DANIEL CUNIN
Translator
on Lyrikline: 30 poems translated
from: голландский to: французский
Original
Translation
Les barricades mystérieuses
голландский | Tom Van de Voorde
1.
Clement Greenberg boorde gaten
in het plafond, groot genoeg
om zijn hoofd door te steken.
Met weidse neusvleugels –
cocaïne van verse lucht –
snoof hij ons heden
ons dagelijks brood.
Zijn knecht, evenzeer
optimistisch, stond hem bij
maar haakte meteen af.
Geef mij maar de bodem,
zei hij ietwat gelaten
en maakte een put.
2.
's Ochtends wou ik erlangs fietsen
maar het was al te laat.
Het opgebroken asfalt versperde
de baan in hoopjes restant.
Laat me erdoor, smeekte ik,
gun me een laatste blik.
Liedjes noch kaarsen
hielpen als smeermiddel.
Alsjeblieft, vader Clement,
ik draag desnoods een vlinderdas.
Helaas, zijn klassenbewustzijn
was sterker. Moedeloos
ging ik op een steen zitten,
had het bijna opgegeven,
tot ik lumineus weer opstond
en 'Kafka is een jood' schreeuwde.
Een glimlach van herkenning
liet me binnen en ik trad toe
tot het verleden.
3.
Het is hier zo mooi
zei ik tegen niemand
in het bijzonder,
althans, het was er donker
en rook er vochtig
aangenaam eigenlijk
zo zonder mensen.
Hoe dieper ik afdaalde
hoe meer genot ik ervoer.
4.
Er was heel wat clementie
slechts hier en daar een worm
soms ook een mol.
Diertjes diertjes, zei ik
weten jullie het al?
Ik ben jullie
nieuwe verleden.
Iedereen sprong op
en kriebelde me
bij het aaien.
5.
Ik vond mijn zelf terug
in een container, achtergelaten
bij een groep kinderen
die smeekten om adoptie.
Men liet me wachten
in een donkere kamer
ruikend naar rottend vlees.
Eentje stopte niet met schreeuwen
Waarom!? Daarom!?
Een tekort, uitgedrukt
als een teveel, troostte me
onder de gordijnloze ramen.
Ik hield me verborgen
en suste mijn zelf in slaap
tot het uur de perfectie
van de ochtend aannam.
6.
Op het laatst schreef ik
een brief in gebroken Alexandrijns
en sprak hem als boodschap in:
Beste Clement,
Loodzwaar is de vracht
die zelden bijna nooit de bodem
van diens kracht verzacht.
Hij wou geschiedenis op aarde,
schreef hij terug,
desnoods iets hemels als
zekerheid, ontspanning en comfort,
jonglerend in een eenzame jungle
van onmiddellijke gewaarwording.
7.
Over zout en nat asfalt
legde ik mijn vreugde uit
een t-shirt met logo's of werkvolk
met gebruikersnamen.
Ik vervloekte mijn schoenmakers
en liep hobbelig rond een kuil,
wierp dagelijks brood tegen de vlakte
en keek hoe een wolk kauwen
zonder weerwerk uit elkaar viel.
8.
Ik keek naar reparaties
maar bleef bij het oude.
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Les barricades mystérieuses
французский
1
Clement Greenberg perçait des trous
dans le plafond, assez gros
pour qu’il pût y passer la tête
De ses amples ailes du nez
– cocaïne d’air frais –
il sniffait de ce jour
notre pain quotidien
Son serviteur, tout
aussi optimiste, l’assista
avant d’aussitôt renoncer
Donne-moi donc le fond,
a-t-il dit un rien résigné
puis il a fait un puits
2
Le matin, je voulais y passer
à vélo, mais il était déjà trop tard
L’asphalte éventré barrait
l’allée en monticules de déblais
Laisse-moi passer, j’ai supplié,
accorde-moi un dernier regard
Ni les chansons ni les bougies
n’agirent comme lubrifiants
Je t’en prie, père Clement,
au besoin, je peux porter un nœud pap’
Hélas, sa conscience de classe l’emporta
Découragé je me suis assis sur une pierre,
J’allais renoncer quand lumineux
je me suis relevé et ai crié
« Kafka est un Juif »
Un sourire de reconnaissance
m’a laissé entrer et j’ai accédé
au passé
3
C’est tellement beau ici
ai-je dit à personne
en particulier
du moins, il faisait sombre
et au fond ça sentait
bon l’humidité
ainsi sans quiconque
Plus je m’enfonçais
plus j’éprouvais du plaisir
Il y avait pas mal de clémence
rien qu’un vermisseau çà et là
par moments en outre une taupe
4
Petites bêbêtes, j’ai dit,
vous êtes déjà au courant ?
Je suis votre
nouveau passé
Tout le monde a bondi
et m’a chatouillé
sous les caresses
5
J’ai retrouvé mon ancien moi
dans un container, abandonné
près d’un groupe d’enfants
qui suppliaient qu’on les adopte
On nous a fait attendre dans une pièce
qui puait la chair en putréfaction
L’un d’eux n’arrêtait pas de hurler
Pourquoi !? Parce que !?
Un déficit, exprimé sous forme
d’excédent, m’a consolé
sous les fenêtres sans rideau
Je me suis bercé de mots à m’endormir
jusqu’à ce que l’heure adopte
la perfection du matin
6
En dernier lieu, j’ai écrit
une lettre en mauvais alexandrin
que j’ai laissée sur son répondeur :
Cher Clement,
Accablant le poids
qui jamais ne désamorce
le fond de sa force
Il voulait de l’Histoire sur terre,
m’a-t-il répondu,
au besoin du céleste en guise
de certitude, détente et confort,
jonglant dans une solitaire jungle
de perceptions immédiates
7
Sur du sel et de l’asphalte mouillé
j’ai étalé ma joie
un T-shirt rehaussé de logos
ou du peuple doté d’identifiants
J’ai maudit mes cordonniers
fait cahin-caha le tour d’une fosse,
balancé par terre du pain de ce jour
regardé une nuée de choucas
se désagréger sans résister
8
Après avoir envisagé des réparations
je n’ai finalement rien changé
Mijn bitterheid haar droom
голландский | Tom Van de Voorde
Ik drink koffie met Simone Weil
en bereid me voor op een nieuwe dag
Het technisch wonder slaapt nog
vertrouwt ze me toe
maar niemand lijkt te weten
wanneer het ooit wakker wordt
Wat er zal gebeuren leg ik haar voor
bij wijze van vragende aanvulling
Ze kijkt even bezwaard naar de suikerpot
maar lepelt onverstoord verder
Twijfelde ze een lange seconde
welke toestand nu bedreigend is
Mijn astrologe beweert al tijden iets anders
Wat zichtbaar is laat je aan anderen over
tenzij overheersing de overhand neemt
Haar telefoon staat luid zij het
niet luider dan het burengerucht
dat de ramen in kieren verdeelt
Hallo kraakt het aan gene zijde
Kom je nog langs
ik wacht al de hele nacht op je
We drinken verder en doen alsof
we niet hebben gemerkt
dat het ontbijt al lang is afgeruimd
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Mon amertume son rêve à elle
французский
Je bois un café avec Simone Weil
tout en me préparant à un nouveau jour
Le miracle technique dort encore
me confie-t-elle
mais personne ne semble savoir
quand il s’est effectivement réveillé
Ce qui va se produire, je le lui soumets
pour approbation sous forme de question
Elle pose un œil ombrageux sur le sucrier
et impassible continue de tourner sa cuiller
A-t-elle douté une longue seconde
quant à la situation qui menace à présent
depuis belle lurette mon astrologue soutient un autre point de vue Le visible on le laisse aux autres
à moins que la domination ne prenne le dessus
Sa sonnerie est bruyante cela dit
pas plus que la rumeur des voisins
qui divise les fenêtres en entrebâillements
Allô émet la friture à l’autre bout du fil
Penses-tu tout de même passer
j’ai attendu ta venue toute la nuit
On continue de siroter en faisant comme
si on n’avait pas remarqué
que le petit déjeuner a déjà été desservi
We always began it again
голландский | Tom Van de Voorde
Het is 4 a.m. en ik kijk
naar een etende vrouw
Het paleis dat onze heuvels
en muren verlicht
vertelt leugens
aan slapende gezinnen
Niemand kijkt toe hoe
ons bouwwerk in elkaar stort
terwijl mijn ruggengraat
tussen haar dijen hangt
Wie zal waken
over de hongerige gier
die boven mij hangt
nu ik weer ingeslapen ben
naar A.G.
