Gökçenur Ç. 
Translator

on Lyrikline: 12 poems translated

from: angleščina, turščina, kitajščina to: turščina, angleščina

Original

Translation

Babel

angleščina | Ryan Van Winkle

Our good sex was building
a Babel. We were fucking
our way up the tower
and God saw us coming.
And so there came
months we could not
fuck. We remembered
the tower as it was written:
The people God slung
all over the Earth, speaking
incoherent to each other
as we do when you moan
the dishes, say I don’t listen.
And when I say you cut
the bread crooked or
over-salt the pasta you hear
my words as Greek and I know
our sex was looked at
and the Lord said: “Look,
they are one people
and they have all one
language; and this is only
the beginning of what
they may do.” And so
you come to me at night,
and some nights I come
before you: humble flesh,
with a different tongue.

© Ryan van Winkle
from: Tomorrow, We Will Live Here
London: Salt Publishing, 2010
Audio production: Ryan van Winkle & Colin Fraser (Culture Laser productions)

Babil

turščina

Sevişmemiz bir Babil Kulesi
dikiyordu. Düzüştükçe doruğa
tırmanıyorduk, Tanrı
geldiğimizi gördü
ona doğru.Ve sonra
düzüşemedik aylar boyunca.
Kuleyi sadece yazılanlardan
hatırlıyorduk.
Tanrının dünyaya
sapanla fırlattığı insanlar,
senin bulaşıkları yıkamam için inlediğin
ve benim duymazdan geldiğim gibi
anlamsızca konuşuyorlardı birbirleriyle.
Ve ben sana ekmeği kessene
ya da makarnaya tuz at dediğimde
sanki latince konuşuyordum. Biliyordum
Tanrı düzüşürken seyretmişti bizi
ve demişti ki “Bakın onlar bir
kişi oldular ve
tek bir dille konuşuyorlar
ve bu yalnızca
yapabileceklerinin başlangıcı”
Ve o gece bana geldin,
bazı geceler ben
senden önce geldim: mütevazi bir şehvet
ve faklı bir dillerle.

Çeviri: Gökçenur Çelebioğlu

I Do Not Want Rain for Rain

angleščina | Ryan Van Winkle

I have known summers
where rain would come cool
as the underside of a pillow. Worms
would leave dusty chambers
and crawl pavement

in a way
we never understood.
We'd pop them on our bikes and
afterwards flick sun-dried skins
against each other.

So, I do not
want rain, for rain
no longer brings the secret
squeak of our shed,
dusty smells

of tomatoes
before they're washed.
Some afternoons the sand would be rain
and wouldn't burn as we placed
our prints,

saw them shrink.
Dad would find a game to quiet us
as the smell of steam seeped into our house.
It was how the trains might have smelled
before oil and electricity,

the smell of a kettle
left boiling: bitter and almost clean.
Indoors was all cardboard and closets
and the sun was not missed
like a brother

who calls to say, “Rain,
I forgive you for holding me
under grey water.” I was not always old
and stupid and mean. I was born
innocent. But the sun

made me brutal.
I enjoyed metal handles turned to stove-tops.
When a seat belt burnt my brother on his little hip
he cried so bad we were late for my store.
So I punched him

where he was pink
and he fell on the black, sun-burned tar,
cried till he was told to quit, given an ice-cream
that dripped down his liberty arm.
And now the rain comes daily

like newspapers
Sunday thick. Not like
a child we welcome home
nor someone dead
whom I welcome

in good dreams
my grandfather takes
my hand, says I am forgiven
for getting to his hospital late,
for the way I speak

to my mother,
for living while he is dead.
And I say thank you and he says to enjoy the rain
while I can. And because he says it, I try.
For when I was a child,

before rain was just rain
or even God damned rain, Grandpa was at
the ice-cream bells, calling, “Quick, come quick
before it melts.” The grey cloud hanging
in the west pressing closer, pregnant
all over again with rain.

© Ryan van Winkle
from: The Good Dark
London: Penned in the Margins, 2015
Audio production: Ryan van Winkle & Colin Fraser (Culture Laser productions)

Yağmur Olduğu için İstemiyorum Yağmuru

turščina

Yağmurun bir yastığın arkası
kadar serin geldiği yazlar
hatırlıyorum. Solucanlar
tozlu odalarını bırakıp
sürünerek
hiç anlamadığımız

bir nedenle
asfalt yola çıkarlardı.
Bisikletlerimizle ezer geçerdik
güneşin bir fiskede kuruttuğu
kurtçukları.

