Tugrul Tanyol

土耳其文

 

英文

İHANET PERİSİNİN SOĞUK SARAYI

ayaklarını soğuk suya değdiriyor
suyun içinden kendisine bakan kendisini seviyor
hızla koştuğu kayalıklardan
bir martı uçuyor
içine doğan yoldan bir atlı ona yaklaşıyor
atın soluğunu yanaklarında duyuyor
yanaklarından göğüsuçlarına düşen bir ter damlasında
atın koştuğu bütün kıtalardaki nal izlerini görüyor
ve karnının gerilen derisinde
bitmek tükenmek bilmeyen tamtamların uğultusunu

ayaklarının değdiği soğuk sulardan
bir sevgi halkası yaratıp ötelere fırlatıyor
ve o halkalara yakalanan erkeklerin
gözlerini kör eden ışıktan bir ejder şekilleniyor
beklemek için o tutsak ruhları

o tutsak ruhların ormanında
kaç ağaç kurtuluş olabilirdi?
dalların keskin uçlarında
kurusun diye güneşe doğru kalpler
ve serçelerin dik gagalarıyla
oyup çıkardıkları boşluklarda
olmayan gözleriyle geçmişe bakan nice adam
şimdi ihanet perisinin soğuk sarayını bekliyor

o ayaklarına bir değip bir değmeyen sularla oynuyor
o suyun dağılan berraklığındaki gülüşüne bakıyor
kış yaraların üstüne buzdan saraylar dikiyor
ve yara buzun içinde sonsuza dek kanıyor,
ihanet perisinin soğuk sarayında
kadın adını buluyor
ve erkek taşa dönüşüyor

© Tugrul Tanyol
录制: EDISIAM / T.Tanyol 2004

THE COLD PALACE OF THE FAITHLESS NYMPH

She dabbles her feet in the chill water
loving her water-image that looks at herself,
a seagull flies
from the rocks where she runs,
a rider suddenly is on her,
she feels the horse’s breath on her cheeks
and in one bead of sweat that falls from its cheeks
to her nipples
she traces its footprints through all the continents it crossed.
In the taut skin of its belly she hears
the boom and throb of never-ending drums.

From the chill waters where her feet are dipped
she creates a love-ring and casts it wide;
from the light that blinds men’s eyes
who are caught in those rings
a dragon takes shape
and waits for those captive souls.

In that forest of captive souls
how many trees could escape?
Hearts hang in the sun to dry
on the sharp-pointed branches,
many a sightless man looking at the past
through hollows gouged
by sharp-beaked sparrows,
now waits for the cold palace of the faithless nymph.

Playfully dabbling her feet in the water
she looks at its scatter of limpid laughter,
she builds palaces of ice over winter’s wounds,
under the ice the wound bleeds endlessly.
In the cold palace of the faithless nymph
woman finds herself
and man is turned to stone.