Yolanda Castaño

加利西亚文

Veronika Dintinjana

斯洛文尼亚文

HISTORIA DA TRANSFORMACIÓN

Foi primeiro un trastorno
unha lesiva abstinencia de nena eramos pobres e non tiña nin aquilo
raquítica de min depauperada antes de eu amargor carente unha
parábola de complexos unha síndrome unha pantasma
(Aciago a partes iguais botalo en falla ou lamentalo)
Arrecife de sombra que rompe os meus colares.
Foi primeiro unha branquia evasiva que
non me quixo facer feliz tocándome co seu sopro
son a cara máis común do patio do colexio
a faciana eslamiada que nada en nada sementa
telo ou non o tes renuncia afaite traga iso
corvos toldando nubes unha condena de frío eterno
unha paciente galerna unha privada privación
(nena de colexio de monxas que fun saen todas
anoréxicas ou lesbianas a
letra entra con sangue nos cóbados nas cabezas nas
conciencias ou nas conas).
Pechei os ollos e desexei con todas as miñas forzas
lograr dunha vez por todas converterme na que era.

Pero a beleza corrompe. A beleza corrompe.
Arrecife de sombra que gasta os meus colares.
Vence a madrugada e a gorxa contén un presaxio.
Pobre parviña!, obsesionácheste con cubrir con aspas en vez de
co seu contido.
Foi un lento e vertixinoso agromar de flores en inverno
Os ríos saltaban cara atrás e resolvíanse en fervenzas rosas
borboletas e caracois nacéronme nos cabelos
O sorriso dos meus peitos deu combustible aos aeroplanos
A beleza corrompe
A beleza corrompe
A tersura do meu ventre escoltaba á primavera
desbordaron as buguinas nas miñas mans tan miúdas
o meu afago máis alto beliscou o meu ventrículo
e xa non souben qué facer con tanta luz en tanta sombra.

Dixéronme: “a túa propia arma será o teu propio castigo”
cuspíronme na cara as miñas propias virtudes neste
clube non admiten a rapazas cos beizos pintados de vermello
un maremoto sucio unha usura de perversión que
non pode ter que ver coa miña máscara de pestanas os
ratos subiron ao meu cuarto enluxaron os caixóns da roupa branca
litros de ferralla alcatrán axexo ás agachadas litros
de control litros de difamadores quilos de suspicacias levantadas
só coa tensión do arco das miñas cellas deberían maniatarte
adxudicarte unha estampa gris e borrarte os trazos con ácido
¿renunciar a ser eu para ser unha escritora?
demonizaron o esguío e lanzal do meu pescozo e o
xeito en que me nace o cabelo na parte baixa da caluga neste
clube non admiten a rapazas tan ben adobiadas
Desconfiamos do estío
A beleza corrompe.
Mira ben se che compensa todo isto.

© Yolanda Castaño
从: Profundidade de campo
Espiral Maior: La Coruña, 2007
录制: Literaturwerkstatt Berlin, 2015

ZGODOVINA PREOBRAZBE

Najprej je bila izmuzlijva školjka, ki
me ni hotela osrečiti z dotikom svoje sape,
imam najbolj običajen obraz na celi šoli,
neznatno obličje, ki ne zaseje ničesar v nič,
ali imaš, kar je treba ali pa ne, odnehaj, navadi se, sprijazni se,
vrane zakrivajo oblake, kazen večnega ledu,
potepežljiv severni veter, zasebno pomanjkanje
(samostanske šolarke, kot sem bila, končajo anoreksične ali lezbijke,
vtepli vam bomo v kri, v komolce, v glave, v
vašo vest, v pičke).
Zaprla sem oči in si na vso moč zaželela,
da bi se končno spremenila in postala jaz.

Toda lepota pokvari, pokvari
Previs senc ponosi mojo ogrlico,
rano jutro zmaga in v grlu je slutnja.
Trapica neumna! Obsedena z dodajanjem točk na seznam
namesto z njihovo vsebino.
Šlo je za počasen in vrtoglav vzcvet rož pozimi,
reke so skočile nazaj in nastali so rožnati slapovi.
Metulji in školjke so se rodili v mojih laseh.
Nasmeh mojih prsi je postal gorivo za letala.
Lepota pokvari.
Lepota pokvari.
Gladkost trebuha je varovala pomlad.
Morski polži so poleteli prek mojih drobnih rok.
Moje najvišje pohvale so ukradle moj levi prekat.
In nisem več vedela, kaj naj počnem s toliko svetlobe in sence.

Rekli so mi: tvoje lastno orožje bo tvoja kazen.
Moje vrline so mi pljunile v obraz, v ta klub
ne sprejmamo deklet z rdečo šminko.
Umazan plimni val, zloba perverznosti, ki
nima nič opraviti z maskaro na mojih trepalnicah,
miši so prišle v mojo sobo in pomazale bele obleke v mojem predalu,
litri rje, katrana, skrito opazovanje, litri
nadzora, litri obrekovanja, kilogrami nastalega nezaupanja
z golo napetostjo obrvnega loka, zvezati bi te morali,
napraviti siv posnetek in ti izbrisati obrazne poteze s kisilno.
Naj se odpovem sebi, da bi lahko bila pesnica?
Demonizirali so nežnost in slokost mojega vratu
in kako mi rastejo lasje na temenu, v ta klub
ne sprejemamo deklet, ki so tako urejene,
ne zaupamo poletju.
Lepota kvari.
Dobro premisli ali je vredno tega.

Prevedla Veronika Dintinjana