Audio production: Haus für Poesie, 2019
We always began it again
французский
Il est 4. a.m., je regarde
une femme en train de manger
Le palais qui éclaire
nos collines et nos murs
raconte des mensonges
à des familles endormies
Personne ne prête attention à
l’effondrement de notre construction
tandis que ma colonne vertébrale
pend entre ses cuisses à elle
Qui va veiller le
vautour affamé
lequel plane au-dessus
de moi dès que je me rendors
Ons
голландский | Tom Van de Voorde
Ik wil een tentoonstelling maken
met als titel Female Abstraction
Aan Chris Kraus vraag ik
om de catalogus te schrijven en iets
te komen vertellen op de vernissage
De eerste zaal is smal en lang
en hangt vol kleine werkjes
Een paar van Marthe Donas
eentje van Sonia Delaunay
van de tijd dat ze nog Terk heette
en ook van andere Russische vrouwen
Alexandra Exter, Natalja Gontsjarova,
Ljoebov Popova, Olga Rozanova, etc.
Na die zaal is een ruimte gewijd
aan de schilderijen van Joan Mitchell
Daarachter is een grote hal die vol ligt
met bloedrode panelen van Marthe Wéry
heel dicht bij elkaar op de grond
zodat bijna niemand er tussen kan lopen
Zij die dat wel doen verras ik
in de ruimte erna met tekeningen van
Nasreen Mohamedi en Agnes Martin
Wie hun lijnen volgt komt
in een zijkamertje terecht
met sculpturen van Lygia Clark
en in een ander aquarellen van Etel Adnan.
In het volgende vertrek hangt een reusachtig
schilderij van Helen Frankenthaler
De meeste mensen stoppen hier
en keren terug naar huis
waar ze iedereen vertellen
wat ze nu nog niet weten
Wie toch doorloopt komt in een ruimte
waar muziek van Sofia Gubaidelina klinkt
maar helemaal niets is te zien
omdat het zo donker is
door de gitzwarte gordijnen
die Lili Dujourie gemaakt heeft
Je doet er vanzelf je schoenen uit
en loopt barrevoets verder
Op de grond liggen tapijten
Turkmeense en Afghaanse
vol slijtsporen van jarenlang knielen
Als je het koud krijgt zijn er dekens
geweven door berbervrouwen
en uitgerafeld door Ani Albers
om beter te kunnen bidden
Mannen die hun moeders missen
komen er elkaar stiekem omhelzen
en briefjes toeschuiven
met handgeschreven gedichten van
Ariana, Athena, Ida en Monika
In de voorlaatste zaal hang ik
het laatste werk van Ilse D'Hollander
en op de grond ligt een door Mary Temple
geschilderde schaduw van een boom
De tentoonstelling eindigt in een ruimte
toegeschreven aan Lilly Reich
Er staan geen muren enkel glazen wanden
ook wel vliesgevels genoemd
Ze kijken uit op bomen in de herfst
de laatste week van oktober
als er nog bladeren hangen en de zon
een laatste maal schijnt
voor het lang weer donker wordt
Eiken, beuken, esdoorns en platanen
Ik vraag Ann Veronica Janssens
om met haar hamer langs te komen
en alle ramen te doen barsten
In het midden van de kamer
staat een zwart-lederen bankje
van Florence Knoll, net groot genoeg
voor twee personen, jij en ik
We zitten er uren en praten over ons
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Nous
французский
Je veux monter une exposition
ayant pour titre Female Abstraction
À Chris Kraus je demande
d’écrire le catalogue et de prendre
la parole lors du vernissage
Toute en longueur, la première salle
est tapissée de petites œuvres
Une poignée de Marthe Donas
une seule de Sonia Delaunay
remontant à l’époque où
elle s’appelait encore Terk
d’autres de femmes russes
Alexandra Exter, Nathalie Gontcharoff,
Lioubov Popova, Olga Rozanova, etc.
