Lindita Arapi 
Translator

on Lyrikline: 4 poems translated

from: албанский, немецкий to: немецкий, албанский

Original

Translation

ORFEU

албанский | Agron Tufa

jeta jote – burgosur aq mirë,
mbështjellë puthitur e pa drojë
me fletët rrotullame të një qepe
e flijoi, ah, thelbin e vet
me të mshehtat e mbrame –
kur tehu i thikës feksi
ngulmueshëm, duke grirë
zemrën tënde të njomë -
topitur erudicionesh fiktive

lotët e Euridikës në kuzhinë
s'kanë tjetër shkak
pos faktit
që ti je i vetmi ingredient lotsjellës
në sallatën e rëndomtë familjare

© Agron Tufa
from: Rrethinat e Atlantidës
Tiranë: Botimet Aleph, 2002
Audio production: Haus für Poesie / 2017

ORFEU

немецкий

dein Leben - vollends in Gefangenschaft
verpackt und ohne Furcht zugeschnürt
mit den Schichten einer Zwiebel
opferte er, ah, seinen Kern
samt den letzten Mysterien -
als die Messerschneide aufblitzte
beharrlich und unaufhörlich
dein junges Herz zerhackte,
erschöpft von erdichteten Gelehrsamkeiten.

Eurydikes Tränen in der Küche
haben keinen anderen Grund
als die Tatsache, dass du
die einzig tränentreibende Zutat bist
in dem gewöhnlichen familiären Salat.

Übersetzung: Lindita Arapi

Shtëpia e vjetër

албанский | Agron Tufa

1.

Mbi shtëpinë e vjetër janë heqë tjegullat. Ja se si misteri u prish...
Cullak e gafil kapen trarë e kulmakë - gjithë skeleti i drobitur i çatisë;
tash pamja i shëmbëllen një varke antike që stuhia e gorromisi në breg
për ta fiksuar prore në gravurën e një jermi të keq. Kujdes, mos prek
asnjë ashkël, asnjë cungal të nxirë nga tymi dhe bloza e viteve,
derisa një blic vetëtime të shkrepë e të ruajë në qiell frymën e riteve -
kripën e ëndrrave fëminore, fshamjet, mallkimet, lotët e pagëlltitur
që iu mveshën përmallshëm kësaj strehe. Mandej, shpresën e rritur
dhe zemrën e gurtë, që çan shigjetë me majën e mendjes n'arrati,
ndjeje, më parë se shtëpia të shkretet, si varka e Noes në bregun e ri.


2.

Rëra. Struktura e saj kokrrizore: bardhë e zi.
Shtëpia fundoset përditë nga pak,
derisa deti së thelli ngre dallgë e stuhi
sërish ta zbulojë me trarë e kulmakë.

Ndoshta harrakati në shmang kthen të bujë
për një natë të pastrehë... shtegtarit fillikat
do t'i shtiren në ëndrra pa lidhje, rrëmujë
brerjet tona fëminore - ambicie e mëkat.

Ndoshta shpesët e malit, si shpirtra me kapakë
do t'i shmangen furtunës, pa pipëtirë.
Ndoshta UFO-t ngrehin studion te ky prag
sinjalet tokë-qiell duke përtërirë.

Në qoftë kështu, atëherë plazma abstrakte
e ëndrrave tona do t'ringjallet në imazhe dëshire...
Të mposhtur e konfuzë, brenda një nate
bujtësit kozmikë do ikin. Në njëfarë mënyre...

Rëra. Struktura e saj kokrrizore: bardhë e zi.
Vizatimi frotazh s'ka për t'u zbehur kurrë.
Dhe nëse imagjinata ia ngjyros hijet, kjo shtëpi
prore do frymojë kujtimesh, si një gravurë.


3.