Yağmur olduğu için
istemiyorum yağmuru
-artık getirmiyor gizemli
gıcırtısını sundurmanın,
yıkanmamış

domateslerin
tozlu kokusunu.
Bazı öğle sonraları kumlar
yağmur olurdu
ve yakmazdı ayaklarımızı
ayakizlerimizin
büzülmesini izlerken.
Ya da babam bir oyun uydururdu uslu
duralım diye, yazın buğusu sızarken evimize.
Yaz, yağ ve elektrik bulunmadan önceki
trenler gibi kokardı,

açık unutulmuş bir kettle gibi,
acı ve neredeyse saf.
Duvarlar ve dolaplar mukavvadandı
ve güneş bir kardeş
gibi özlenmezdi

“Yağmur,
beni bulanık sulara batırdığın için
seni bağışlıyorum” demek için arayan. Her zaman
böyle aptal ve yaşlı değildim. Masum
doğdum ben de. Ama güneş

zalim kıldı beni.
Metal şeylerin bir ocak gibi kızması eğlendirirdi beni.
Emniyet kemerinin kulbuyla kardeşimin kıçını yakınca
öyle çok zırladı ki oyuncakçıya geç kalacaktık
yumruğu çaktım
pembe suratına
ve güneşte kavrulan kara asfalta devrildi,
annemler susması için üstüne başına damlayan
bir dondurma verene kadar ağladı.
Artık yağmur bir günlük

gazete gibi.
Pazarları daha uzun.
Evine hoşgeldin dediğim bir çocuk
ya da çocukluğumda bana
evine hoşgeldin demiş bir ölü gibi değil.
Düşlerimde

dedem ellerimi
tutuyor ve onu hastaneye
geç götürdüğüm için,
annemle kötü konuştuğum için,

o ölmüşken ben yaşadığım için
bağışlandığımı söylüyor. Hala
şansın varken yağmurun tadını çıkar diyor
ve ben sırf o dediği için deniyorum
çocukluğumdaki gibi

yağmurun sadece yağmur ya da
allahın belası yağmur olmadığı ve dedemin
dondurma çıngırağını çalıp “çabuk gelin,
erimeden yetişin” dediği zamanlardaki gibi yağmuru sevmeyi.
Batıda asılı duran bulut üstümüze sürüklenip
yağmayı hatırlamadan önce.

Çeviri: Gökçenur Çelebioğlu

The Apartment

angleščina | Ryan Van Winkle

                                          Our new walls,
                                          empty in the dusk,
                                          hang like sheets
                                          before first light

There is a driven nail
by the stove that could
hold a pan if the walls
stay sturdy. And the

                                                                             old tenants left a mirror in the
                                                                             bedroom which looks back at
                                                                             staring walls with fine cracks
                                                                             like a museum's basement vase

                                                               there are brown smears
                                                               in the study – chocolate, blood
                                                               or shit, we don’t know what
                                                               will happen to us here or what

           will settle on rented walls
           or if nothing will settle
           at all. We’ve just moved

                                                                             and already we are bitter
                                                                             cranberries in each other’s
                                                                             mouths, biting about photos,
                                                                             the place of the table, lay

of the bed. The apartment is a City
Hall we cannot fight. So we turn
like lawyers, against each other,
let the walls stare. There is a mirror

                                                               to look into, a nail to hang onto.
                                                               Our unopened boxes hide in corners
                                                               and closets like beaten children.
                                                               And we will take the blood

off the walls and the dust
from the shelves. We have one
year together in a place that
is empty at dusk and feels like fog

                                                               inside and between us,
                                                               and Christ, tomorrow,
                                                               we will live here.

© Ryan van Winkle
from: Tomorrow, We Will Live Here
London: Salt Publishing, 2010
Audio production: Ryan van Winkle & Colin Fraser (Culture Laser productions)

Daire

turščina

                                          Yeni duvarlarımız,
                                          loş ve boş,
                                          çarşaflar gibi asılmış
                                          sabahın ilk ışıklarına.

Tavayı asabileceğimiz
bir çivi var
fırının yanında
tabii duvar taşırsa. Ve

                                                                             eski kiracılar bir ayna bırakmış
                                                                             yatak odasında, ince çatlakların
                                                                             uzadığı duvara bakan
                                                                             bir müzdeki vazoya bakar gibi.