Ensuite s’ouvre un grand hall
regorgeant de panneaux de Marthe Wéry
rouge sang et très rapprochés les uns des autres
au point qu’on peut à peine passer entre eux
Ceux qui y parviennent je les surprends
dans l’espace suivant au moyen de dessins
de Nasreen Mohamedi et d’Agnès Martin
En suivant leurs lignes on arrive
dans une pièce attenante
où se trouvent des sculptures de Lygia Clark
et dans une autre des aquarelles d’Etel Adnan
Suit une salle où est accrochée
une toile géante d’Helen Frankenthaler
La plupart des gens s’arrêtent là
avant de rentrer chez eux
et de raconter à tout le monde
ce qu’ils ne savent pas encore
Ceux qui malgré tout poursuivent la visite
débouchent dans un espace
où retentit de la musique de Sofia Goubaïdoulina
mais où il n’y a absolument rien à voir
les rideaux noir de jais signés Lili Dujourie
plongeant le lieu dans l’obscurité
On ôte spontanément ses chaussures
pour continuer pieds nus
Le sol est couvert de tapis
turkmènes et afghans aux maintes traces d’usure
résultats d’années d’agenouillements
Pour ceux qui auraient froid il y a
des couvertures tissées par des femmes berbères
et effilochées par Anni Albers
afin de faciliter une meilleure prière
Les hommes qui ont le cafard de leur mère
viennent s’y étreindre en catimini
et se passer des petits billets
où figurent des poèmes écrits à la main
par Ariana, Athéna, Ida et Monika
Dans l’avant-dernière salle j’accroche
l’ultime œuvre d’Ilse D’Hollander
Sur le sol s’étend l’ombre d’un arbre
peinte par Mary Temple
L’exposition se termine dans un espace
attribué à Lilly Reich
Il n’y a aucun mur, rien que des parois de verre
aussi appelées façades rideaux
Elles donnent sur des arbres à l’automne
vers la fin octobre quand ils ont encore
quelques feuilles et que le soleil
fait une dernière apparition
avant une longue obscurité
Chênes, hêtres, érables et platanes
Je demande à Ann Veronica Janssens
de venir armée de son marteau
pour fêler toutes les fenêtres
Au milieu de la salle
il y a un banc juste assez grand
pour deux personnes, toi et moi
Nous passons là des heures à parler de nous
Traduit du Néerlandais par Daniel Cunin
De vooravond van een verandering
голландский | Tom Van de Voorde
Het is de laatste dag van de zomer
en ik hou andermaal mijn adem in
Niemand zegt nog wat en ik noem
het zelf een zuivere betrachting
Afwezig blader ik in het leven der vogels
en giet een restant in een glas
De opkomende maan lonkt: de roep
is afwendbaar, de zege betwistbaar
Blootsvoets vertrap ik een kluit aarde
en loop onbegonnen de avond in
Audio production: Haus für Poesie, 2019
La veille d’un changement
французский
C’est le dernier jour de l’été
une fois encore je retiens mon souffle
Personne ne dit plus mot ce que je vais
jusqu’à appeler un pur accomplissement
Absent je feuillette La Vie des oiseaux
et verse un fond dans un verre
La lune montante me fait de l’œil : appel
irrémédiable, victoire douteuse
Pieds nus j’écrase une motte de terre
et m’engage ingénu dans le soir
De vreemdelingenpicknick
голландский | Tom Van de Voorde
Je herkent de boot aan de gekraste vlinder op de boeg,
de salietakken, afgeknakt bij het uitgooien van een boei.
Blauw met wit herinnert me aan de baan van de wolken
in een waterton, wachtend op dorpen en vrouwen
in de zomer. Ik weet nu wat de duiven bedoelen
als ze hun nest in een vlag proberen te leggen.
Niemand had gezegd wanneer de vloot moest komen.
Dromen bloeien laat als ze niet op gasten wachten.
Laat me hier achter, zoals een groet aan het hek van een tuin,
geen acht slaand op wie hem voor het eerst zal horen.
Of neem me mee naar een deur bij de schemering.
Laat me zien wat de zee vertelt wanneer ze zich terugtrekt.
Ik omhels een golf en schreeuw dat ik zal veranderen.
Ik zeg wat angsthazen doen, gekweld door een ster
in de branding. Het lied in de gitaar van
de vreemdeling moet nog komen.
Wees niet gehaast als je het huis verlaat.
Niets verbiedt deze plek om te wachten.
De mythe van de vreemdeling moet nog komen,
terwijl jij kunt zien wie zich verschuilt, bang voor het geluk.
Op het eind van het lied, hoe bevreesd zal ik zijn
dat mijn droom, blauw of wit, niet langer zal komen.
Misschien raakten de vreemdelingen de weg kwijt
op weg naar de picknick voor vreemdelingen.
Naar Darwish
from: Liefde en aarde
Gent: poëziecentrum, 2013
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Le pique-nique des étrangers
французский
On reconnaît le bateau au papillon éraflé sur la proue,
aux branches de sauge, cassées quand une bouée a été lancée.
Du bleu mêlé de blanc me rappelle la trajectoire des nuages
dans un tonneau à eau, qui attend villages et femmes
en été. Je sais à présent ce que veulent dire les pigeons
quand ils essaient de pondre leur nid dans un drapeau.
Personne n’avait donné l’heure d’arrivée de la flotte.
Les rêves fleurissent tard quand ils n’attendent pas d’invités.
Laisse-moi ici, comme un salut à une grille de jardin,
sans prendre garde à celui qui l’entendra le premier.
Ou conduis-moi à une porte près du crépuscule.
Montre-moi ce que raconte la mer quand elle se retire.
J’enlace une vague et crie que je vais changer.
Je dis ce que font les couards, tourmentés par une étoile
dans le ressac. On escompte le chant
dans la guitare de l’étranger.
Ne sois pas pressé en quittant la maison.
Rien n’interdit à cet endroit d’attendre.
On escompte le mythe de l’étranger,
tandis qu’on peut voir qui se tapit, par peur du bonheur.
À la fin de la chanson, dans quelle mesure vais-je redouter
que mon rêve, bleu ou blanc, ne réapparaisse plus ?
Peut-être les étrangers se sont-ils perdus en chemin
en chemin vers le pique-nique des étrangers.
D’après Darwish
Onnatuurlijke vijanden
голландский | Tom Van de Voorde
Een plan in de vorm
van een plattegrond
van het Kremlin
*
Een bijna drijvend eiland,
een meeuw die dat bevestigt
en heel veel staal
*
Strafpleiters
tegen toevallig fatsoen
*
Iets als de enige waarheid
die een natie bezingt
en gezond houdt
*
Duizenden kabels
of een kapotte boodschappentas
*
Boven de daken
tellen speurders kranten, soldaten
kloppend tegen raamtextiel
*
voorlichters, voorzichtig
*
In de palm van mijn hand
een lijst die landen opsomt
waar het al licht is
*
en verdoezelde burgers
die zingen, willens nillens
*
worden blootgesteld
*
en dit, en dit, en dit
from: Liefde en aarde
Gent: poëziecentrum, 2013
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Ennemis innaturels
французский
Un plan en forme
de carte
du Kremlin
*
Une île quasi flottante,
une mouette qui le confirme
et de l’acier à revendre
*
Pénalistes
contre bienséances occasionnelles
*
Comme la seule et unique vérité
qui chante une nation
la maintenant en bonne santé
*
Milliers de câbles
ou panier à provisions troué
*
Au-dessus des toits
des enquêteurs comptent des journaux, des soldats
cognant au textile des fenêtres
*
informateurs, circonspects
*
Dans la paume de ma main
une liste qui dénombre des pays
où il fait déjà jour
*
et des citoyens escamotés
qui chantent, bon gré mal gré
*
exposés à nu
*
et ceci, et ceci, et ceci
[We vouwen oud geld en laten]
голландский | Tom Van de Voorde
We vouwen oud geld en laten
de doden betalen, bevestigen
doeken, drogen tapijten
en graven naar zand.
Hoeveel kleur verbeurt ons
wonen, tot vervulling
van een stuurloze zee.