Macet shtriqen kutull si thonjëza me bold çative;
harlisen kopshtet t'amështa nektaresh njomështore.
Përhapet shermasheku - vizatim i shpejtë n'fletore
duke përpirë muret anësore të shtëpive.
Streha e vjetër shkreton. Djersin qemer' i bruztë
si balli i një të vdekuri. Veç vesë e ftohtë  në shtalkë...
Po bebëza të zbrazëta dritaresh, si sumbuj t'qelibartë,
ndryjnë brenda ish-sytë tanë - të kapur prore në kurth -
vështrime të habitura - pengje n' balsamim.
Thurima e dendur e pjergullës, si trumbë dallëndyshesh
m'i fsheh përnën gjethnajë...  më lë midis ndërdyshjesh,
pa ia qëlluar dot - kush qe vështrimi im...

© Agron Tufa
from: Gjurma në rrjedhë
Tetovë: Botimet Ditët e Naimit, 2010
Audio production: Haus für Poesie / 2017

Das alte Heim

немецкий

1.

Aus dem alten Heim wurden die Ziegel entfernt. Ein Mysterium ruiniert…
Enthüllt und erwischt die Balken und den First - das ganze Skelett des Dachs;
nun ähnelt das Bild einem antiken Schiff, vom Sturm ans Ufer geschleudert
verewigt in der Gravur eines bösen Wahns. Vorsicht, nichts berühren, keinen Span, keinen Sparren, vom Rauch und Ruß ganz in Schwarz
bis der Blitz einschlägt und im Himmel den Geist der Sitten bewahrt -
das Salz unserer Kindheitsträume, unsere Seufzen und Flüche, die ununterdrückten Tränen, sehnsüchtig diesem Heim gewidmet.
Danach fühle sie, die aufkommende Hoffnung und das versteinerte Herz, wie es wie ein Pfeil mit der Spitze unserer Sinne auf der Flucht durchschlagen,
fühle sie, bevor das Heim verwahrlost, wie Noahs Arche am neuen Ufer.


2.

Der Sand. Schwarz und weiß seine körnige Struktur
das Heim versinkt allmählich Tag für Tag
sis das Meer aus den Tiefen stürmisch und stur
seine Balken und den First wieder sichten mag.

Vielleicht wird der Schlingel mal zurückkehren
Nur für eine heimatlose Nacht der Wanderer stünde
wirr und wüst werden die Träume sich mehren
unser kindlicher Kummer, Ehrgeiz und Sünde.

Vielleicht werden die Bergvögel, wie Engel mit
Flügeln und Seele dem Sturm entgehen, lautlos
Vielleicht bauen die UFO-s an dieser Schwelle,
erneuern die Signale Himmel-Erde mit einem Stoß.

Das abstrakte Plasma unserer Träume wird
in Wunschvorstellungen wiedergeboren,
In so einer Nacht, besiegt und verwirrt
werden die kosmischen Gäste beschworen.

Der Sand. Schwarz und Weiß seine körnige Struktur
Niemals wird so eine Frottage verblassen
Weil das Haus Erinnerungen atmet, wie eine Gravur,
wenn Fantasien die Schatten färben lassen.


3.

Gewölbt rekeln sich die Katzen auf Dächern
duftende Gärten wuchern dank frischem Nektar.
Das Efeu breitet sich aus - und verschlingt dabei
die Seitenmauern der Häuser - eine Skizze im Heft.
Das alte Heim verödet. Der Türbogen tröpfelt
wie die Stirn eines Toten. Nichts als kalter Tau am Rahmen…
Aber die Pupillen hohler Fenster wie Bernsteinknöpfe
fangen unsere ehemaligen Blicke ein - allzeit in die Falle gelockt -
überraschte Augen rundherum werden zu Geiseln mumifiziert.
Der dichte Zaun der Pergola wie ein Schwarm Schwalben
verhüllt sie mir im Laub und lässt mich zweifeln
ohne es zu erraten - welcher war mein Blick…

Übersetzung: Lindita Arapi

Tirana pa miq

албанский | Lindita Arapi

TIRANA është bosh
Pa bori makinash, pa taka të larta
Nga tavolinat e kafeneve pikon shi.
Valë-valë pulëbardhash udhëhumbur
më fshikin të trullosura.
Ikin në kërkim të detit.
Lajmëtaret e para në Tiranë.
Cilin shpirt keni parë nëpër qiell?
Cilin nga miqtë e mi nuk do ta shoh më kurrë?