                                                               Çalışma odasında kahverengi
                                                               lekeler, çikolata, kan
                                                               ya da bok, bilmiyoruz
                                                               başımıza neler gelecek burada

           neler asacağız
           ya da bişey asacak mıyız
           bu kiralık duvarlara. Yeni taşındık

                                                                             ve çoktan ekşidik
                                                                             kızılcıklar gibi birbirimizin ağzında
                                                                             kapışıyoruz fotoğraflar
                                                                             masanın yeri, yatağın

konumu yüzünden. Daire bir saray
bir adalet sarayı içinde kavga edemeyeceğimiz.
Bu yüzden avukatlara dönüşüyoruz,
duvarların bakakaldığı, çiviye asılmış

                                                               bir ayna baktığımız Açılmamış.
                                                               kutular bir köşeye saklanmış ve
                                                               dolaplar dayak yemiş çocuklar gibi.
                                                               Duvarlardan kanı sileceğiz,

Raflardan tozu alacağız
Bir yılımız var
bu loş ve boş
yerde, sis gibi

                                                               kaplayan içimizi
                                                               göremediğim, seni, İsa’yı,
                                                               yarını, burada yaşayacağız.

Çeviri: Gökçenur Çelebioğlu

Unfinished Rooms

angleščina | Ryan Van Winkle

           YELLOW ROOM

For two years
it was a bare light bulb
by the side of the bed.

It was Tom Waits
if Tom Waits
was a light bulb.

I never found a shade that fit
and in summer I’d watch moths
swing low, singe their wings.

It was an attic room
with a slanted ceiling
and there were times

when it was so still,
cold and quiet,
it felt like camping.

           BROWN ROOM

There was one room where I was on top
and she was drunk, but competent
with her hand, her skin

           and my mouth was cotton dry, then wet
           and on the floor with us
           were stacks of parched books,
           books with thin, petite fonts.
           Like the back of a library, this room.

And it was only luck which stopped us,
let us finish with our others, in other
more furnished, less closeted quarters.

           RED ROOM

After painting the room brothel red,
smears of paint stuck
to the curve of her breast.

Late at night, we smelled the paint dry.
She had red dawning on her thigh.

This was something ripe I took, didn’t mind
                                           the smell.
By morning I was nauseous, my head stained
                                           by deep oil.

She wanted to hang her pictures on dry,
scarlet walls: a neat row of postcards,
the Japanese print over the fireplace.

And I wanted to go for a long walk,
shake my hair in the wind.
Never know what she chose.

           GREEN ROOM

She kept a Christmas tree
in the corner for four months.
By the time I pulled her
it was all branches.
The needles stuck
to our bare feet
and we brought them to bed,
furnished each other.
In the morning
her curtains
played shadows
on open walls.
She’d meant to hang
fairy lights, tapestries
but then the tree died,
the lease was up and
the carpet was covered
in pines.

           WHITE ROOM

My parents pulled
everything out:

the comics
from the closet

the LPs
the cassettes

the posters
the paperbacks.

The stains scrubbed
from the cream carpet.

The mattress my virginity sunk into
sits at the Salvation Army.

Home is not
a recognized place.

Home is a room
with a mirror

leaning against
the wall.

No thumbtack holes,
no coffee rings

on the nightstand.
A halogen light,

clean, surgical sheets.
It is almost done,

they say,
just a few more things

and the room
will be complete.

© Ryan van Winkle
from: Tomorrow, We Will Live Here
London: Salt Publishing, 2010
Audio production: Ryan van Winkle & Colin Fraser (Culture Laser productions)

Bitmemiş Odalar

turščina

           Sarı Oda

İki yılboyunca
çıplak bir ampulden ibaretti oda
yatağın başucunda.

Tom Waits’ti
Tom Waits
çıplak bir ampulse.

Bir türlü bir abajur uyduramadım ve
yazın alçaktan uçan
güvelerin kanatlarının yanmasına baktım.

Eğimli çatısıyla
bir tavan arasıydı
bazen o kadar

sessiz olurdu ki
kendimi
kampta sanırdım.

           Kahverengi Oda

O odada ben üstteydim ve
o çok sarhoştu, yetenekliydi elleri
ve teni, ve ağzı

           pamuk gibi kuruydu, ıslanırdı, ve yerde
           küçücük harflerle dolu,
           ince kitapların arasında
           yuvarlanırdık,
           bir kütüphanenin arka odası gibiydi oda.