Honden veinzen slogans
en tellen plooien
voor ongeschikte slachtoffers.
Hier staan we dan,
in berken vrede wit
iets anders dan latent
benullig op het strand.
from: Liefde en aarde
Gent: poëziecentrum, 2013
Audio production: Haus für Poesie, 2019
[Nous plions de vieux billets, laissons]
французский
Nous plions de vieux billets, laissons
les morts payer, fixons
des tableaux, séchons des tapis
et creusons pour trouver du sable.
Quelle quantité de couleur perd
notre habitation en vue
d’accomplir une mer à la dérive ?
Des chiens simulent des slogans
et comptent les plis
pour d’inaptes victimes mal rangées.
Nous voici, en paix
blanc de bouleau
autre chose que le sérieux
en manque sur la plage.
[Mijn postbode vraagt me wat]
голландский | Tom Van de Voorde
Mijn postbode vraagt me wat
koninkrijk betekent in het Hebreeuws
als ik haar de voor- en nadelen van
het lijfeigenschap wil opsommen
fietst ze de heuvel af en roept
de laatste woorden van Hadrianus
ze blijken niet in de Britannica te staan
bij onze volgende ontmoeting
wijst ze naar een hoop stenen die
allang op een toren wachten.
from: Liefde en aarde
Gent: poëziecentrum, 2013
Audio production: Haus für Poesie, 2019
[Le sens de royaume en hébreu]
французский
Le sens de royaume en hébreu
me demande ma factrice
je m’apprête à lui énumérer
les pour et les contre du servage
la voici qui dévale la colline
lançant les dernières paroles d’Hadrien
inutile de les chercher dans la Britannica
lors de notre rencontre suivante
la voici qui me montre un tas de pierres
depuis longtemps elles attendent d’être tour.
[Intussen in de jungle]
голландский | Tom Van de Voorde
Intussen in de jungle
bidden kleuren om geluk
in rijm geklede stenen
straffen bomen de goden.
Wie schreeuwt er om een held
omwille van wat puin in woorden
prevelt tussentijds geweld
ter wille van verbeelding in bezit.
Silhouetten van tweelingen
harken weemoed tot aanzicht
in stukken, in rijen, de lucht
buigen voor wieken vol vreugde,
ontwijkt het gevlucht.
Maar hoe bewaar je
een stoel op een dak,
een vindplaats voor epiek
martelmuziek
voor spastische doden
op een brandend rijstveld
kreukt vingervlug
de muur de mortel.
Intussen in de jungle schuift
de modder het beton.
from: Liefde en aarde
Gent: poëziecentrum, 2013
Audio production: Haus für Poesie, 2019
[Pendant ce temps dans la jungle]
французский
Pendant ce temps dans la jungle
les couleurs prient pour le bonheur
des pierres vêtues de gelée blanche
punissent des arbres les dieux.
Quiconque s’alarme d’un héros
à cause de quelques gravats dans les mots
marmonne une violence routinière
pour des songes corrélés à la possession.
Des silhouettes de jumeaux
dénudent la mélancolie à ratisser
en parcelles, en rangées, fléchissent
le ciel devant des ailes enjouées,
évitent leur rotation.
Mais comment conserver
une chaise sur un toit,
un site pour de la musique
épique sur laquelle torturer
des morts spasmodiques
sur une rizière en feu
se froisse à toute vitesse
le mur le mortier.
Pendant ce temps dans la jungle
la boue pousse le béton.
Laagland
голландский | Dominique De Groen
Langs de smalle bergpas
dalen we af naar het laagland
waar onder een dunne laag alles begraven ligt:
de mensen, de dieren, de ondode objecten.
De lucht, gladde kille interface
buigt zich naar ons toe
scheidt het vel van het bloed.
Boven het laagland
glinstert een regenboog, een remspoor van olie
asymmetrisch
als scheuren in gekraakt brongesteente.
We graven ze op, de mensdierdingen
die samensmolten, stolden
in de dode hoek van het kapitaal
we rekken ze uit
en comprimeren ze
tot een magere draad:
plooi hem tot harnas
mes
sikkel
doorklief de interface
met een magisch symbool.
from: unpublished manuscript
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Basses terres
французский
Par le col encaissé
nous gagnons les basses terres
où sous une fine strate tout est enseveli :
hommes, animaux, objets-zombies.
Le ciel, interface lisse et froide
se penche sur nous
sépare la peau du sang.
Au-dessus des basses terres
scintille un arc-en-ciel, trace de freinage de pétrole
aussi asymétrique
que des fissures dans la roche-mère fracturée.
On les exhume, les objanimains
qui ont fusionné, ont coagulé
dans l’angle mort du capital
nous les étirons
les comprimons
en un famélique fil :
plie-le en une armure
un couteau
une faucille
d’un symbole magique
fends l’interface.
Hymne
голландский | Dominique De Groen
Elektriciteit stroomt door mijn aders
een magisch object
stroomt door mijn aders
duizend afgronden
krioelend van leven
stromen door mijn aders.
Genen doen een zijwaartse schuifeldans
in mijn aders.
De onzichtbare hand
van een dode markt
roert in de besmette vloeistof in mijn aders
een stoet van planeten
trekt door mijn aders.
Ik infecteer mezelf
met mijn bacteriële broeders
ieder wezen
dat ooit bestond
stroomt door onze aders
we stromen door de hunne
en worden licht
zwevend door de kosmos
tussen enorme koolstofketens.
from: Sticky Drama
Gent: het balanseer, 2019
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Hymne
французский
L’électricité coule dans mes veines
un objet magique
coule dans mes veines
mille gouffres
grouillant de vie
coulent dans mes veines.
Les gènes exécutent une lente danse latérale
dans mes veines.
La main invisible
d’un marché mort
touille dans mes veines le liquide contaminé
une procession de planètes
parcourt mes veines.
Je m’infecte en m’injectant
mes frères bactériens
chaque être
qui a existé
coule dans nos veines
nous coulons à travers les leurs
et devenons lumière
flottant dans le cosmos
parmi d’énormes chaînes de carbone.
Diepe Tijd
голландский | Dominique De Groen
In de nucleaire schemerzone
hebben de dieren, planten
en mineralen van de eilanden
ongeziene krachten verworven
vele malen groter dan die van de mens.
Eonen verstrijken:
Cactaceaceen
Birgusceen
Limulidaceen
de kleuren trekken weg uit dingen
vloeien smeltend samen in het zand
dat steeds harder
steeds gesatureerder straalt
en al de markten
die in de loop der eeuwen
lukraak op elkaar zijn gestapeld
storten een voor een in
tot heel de
bouwvallige structuur
naar beneden komt
en een harde geometrische plas vormt
waarin de dieren zwemmen
tussen dood geld.
Overal ontstaan nieuwe organismen
in een explosie van leven
zoals in het Cambrium.