Tirana zbrazet,
unë vij të lidh nyjet e këputura
Të ngjis me netë vere pjesët e mbetura bosh të jetës sime
Me ato të miqve të mi.
Jetën që ndodhi pa mua.
Po nuk ju gjej më.
Vetëm kujtimet.

Kush ka soditur ujërat që rrjedhin kuturu?
Rrëkezat nuk lidhen, dhe po qe se takohen rastësisht, ndahen sërish.
Kjo është jeta pa ju, miqtë e mi.

Derisa një ditë vdekja të më gjejë edhe mua,
Në mos në ndonjë kafene të mbushur me kujtime
Në shtrat, flokërënë nga historitë e pajetuara.

© Lindita Arapi
from: Für Ardian Klosi, der Deutsche aus Albanien
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin/Haus für Poesie, 2016

Tirana leer

немецкий

Tirana ist leer.
Verstummt das Hupen
Verschwunden die Pumps.
Nur der Regen tropft aus den einsamen Tischen der Straßencafés
Wellen verirrter Möwen kommen mir entgegen
Streifen mich
und ziehen weiter auf der Suche nach dem Meer.
Die einzigen Boten sind sie.
Welche Seele habt ihr in den Wolken gesehen?
Wen werde ich nicht mehr sehen?
Tirana wird leer.
Und ich komme die abgerissenen Knoten neu zu binden
Die leeren Stellen meines Lebens und dem meiner Freunde mit
Sommernächten zu kleben,
Das Leben, das ohne mich geschah.
Aber ich finde euch nicht mehr.
Nur die Erinnerungen.
Wer hat ziellos strömenden Gewässern gelauscht?
Die Rinnsale lassen sich nicht verbinden,
gehen auseinander auch wenn die Wege sich zufällig kreuzen.
So wird der Rest sein, mein Freund,
bis eines Tages der Tod auch mich findet
wenn nicht in einem Café überfüllt mit Erinnerungen
dann halt im Bett, kahl geworden
von nicht erlebten Geschichten.

Übersetzung: Lindita Arapi

Seepoem

немецкий | Marion Poschmann

weit hinaus
schwimmen
schwingender, nur in Ausschnitten bekannter Korpus
leichte Beute des Blicks und
auf seinem eigenen Schatten dahingleitend

unter der Haut
empfanden wir die ungedeckten Stellen nach,
weiche Rosetten, wulstig
wie ein aufgeschwemmtes Spiegelbild auf Christbaumkugeln,

überstäubt, gepudert, ein
Spielball der Wellen, der Gischt; deren
plötzlicher Wintereinbruch,
die starken Gebrauchsspuren eines fernen Bildes

machte sich einbalsamiert auf den Weg,
weiße Fracht, ein Schrein für die
Flüchtigkeit des Gefühls, er
setzte dem Wasser ein inneres Maß entgegen

© Frankfurter Verlagsanstalt
from: Grund zu Schafen
Frankfurt am Main: Frankfurter Verlagsanstalt, 2004
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2003

Poemë deti

албанский

ka notuar larg
trup përkundës, ku dallohen vetëm pjesët si në një fotografi të
prerë
plaçkë e lehtë për vështrimin dhe
rrëshqitës në hijen e vet

nën lëkurë
ne rizbuluam pjesët e pambuluara,
rozeta të buta, gufime
si një imazh i zmadhuar reflektuar në goglat zbukuruese të
pemës së vitit të ri,

pluhurosur, pudrosur, lojë topi e valëzave
shkumëzim,
shpërthimi i papritur i dimrit  për to,
gjurmë të konsumuara keq të një pamjeje të largët

mori rrugën ballsamosur
ngarkesë e bardhë, altari për përkohshmërinë e ndjenjës
i kundërvuri ujit cakun e vet të brendshëm.

Përktheu: Dr. Lindita Arapi