Ve sadece talihti bizi birbirimizden ayıran,
başkalarında, daha iyi döşenmiş odalarda,
daha kapanılmış evlerde sonlanmamıza yol açan.

           Kırmızı Oda

Odayı kerhane kırmızısına boyarken
göğüslerine bulaşmıtı boya

Gece, başımı göğüslerine yaslayıp
boya kokusunu içime çekerek uyudum. Sabah
uyluklarından söküyordu tan.

Olgunlukla katlanmıştım boya kokusuna.
Sabah midem bulanıyordu, saçlarım açılmıştı tinerden.

Kuruyan kırmızı duvara asmak istemişti
resimlerini, Japon baskısı zarif
kartpostalları şöminenin üstüne.

Uzun bir yürüyüşe çıktım.
Saçlarımı rüzgarda savrulmaya bıraktım.
Hiç öğrenmedim hangi duvara hangi resmi astığını.

           Yeşil oda

Yılbaşı ağacını dört ay
sakladı odanın köşesinde.
Ne zaman köşeye sıkıştırsam
dallar batardı.
Yatağa taşırdık istemeden
ayaklarımıza batan iğneleri
bedenlerimizle döşenmiş. Sabahları
perdeler boş duvarlarda gölge oyunları
oynardı. Süs lambaları, danteller
asmıştı heryere. Sonra ağaç kurudu,
kira kontratı doldu. Halı
çam iğneleriyle kaplıydı.

           Beyaz Oda

Annemler herşeyi
attı:

dolaptaki
çizgi romanları

plakları
kasetleri

posterleri
kitapları

Attıma lekelerini
fırçayla çıkardılar halıdan.

Bakirliğimin gömüldüğü
yatağı kiliseye bağışladılar.

Ev tanıdık bir yer
değil artık.

Ev aynalı
bir oda

Ama duvara dönük
ayna.

Ne duvarda çivi izi
ne çay tabağı lekesi

komodinin üstünde.
Bir halojen lamba

temiz, ameliyat çarşafları.
Neredeyse tamam

diyorlar,
bir iki şey daha

ve sonra
odanın işi bitmiş,
olacak.

Çeviri: Gökçenur Çelebioğlu
The translation is based on an earlier version of the poem.

BEDEN DİLİ

turščina | Metin Celâl

hayatımızdaki rolünü bilmek istiyordun
gözlerinden okunuyordu birine güvenme isteğin
sade, süssüz, biraz kendinden emin
soruyordun komşu çocukları gibi hınzır;
- birinci derece tanıklıklarda kanar mı tüm yaralar

çok kullanılmaktan yorgun sözcükler geziniyordu aramızda
yaşıyorduk gelecek zaman kipinde, unutup geçmişi ve bugünü
biliyordun seni benden başka dinleyen yok
asla kurtulamayacaksın aile bağlarından

oysa kırılan, kopan çok şey vardı yakınlıklarda
pencere önünde unutulmuş bir saksı
dudağının ucunda söylenmeyi bekleyen akraba adları...
inanmayı başarıp, rahatlardın her insan gibi;
-aile içinde affedilmeyecek suç yoktur

4.4.99

© Metin Celâl

BODY LANGUAGE

angleščina

you were obsessed to understand your role in our lives
how much you wanted to trust someone,
I could tell from your eyes, austere and self-confident
you kept asking like the neighbor’s wicked kid
if all the wounds bleed in the first degree witnessing

over-used & exhausted words were hovering around us
we were living in future tense, forgetting the present and past
you knew it, no one else but me always listened to you
and you’ll never get rid of your family bonds

yet kinships were full of broken things
a flower pot forgotten before the window
the name of a relative waiting to be called out
on the tip of your tongue…
you found peace only when you made yourself believe
that there is no crime not to be forgiven in families.