Op een oeroud eiland
van plastic
vermenigvuldigen polystyreenmossen zich
in de schaduw
van oude, eerbiedwaardige polyesterbomen.
Hier leven de geesten van mensen.
from: Sticky Drama
Gent: het balanseer, 2019
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Ère profonde
французский
Dans la zone crépusculaire nucléaire
animaux, plantes et
minéraux de la terre
ont acquis des forces inavouées
bien plus considérables que celles de l’homme.
Les éons passent :
Cactacées
Birguscées
Limulidacées.
Les couleurs quittent les choses
fluent confluent dans le sable
au rayonnement de plus en plus dur
de plus en plus saturé
et tous les marchés
empilés au fil des siècles
au petit bonheur les uns sur les autres
s’effondrent les uns après les autres
jusqu’au moment
où la structure délabrée
s’écroule
formant une flaque dure et géométrique
dans laquelle nagent les animaux
au milieu de l’argent mort.
Partout naissent de nouveaux organismes
dans une explosion de vie
comme au cours du Cambrien.
Sur une île immémoriale
de plastique
les mousses de polystyrène se multiplient
à l’ombre
de vieux et vénérables arbres en polyester.
Ici vivent les esprits des hommes.
Ijs
голландский | Dominique De Groen
Eindeloos strekt de vlakte zich uit
wit onder de brandende zon:
uitdijend land van schitterend plastic
badend in het groenige schemerlicht
van een nucleaire winter.
Op het zwarte, Arctische ijs
jagen we op algen
grauwe dubbels
van de eerste mensen
kauwend op een bittere, grijnzende plant.
Een gebleekt, broos koraalrif
begraven onder golven van zand
biedt onze zachte lichamen bescherming:
het dode rif
is nog steeds poreus
absorbeert de toxische stralingen
de minuscule, gifgroene kristallen.
De nog levende planten
zijn zwart en kleverig
als olie.
Ze grijnzen:
de hegemonie
van het zonnekapitalisme
de economie van fotosynthese
loopt ten einde.
Uit sluimerende bacterieën
diep in het zwarte ijs
halen ze hun voedsel.
Met stemmen van slijm
fluisteren ze over de revolutie
een nieuwe tijdperk
een natte, donkere
ondergrondse zon.
Mijn lichaam loopt over
van gesmolten dieren
wachtend om te stollen
en herboren te worden.
Het oerslijm
dat me langzaam overspoelt
is zacht en nat
ruikt naar de ingewanden
van een ijsberg.
De geesten van de oude dieren
zijn schitterend in de nucleaire nacht.
from: Sticky Drama
Gent: het balanseer, 2019
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Glace
французский
La plaine s’étend à l’infini
blanche sous le soleil brûlant :
terre d’un magnifique plastique, en extension,
baignant dans le crépuscule verdâtre
d’un hiver nucléaire.
Sur la glace noire de l’Arctique
nous chassons l’algue
doubles grisâtres
des premiers hommes
mâchant une plante amère, grimaçante.
Un récif corallien blanchi et friable
enseveli sous des vagues de sable
offre un abri à nos corps tendres :
le récif mort
demeure poreux
absorbe les rayonnements toxiques
les minuscules cristaux vert venimeux.
Les plantes encore en vie
sont noires et poisseuses
comme le pétrole.
Elles grimacent :
l’hégémonie
du capitalisme solaire
l’économie de la photosynthèse
touche à sa fin.
Elles tirent leur nourriture
de bactéries assoupies
tout au fond de la glace noire.
D’une voix glaireuse
elles chuchotent des choses sur la révolution
une nouvelle ère
un soleil souterrain
humide, sombre.
Mon corps déborde
d’animaux fondus
qui attendent de se coaguler
avant de renaître.
La glaire primitive
qui peu à peu me noie
est douce et mouillée
dégage une odeur d’entrailles
d’un iceberg.
Magnifiques, les esprits
des vieux animaux
dans la nuit nucléaire.
Oogst
голландский | Dominique De Groen
Oeroude chemische wijsheid
stroomt door het bloed van de degenkrab
injecteert zichzelf in onze aders
als dromen van een lichaam vrij van ziekte.
Een exoskelet biedt geen bescherming tegen het kapitaal.
Ondanks haar blauwe bloed is de degenkrab precair.
Levende fossielen spoelen aan
op een zwart strand en sterven
een spiegel zindert
en barst.
Uit de scheur kruipen degenkrabben
tientallen
honderden.
De finale ramp is vormenrijk
en kent vele namen
komt uit het diepste van ons lichaam
ons oceaantroglichaam
de terugkeer van het onderdrukte.
Ik droom mijn bloedbaan
bevrijd van bacterieën
ik droom mijn lichaam overspoeld
door degenkrabben
honderden, duizenden
elektrische degenkrabben.
Ik droom een eiland
temidden van een bloedoogst
zonder einde of begin.
from: Sticky Drama
Gent: het balanseer, 2019
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Vendange
французский
Une immémoriale sagesse chimique
coule dans le sang de la limule
s’injecte dans nos veines
comme rêves d’un corps sain.
Un exosquelette ne protège en rien contre le capital.
Malgré son sang bleu, la limule vit dans la précarité.
Des fossiles vivants s’échouent
sur une plage noire et meurent
sous l’effet de la chaleur
un miroir se fêle.
De la fissure s’extirpent des limules
par dizaines
par centaines.
La catastrophe finale est multiforme
revêt bien des noms
vient du plus profond de notre corps
notre corps fosse océanique
le retour de l’opprimé.
Je rêve mon vaisseau sanguin
délivré des bactéries
je rêve mon corps submergé
de limules
par centaines, par milliers
des limules électriques.
Je rêve une île
au milieu d’une vendange de sang
sans fin ni commencement.
Vragen aan Shiva
голландский | Tom Van de Voorde
hoe zinvol het is een vat
vol zeewier en golfslag te vangen,
gesluierd met sterren in
agrarische vlakte te rollen.
Breng me een gehavende fontein,
een touw aan een handvol paarden,
de zon op een veld vol tegels
in goudkleurig zand gelegd. Welke
richting geeft de olie aan een vaas
eer een bloem haar kleur
verzint, een dam zijn vrijheid wint.
Al die oplichtende vrienden, schuilend
tussen zo veel netten. Tel ze en bereken.
Vraag of ze zelf haar naam mocht kiezen,
wat het dan was: een paar uitgesneden stenen,
een dak, geschaard tegen vergissingen,
als rijzende vlakte, geografisch naïef.
Misschien was het wel genoeg, Ahmadi,
de geschiedenis van je land te borduren
met edelmetalen, necrologieën
als schelpen naast elkaar te leggen,
er ledematen bij te verzinnen.
from: Liefde en aarde
Gent: poëziecentrum, 2013
Audio production: Haus für Poesie, 2019
Demander à Shiva
французский
si ça vaut la peine de récupérer
un fût plein d’algues et de houle,
de le rouler voilé d’étoiles
sur une plaine agraire.
Apporte-moi une fontaine délabrée,
une corde à une poignée de chevaux,
le soleil sur un champ aux fines dalles
posées à même le sable doré. Quelle
direction donne le pétrole à un vase
avant qu’une fleur ne s’invente
une couleur, qu’un barrage ne gagne sa liberté.
Tous ces amis allumés, terrés parmi
tant de filets. Compte-les et calcule.
Demande, si jamais elle a pu choisir son nom,
ce que ça a donné : quelques pierres sciées,
un toit, regroupé en V inversé contre les erreurs,
telle une plaine qui s’élève, à la géographie naïve.
Peut-être était-ce suffisant, Ahmadi :
broder l’histoire de ton pays
de métaux précieux, aligner des nécrologies
comme des coquillages,
leur inventer des bras des jambes.
wetmatigheden
голландский | Rozalie Hirs
in de vrijgegeven storm vind ik mijn stoel in de hemel
klimt het vliegtuig langs wolken het licht tegemoet ontdekt
slaperig vanmorgen als vliegende visser op weg onzichtbare
sprong bliksemend door een ademende vlucht vogels
de bloeiende amandelboom bloedmooiste streek aan een meer
een heuvel nevelig dal door hogere heuvels versterkt aangroeiend
tot stad waar overstromende rivieren zonnewendes glanzen
van levenden en geliefden aan niemand toebehoren aan elkaar
raken vallend het laatste nieuws opvangen vandaag
bijvoorbeeld in een omgeving van enige mensen en dingen
from: Geluksbrenger
Amsterdam: Querido, 2008
ISBN: 978-90-214-3503-9
Audio production: Haus für Poesie, 2018
lois naturelles
французский
dans la tempête déchaînée je trouve mon siège dans le ciel
l’avion monte à travers les nuages vers la lumière découvre
ensommeillé ce matin comme un pêcheur volant en route saut
invisible traversant tel l’éclair un vol respirant d’oiseaux
l’amandier en fleurs la plus fabuleuse des terres bordant un lac
une colline vallée brumeuse fortifiée par de plus hautes collines s’enflant
en ville où les fleuves sortant de leur lit les solstices luisent
de vivants et les amants n’appartiennent à personne les uns les autres
se touchent en tombant au vol saisissent les dernières nouvelles aujourd’hui
par exemple dans un environnement de quelques hommes et choses
in één adem
голландский | Rozalie Hirs
buigt wat ruimte mijn richting uit speelt de wind rond de wereld met de keerkring een licht op beschilderde muren veranderend geluid het vertrek met schaduwen boven tafel en uitzicht de sterren het strand verwacht brekend handelende golven een zon te kiezen waar luister ik naar uit aarde reisvaardig gemaakte steen geeft laag voor laagtijd blootgelegde fossielen en diepere graven zijn er wereldreizen voor nodig om onze kleinste deeltjes in beweging te zetten
from: Geluksbrenger
Amsterdam: Querido, 2008
ISBN: 978-90-214-3503-9
Audio production: Haus für Poesie, 2018
d’un trait
французский
un peu d’espace se courbe dans ma direction le vent joue autour du monde avec le tropique une lumière sur des murs peints bruit changeant la pièce où flottent des ombres au-dessus de la table et panorama les étoiles la plage attend des vagues agissant en brisant choisir un soleil ce que j’écoute de la roche terre parée pour le voyage donne couche par couche le temps mis à nu fossiles et tombes plus profondes faut-il des voyages autour du monde pour mettre en branle nos plus petites particules
[Ik dacht dat de tijd via via zou werken]
голландский | Paul Bogaert
Ik dacht dat de tijd via via zou werken,
met een lichte erosie, een trage schimmel,
dat hij, vanuit de schaduw, op een lauwe vogelpoot knabbelend,
een laagopgeleide wind de klus zou laten klaren,
desnoods iemand zou sturen
om een spatie weg te pikken of discreet een paar tinten te innen.
Dat ik het zelf niet zag,
nat en verblind door de zon in de camera
van jouw ogen kijkend,
blij opnieuw vaste grond te voelen, tong over bovenlip,
blij aan sommige spieren herinnerd te worden, alle aders
weer open voor de zoute roes van de bloedgroep, de homerun,
dat ik niet zag hoe
de tijd zelf al het grootste werk had gedaan
en blijkbaar beslist had
op korte termijn, tussen de branding en mijn spullen,
in een paar flitsen, eigenhandig, fors
met de knuppel, en hop en
klop en nog één
erop.
from: Ons verlangen
Antwerpen: De Bezige Bij, 2013
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
[Je pensais que le temps travaillerait par des intermédiaires]
французский
Je pensais que le temps travaillerait par des intermédiaires :
une légère érosion, une lente moisissure,
qu’il laisserait, grignotant dans l’ombre une patte d’oiseau tiède,
un vent peu éduqué terminer le boulot,
enverrait à la rigueur quelqu’un
chiper une espace ou percevoir discrètement deux ou trois teintes.
Dire que moi-même, je n’ai pas vu ça,
regardant mouillé et aveuglé par le soleil dans l’appareil
photo de tes yeux,
heureux de sentir à nouveau la terre ferme, langue sur lèvre supérieure,
heureux que certains muscles se rappellent à moi, toutes les veines
de nouveau ouvertes à l’ivresse salée du groupe sanguin, le home run,
dire que je n’ai pas vu que
le temps avait fait lui-même le plus gros du travail
et apparemment décidé
à court terme, entre le ressac et mes affaires,
en quelques flashes, de ses propres mains, d’une batte
mastoc, toc et hop
et chtac et
chtoc.
[Wacht maar tot je godin Aurore]
голландский | Paul Bogaert
Wacht maar tot je godin Aurore
over haar terugtrekkende tandvlees begint
en je beseft dat je een fortuin hebt besteed
aan placebo’s en kleurspots.
Wacht maar tot jou gevraagd wordt
terug te bellen
naar de demon van het middaguur, die in een espressobar
zijn dagen slijt.
Wacht maar tot er een smurf vol begrip
aan de deur in het schemerdonker jou
twee morfinepompen aansmeert.
from: Ons verlangen
Antwerpen: De Bezige Bij, 2013
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
[Attends un peu que ta déesse Aurore]
французский
Attends un peu que ta déesse Aurore
se mette à parler du déchaussement de ses dents :
tu comprendras que t’as dépensé une fortune
en placebos et en spots couleur.
Attends un peu qu’on te demande
de rappeler
le démon de midi, qui dissipe ses journées
dans un bar espresso.
Attends un peu qu’au crépuscule
un schtroumpf compréhensif te fourgue
en porte à porte deux pompes de morphine.
[Al wie opgewekt is]
голландский | Paul Bogaert
Al wie opgewekt is, mag naar zaal Paardenbloem.