Gökçenur Ç. / "The Comformist", Istanbul 2019

DAÜSSILA

turščina | Metin Celâl

27.12.1989

sustum, yağmuru aldım içime
gözlerini bıraktığım yerde buldum
sildim yeniden tarihimi
terkettiğim sokaklardan kazındı adım
evde sadece birkaç iz var benden
zamanla uçuşacak
kaybolacak kokumla birlikte

ben de unutacağım her şeyi
önce evi, sonra sokakları ve İstanbul'u
biliyorum, bir tek sen kalacaksın
çünkü gözlerini yanıma aldım

© Metin Celâl

Daüssila

angleščina

I stopped talking and let the rain in fall in me
found your eyes where I left
once more I erased my past
my name now is scratched off the streets,
in the house, only a few traces of me
which will flit away
like my scent

I’ll forget everything like I’ll be forgotten
first the house, then streets, İstanbul in the end
I know only you’ll remain
because I took along your eyes

Gökçenur Ç. / "The Comformist", Istanbul 2019

YALNIZIM, YALNIZSIN, YALNIZIZ

turščina | Metin Celâl

kimse içimdeki boşluğu görmüyor
bir adresi yitirmek neler hissettirir insana
kalp atışlarından uzak olmak
soluğunda duyamamak mevsimleri, düşünmüyor

çok şey bilmenin hoş karşılanmadığı zamanlardayız
ciddiye alınmıyor sorularımız
gün afrikalı kalmaya kararlı
bu dünyadan olmamak da yetmiyor

ve siz geliyorsunuz, sarı elbisenizle bir silüet
hayatımdaki eksikleri gösteriyorsunuz
küçülüp silikleşiyorum, hafifliyor bedenim
yalnızlığım dağılıp çoğalıyor sesinizde

ben artık sadece kuşların şarkısını dinliyorum

9.9.99

© Metin Celâl

ME: ALONE, YOU: ALONE, WE: ALONE

angleščina

No one notices the void in me
no one knows how it feels to misplace an address
to be away from your heartbeats
not to feel seasons in your breath, no one thinks

being sophisticated is unwelcomed in the days we live
our questions are paltered
this epoch is determined to be an African
even not being of this world is inadequate

then you come: a shadow with your flaxen dress
pointing me at the nakedness in my life
I diminish and grow pale, my body lightens
my loneliness scatters and breeds in your voice

I listen nothing else but the birds now

Gökçenur Ç. / "The Comformist", Istanbul 2019

路 歌

kitajščina | BEI Dao

在树与树的遗忘中                                               
是狗的抒情进攻
在无端旅途的终点
夜转动所有的金钥匙
没有门开向你

一只灯笼遵循的是
冬天古老的法则
我径直走向你
你展开的历史折扇
合上是孤独的歌

晚钟悠然追问你
回声两度为你作答
暗夜逆流而上
树根在秘密发电
你的果园亮了

我径直走向你
带领所有他乡之路
当火焰试穿大雪
日落封存帝国
大地之书翻到此刻

© Bei Dao
Audio production: 2004 M.Mechner / literaturWERKstatt berlin

Yol Şarkısı

turščina

ağaçların arasında kalan unutuşlarda
köpeklerin lirik saldırıları
sonsuz bir yolculuğun sonunda
gece çevirir tüm altın anahtarları
ama açılmaz sana hiçbir kapı

bir ıştın izler
kışın kadim ilkelerini
doğrudan sana doğru yürürüm
açtığında, yalıtılmış bir şarkıda
katlanmış duran tarihin yelpazesini
  
akşam çanları usulca sorgular seni
yankılar senin için iki kez yanıtlar
kara gece akıntıya karşı ilerler
ağaçların kökleri gizlice elektrik üretir
aydınlatmak için meyve bahçelerini

doğrudan sana doğru yürürüm
tüm yabancı yolların başında
ateş karla sınandığında
batan güneş mühürlediğinde imparatorluğu
açılır ânın sayfası dünyanın kitabında

© Translated from English into Turkish by Gökçenur Ç.

黑色地圖

kitajščina | BEI Dao

寒鴉終於拼湊成
夜﹕黑色地圖
我回來了—歸程
總是比迷途長
長於一生

帶上冬天的心
當泉水和蜜制藥丸
成了夜的話語
當記憶狂吠
彩虹在黑市出沒

父親生命之火如豆
我是他的回聲
為赴約轉過街角
舊日情人隱身風中
和信一起旋轉
 
北京﹐讓我
跟你所有燈光干杯
讓我的白髮領路
穿過黑色地圖
如風暴領你起飛

我排隊排到那小窗
關上﹕哦明月
我回來了—重逢
總是比告別少
只少一次

© Bei Dao
Audio production: 2004 M.Mechner / literaturWERKstatt berlin

Siyah Harita

turščina

sonunda, kargalar soğuk gecenin parçalarını birleştiriyor
gece: siyah harita
eve döndüm—yaşam kadar uzun
bir yanlış yoldan

kışın kalbini getirdim
kaynak suları ve atların hapları
gecenin sözcüklerine dönüştüğünde
anılar havladığında
gökkuşağı karaborsaya düştüğünde

babamın yaşamı bezelye kadar bir çıngı
ben yankısıyım onun
karşılaşmaların köşesinden dönen
harflerin burgaçlandığı
rüzgârlara saklanmış bir eski aşık

Pekin, bırak
şerefe kadeh tokuşturayım ışıklarınla
bırak ak saçlarım yol göstersin
siyah haritada uzanan yol boyunca
bir fırtına seni uçmaya götürür gibi

küçük pencere kapanana kadar
bekliyorum: ışıyan ay
eve döndüm—ayrılıklar
kavuşmalardan az
sadece bir tane az

© Translated from English into Turkish by Gökçenur Ç.

時間的玫瑰

kitajščina | BEI Dao

當守門人沉睡
你和風暴一起轉身
擁抱中老去的是
時間的玫瑰

當鳥路界定天空
你回望那落日
消失中呈現的是
時間的玫瑰

當刀在水中折彎
你踏笛聲過橋
密謀中哭喊的是
時間的玫瑰

當筆畫出地平線
你被东方之锣惊醒
回声中开放的是
時間的玫瑰

鏡中永遠是此刻
此刻通向重生之門
那門開向大海
時間的玫瑰

© Bei Dao
Audio production: 2004 M.Mechner / literaturWERKstatt berlin

Zamanın Gülü

turščina

gözcü uykuya daldığında
fırtınayla birlikte geri dönüyorsun
zamanın gülü olan
eski bir kucaklaşmayı büyütmek için

kuşların göç yolları gökyüzünü tanımladığında
güneş batarken ardına bakıyorsun
zamanın gülü olan
bir yitişte genişlemek için

bıçak suyun içinde büküldüğünde
flüt seslerine ayak uydurarak köprüden geçiyorsun
zamanın gülü olan
gizli bir anlaşmaya ağlamak için

bir kurşun kalem ufku çizdiğinde
doğuda vuran bir gongla uyanıyorsun
zamanın gülü olan
yankılarda goncalanmak için

aynada her zaman bu ân görünür
bu ân, yeniden doğuş kapısına götürür
zamanın gülü olan

© Translated from English into Turkish by Gökçenur Ç.

Onüç Karakuşa Birden Bakmanın Tek Yolu

turščina | Gökçenur Ç.

1.

Geceyle çarpıştı onüç karakuş
yıldızlar darmadağın
gece kanat çırpıyor


2.

Tek sıra tünediler sarı bir kule vincin bomuna
Boşaldı güverteler. Yüklendi onüç karakuşu
gece bandıralı gemi.

O günden sonra
kaptanın karaya hiç ayak basmadığı
ve küçük bir fırtınanın
gemiyi tedbirli bir uzaklıktan izlediği söylenir


3.

“Tahran’a mı?” dedim
“Ordan geliyoruz zaten” dedi  biri
“Rumeli?”
“Kahveciye on beş lira borç taktık orda”
“Pazariçi?”
“Oralıyız biz, orda ağaçlar onüç karakuşun
adlarını yüksek sesle söyleyerek uzar”


4.

Kuyunun dibinde dolunay

Onüç karakuş kanat çırpmadan dönüyor
kuyunun üstünde

Kış uzun sürecek ve uykusu hafif olacak ağaçların


5.

“Yeni bir ad ver bana” dedi

adına alışırsa uçamaz karakuşlar

“bana yeni bir ad ver
geçen yıl nisanın yerini söyleyeyim sana”


6.

Biçilmiş bir tarlaya indiler
sevişmiştim bu tarlada
başakların sapları uzunken
gecelerden


7.

Bir serçe
bir saka, bir karga,
bir martı, bir iskete

Hepimiz rüzgârla yıldızlar arasında
bir seçim yapmak zorunda kaldık
bir karakuşa dönüşmeden önce


8.

Rüzgârım der karakuşlar,
yaşamım işte, işlerim,
işte dünyanın denizleri, işte denizin maviliği,
biz buyuz, seniniz,
bu bizim yağmurumuz,

Kimsenin olmayan şeyler yoktur karakuşlara göre


9.