Dat geldt ook voor iedereen die sterk en spontaan is.
Ook sociale of stoere personen gaan met Geoffrey mee.
De anderen blijven hier om de grondverf
om te roeren en daarna een dunne laag aan te brengen.
Daar heeft iemand een vraag, graag in de loopmicrofoon.
Wat met de zelfverzekerde mensen?
Nog even jullie aandacht. Ook zelfverzekerde mensen mogen
Geoffrey of Sylvia volgen naar de Paardenbloem.
from: Ons verlangen
Antwerpen: De Bezige Bij, 2013
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
[Les enjoués]
французский
Les enjoués parmi vous peuvent gagner la salle Pissenlit.
De même tous ceux qui sont forts et spontanés.
Les personnes sociables ou braves accompagnent elles aussi Geoffrey.
Les autres restent ici pour mélanger
l’apprêt avant d’en appliquer une fine couche.
Je vois une question, merci de parler dans le micro sans fil.
Qu’en est-il des gens sûrs d’eux ?
Votre attention, deux secondes de plus. Les gens sûrs d’eux suivent
eux aussi Geoffrey ou Sylvia au Pissenlit.
IS DAT WEL IETS
голландский | Paul Bogaert
Hij smijt haar op het bed, dat moet,
die coltrui moet uit,
de rest ook, een scheur is niet erg, hij moet snel
met zijn huid
op haar huid gaan liggen; zij is onderkoeld.
Of dat wel iets voor mij is? Natuurlijk.
Als het lukt met die poriën, dan is zij gered!
Ik ben oud genoeg; ik weet
tot welke combinaties deze context leidt.
Ze zweet en ze hoest en ze moet hem nu voelen.
De kajuit – wat een mooie kajuit – is een kajuit
rond een rat. Voor het leven.
from: Ons verlangen
Antwerpen: De Bezige Bij, 2013
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
EST-CE BIEN
французский
Il la balance sur le lit, pas le choix,
doit lui ôter son sous-pull
le reste aussi, un accroc pas grave, et vite plaquer
sa peau
sur sa peau à elle qui est en hypothermie.
Est-ce bien de mon âge ? Bien sûr.
Si ça marche avec leurs pores, elle est sauvée !
Je ne suis pas né d’hier ; les acrobaties
qui résultent d’un tel contexte, je les connais.
Elle sue et tousse, sans doute le sent-elle grandir à présent.
La cabine – quelle belle cabine – c’est une cabine
autour d’un rat. Pour la vie.
[- Ik hoor dat je gestabiliseerd bent]
голландский | Paul Bogaert
- Ik hoor dat je gestabiliseerd bent.
Ik ben het, nee, dat neem je niet
in de mond,
te ruw, dat versta ik,
iets
tegen de jeugd, is het dat
wat je wil, tegen de jeugd?
- Ik walg van de superette,
van de geur van de satan in cornflakes,
van het overal aangeborduurde …
- Zeg zulke dingen niet.
Het kunnen afscheidswoorden zijn.
Laat ook de grote doos beletseltekens dicht.
Goed.
Je kunt je ogen rollen
naar de kabelstaart. Wil je
misschien wil je sukkelstraat sukkelstraat, ja, spuw het maar uit.
Wacht maar tot ik of tot wij - is dat hijgen normaal?
Je lijkt elk woord,
greeploos, kniediep,
te beamen.
from: de Slalom Soft
Antwerpen: De Bezige Bij, 2009
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
[– J’apprends que ton état est stationnaire]
французский
– J’apprends que ton état est stationnaire.
C’est moi, non, ça ne s’avale pas
ces choses,
trop rudes, je comprends,
un comprimé
contre la jeunesse, c’est ça que
tu veux, contre la jeunesse ?
– Je vomis la superette,
l’odeur du satan dans les cornflakes,
tout ce qu’on brode par-dessus …
– Ne dis pas des choses comme ça.
Il peut s’agir de paroles d’adieu.
N’ouvre pas non plus la grande boîte de points de suspension.
Bien.
Tu peux rouler les yeux
vers le noeud de câbles. Veux-tu peut-être
veux-tu mauvais draps mauvais draps, vas-y, crache le morceau.
Attends que je, attends que nous – c’est normal ce halètement ?
On dirait que tu approuves
chaque mot
sans poignée, jusqu’au cou.
Vandaar die lichtinval (fragment)
голландский | Paul Bogaert
[…]
Het moederhart heeft oren die nooit slapen!
Ik bedoel
dat moederhart dat van trampolinestof
en zeemleer is gemaakt.
Wie het moederhart kopieert
en op de kopie een etmaal kauwt, krijgt een
onberekenbaar gewicht.
Wie de kopie hakt, in de pan bakt,
krijgt enorm veel
witte rook en alle geuren tot nu toe terug.
Maakt men van het moederhart
de haakjes los, dan popt het, zwelt het,
wordt het groot, te groot, onhandelbaar,
een opgevouwen tent, die zich
verdrievierdubbelt tot een zeppelin, die zich dan, losgeslagen,
tot nog iets extremers strekt, en zo een schaduw geeft, een schaduw
die kinderen persoonlijk hoort, geruisloos volgt.
[…]
from: de Slalom Soft
Antwerpen: De Bezige Bij, 2009
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
De la cet éclairage
французский
Un cœur de maman, ça a des oreilles qui ne dorment jamais !
Je veux dire
qu’un cœur de maman, c’est fait en toile de trampoline
et en peau de chamois.
Quiconque reproduit un cœur de maman
et en mâche la copie une journée durant, hérite
d’un poids très lourd.
Quiconque hache la copie, quiconque la poêle menu,
reçoit en retour de la fumée blanche
en quantité et toutes les odeurs jusqu’à ce jour.
Si l’on vient à détacher les agrafes
d’un cœur de maman, il fait pop, il enfle,
grossit, se fait bien trop gros, encombrant, tente
pliée qui se démulplietiplie en un zeppelin
lequel prend, effréné,
une taille plus extrême encore et projette une ombre, ombre
qui entend les enfants un à un, les suit sans bruit.
Handelend naar de letter
голландский | Paul Bogaert
Handelend naar de letter
en de geest van het aanvangsuur
controleert hij de boeien en de temperatuur
en doorkruist hij schuw de zones.
– Dag collega die met pipetten en potten, deksels
en mini-etiketten secuur de procedures eert.
– Dag Mister Chloorshock, val dood en je krijgt
op de homepage van mij een hommage.
– Goedemorgen stagiair met de zoetzure grijns.
– Dag collega van de leuke collage van pleisters
(maar moet dat in onze kantine?) zo vroeg al
bijna in de armen van die met de piepschuimen stem.
– Dag kabouterdouche, ook vandaag weer eenvoudig obsceen.
– Dag valse waterval, eentonig ding.
– Hallo dubbele massagestraal, ik zie je straks.