Onlarla aramızda
ölmek fiilinin
karakuşların dilinde
gelecek zamandan başka bir kipte
kullanılmamasından kaynaklanan
yanlış anlaşmalar var


Amaçsız dolaşıyorum kırlarda
çimenler adımlarımı bir şiir gibi okuyor


10.

Gücünü gölgesinden alır dağ dedi karakuş
Gölgesinin altında gölgeleriniz var

Artık konuşmayalım
yanlış bir kelime söylersek
yeniden başlayabilir zaman


11.

Yine bir savaştan dönmüşüm yenik
anahtarlığım masada    

Onüç karakuş dizilmiş pencerenin pervazına


12.

Ay buzdan bir gong
karakuşlar geçti önünden
kısacık bir gölge tiyatrosu

Gömdük birini sardunya saksısına


13.

Oturmuştum pencerenin önüne
denizlikten havalandım.

© Gökçenur Ç.
Audio production: Literature Across Frontiers

The Only Way Of Looking At Thirteen Blackbirds All At Once

angleščina

1.
Thirteen blackbirds rammed the night
the stars became jumbled 
the night fluttered


2.
They perched on the arm of a yellow tower crane
The decks were cleared. The night-flagged ship
was loaded with the
thirteen blackbirds

It's said that
since that day
the captain has never set foot on dry land
and a small hurricane has followed the ship
at a cautious  distance.


3.
I asked “ to Tehran?”
“coming form there” one of them said
“Rumelia?”
“we still have fifteen liras debt in the coffee shop there”
“Istanbul?”
“That where the the homeland is, there trees
grow saying the names of the thirten blacbirds aloud”


4.
Full moon in the well

Thirteen blackbirds circling over the well
their wings still

The winter will be long and trees will sleep lightly


5.
“Give me a new name” one of them said

If a blackbird gets used to its name, it cannot fly

“Give me a new name and I will tell you where
the past April is”

 
6.
They land on a harvested field
I made love on that field  
when the wheat grew longer
than the nights


7.
A sparrow,
a finch, a crow,
a seagull, a siskin

We all had to make a choice
between stars and the wind
before we became blackbirds


8.
“Here is my wind” says a blackbird
“my life, my works,
here are the seas of the world,
the blue of the seas,
we are like that, we are yours
These are our rains”

According to the blackbirds,
things that belong to nobody do not exist.


9.
There are some misunderstandings
between us and the blackbirds
just because the verb to die
does not exist
in their language except in future tense

I wander in the green fields
Grass reads my steps / footprints as a poem


10.
A blackbird said that
a mountain gets its power from its shadow
and your shadow under its own

Lets stop talking now
the wrong word may
make the time start again


11.
I come back home defeated
again from a war
my keys are on the table

Thirteen blackbirds perched in a row
on the window  ledge


12.
Moon is an ice gong
blackbirds passed by
the briefest shadow-play

I buried one of them in a geranium pot


13.
I sat by the window
then took off from the ledge.  

Translated by Alexandra Buchler & Gökçenur Ç.

Dünyadayız, Dil De Dünyada, Ne Güzel Herkes Burda

turščina | Gökçenur Ç.

1- Sabah bir musluk gibi tıslıyor.


2- Anlattıklarında boşluklar var diyorsun, diyorum rüzgâr,
     uyandı omzundaki şal, düğüm mü, delik mi danteli oluşturan?


3- Bir atmaca gölgesi gölgene çarpıyor, sen de atmaca da farkında değilsiniz
     bunun,


4- Bana gelince daha çok bir tabure olarak düşünmeyi seviyorum kendimi.


5- Öyküsü olan şeyler yazdım, öykülerini anlatmadan.


6- Dünyadayız, dil de dünyada, ne güzel herkes burda.


7- Saçlarımı çözüp tarasan ölü arılar dökülecek üstümüze başımıza


© Gökçenur Ç.
Audio production: Literature Across Frontiers

We Are In The World, So Are Words, How Nice, Everyone’s Here

angleščina

1- The day hisses like an empty tap


2- There are some gaps in your story, you say, I say the wind awakens
    the shawl on your shoulder, is the lace made out of knots or holes?


3- The shadow of a hawk collides with your shadow. Neither you nor the hawk
    are aware of this


4- By the way I prefer to think of myself as a stool. 


5- I wrote things that have stories, without telling the story.


6- We are in the world, so are words, how nice, everyone’s here


7- If you unbraid and comb my hair, dead bees will rain upon us

Translated by Alexandra Buchler & Gökçenur Ç.