– Dag Golfslag de Golfslag die nu natuurlijk nog slaapt, moe
van al dat onverdroten, onverschillig slaan en zalven.
– Dag onderwaterinjectie, wat ben je weer krachtig.
– Dag klepperend klepje in de vervloekte hoek.
– Dag waterslang met de onwillige krinkel.
– Dag zwetende kraan.
Handelend naar de letter
en de geest van het aanvangsuur
beklimt hij routineus (met stijve kuiten) zijn stoel.
Daar scheurt zijn beurtrol open
en komt in één gulp al zijn aandacht los.
from: de Slalom Soft
Antwerpen: De Bezige Bij, 2009
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
Agissant selon la lettre
французский
Agissant selon la lettre
et l’esprit de l’heure d’ouverture,
il contrôle bouées et température
traverse timidement les différentes zones.
– B’jour collègue qui manie pots et pipettes, couvercles
et mini-étiquettes en honorant scrupuleusement les procédures.
– B’jour Mister Chlorochoc, crève et je te rendrai
hommage sur ma page d’accueil.
– Bonjour stagiaire au rictus aigre-doux.
– B’jour collègue préposé au joli collage fait de sparadraps
(mais est-ce bien sa place, la cantine?), de bon matin
pour ainsi dire dans les bras de celle à la voix de polystyrène.
– B’jour douche à Schtroumpfs,
aujourd’hui comme hier tout bonnement obscène.
– B’jour fausse cascade, machin monotone.
– Salut jet de massage double, on se voit tout à l’heure.
– B’jour Vague la Vague qui bien entendu dort encore, lasse
à force de battre et d’oindre d’arrache-pied, avec indifférence.
– B’jour injection sous-marine, toujours aussi forte, hein.
– B’jour clapet qui claquette dans le coin maudit.
– B’jour tuyau d’arrosage, serpent récalcitrant.
– B’jour robinet qui transpire.
Agissant selon la lettre
et l’esprit de l’heure d’ouverture,
il grimpe routinièrement (mollets durs) sur sa chaise.
Alors qu’il doit prendre son travail,
toute son attention se déboutonne.
[Als ik niet meer uit mijn woorden kom]
голландский | Erik Lindner
Als ik niet meer uit mijn woorden kom
of zijn stem die ze ontkracht, klinkt, is
het kind geknipt
voor de spreiding van haar lokken
weet dan
dat zelden
een hand duwt en ophoudt.
from: Tong en trede
Amsterdam: De Bezige Bij, 2000
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
[Quand je ne me sors plus de mes mots ]
французский
Quand je ne me sors plus de mes mots
ou que le voix d’homme qui les sape, retentit, voici
l'enfant taillé
devant la chevelure en éventail
alors sache
que rarement
une main pousse, s'arrête.
Rede
голландский | Erik Lindner
Trek niet in twijfel dat rede,
dat rede, dat rede, dat rede.
Een vlieg loopt van de rand
naar het midden van het tafelblad
en weer terug, volgt enkele centimeters
van de zijde, steekt de leegheid
van het vaalwit weer in, probeert opnieuw
wat ik niet weet en vliegt dan op.
from: Tramontane
Amsterdam: Perdu, 1996
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2014
Raison
французский
Ne doute pas que la raison,
la raison, la raison, la raison.
Une mouche passe du bord
de la table à son milieu
puis retourne au bord, suit la tranche
sur quelques centimètres, se réengage
dans le vide de la pâleur, réessaie
ce que j’ignore, et s’envole.
CIRCULAIRE SYSTEMEN – NR. 9
голландский | Paul Bogaert
Men staat voor een sluis
die bedomptheid garandeert.
Dan vindt men instinctief de truc:
men spant wat spieren op, men verraadt
een aarzeling, men duwt zich dan erdoor.
Men ervaart een druk op het oor.
Een weerzinwekkende boventoon.
Een onpersoonlijk denkpatroon.
Maar een systeem verstoort men niet
als men in een draaideur het geliefde ziet.
from: Circulaire systemen
Amsterdam: Meulenhoff, 2002
Audio production: Het Beschrijf, 2004
SYSTÈMES CIRCULAIRES – NR. 9
французский
On se tient devant une écluse,
garante de renferme.
On trouve alors le truc de façon instinctive :
on bande quelques muscles, on trahit
une hésitation, on s'extirpe de la.
On ressent une pression sur l'oreille.
Une harmonique repoussante.
Un mode de pensée impersonnel.
Mais on ne saurait perturber un système
quand on voit l'aime dans une porte a tambour.
Littérature en Flandre, Paris, Le Castor Astral, 2003.
CIRCULAIRE SYSTEMEN – NR. 7
голландский | Paul Bogaert
Het is de wanklank uit de hijger zelf
die hem/haar zo hijgen doet. De onderlip
krult naar wat een hersenkwab
vol echo’s in gevangenschap dicteert.
Men hijgt, pauzeert en hijgt
in een oorzakelijk verband. Niemand
die er tijdens het hijgen last van heeft.
Later verschijnen dieren:
de angsthaas in het reuzenrad,
de kermispony die ’s nachts alles herbeleeft.
from: Circulaire systemen
Amsterdam: Meulenhoff, 2002
Audio production: Het Beschrijf, 2004
SYSTÈMES CIRCULAIRES - NR. 7
французский
C'est sa propre anhélence qui le/la fait
haleter ainsi. La lèvre inférieure
se plisse selon ce que dicte un lobe cérébral
rempli d'échos en détention.
On halète, marque une pause, halète
dans un rapport de cause à effet. Personne
n'en est incommodé pendant le halètement.
Plus tard, des animaux apparaissent :
le poltron dans la grande roue,
le poney de la kermesse qui, la nuit, revit tout.
CIRCULAIRE SYSTEMEN – NR. 13
голландский | Paul Bogaert
Men neemt een hoeveelheid details
alsof men een operatie voorbereidt.
Meteen klinken de slaven van de zeggingskracht
zich vast. Een rilling maakt zich klaar.
Hoe snel is men geroerd!
Hoe snel is men afhankelijk!
Hoe snel verleid door iets wat past!
Men ziet de slotgracht niet.
Men hoort een koor, een prachtig lied.
Een menigte, gevankelijk weggevoerd.
from: Circulaire systemen
Amsterdam: Meulenhoff, 2002
Audio production: Het Beschrijf, 2004
SYSTÈMES CIRCULAIRES – NR. 13
французский
On prend une quantité de détails
comme si l'on préparait une opération.
Immédiatement, les esclaves de l'éloquence
s'enchaînent. Un frisson se prépare.
Comme on s'émeut vite !
Comme on se rend vite dépendant !
Comme on est vite séduit par ce qui convient !
On ne voit pas les douves.
On entend un chœur, un air magnifique.
Une foule, embarquée manu militari.
Littérature en Flandre, Paris, Le Castor Astral, 2003.