Erik Lindner

голландский

Francis R. Jones

английский

18 september 1994

1. Alles wat ontstaan is kan verdwijnen.

Hoe op een hete dag een lange bank
schaduw ontvangt van zeven olijfbomen.
Hoe het zitvlak verklamt in aanraking
met het massief en eeuwenoud steen.

Hoe de tramontane de zeespiegel breekt
en door indringend licht van een lome zon
het wateroppervlak oppikt en ronddraait
in orkanen geel, blauw, oker, zand, water.

Hoogtevrees kan oplossen, richtingloos.

Zwaluwen die als vleermuizen duiken
langs de stijle rotswand achter de bank
waar het pad drie baaien doorslingert
maar nog slechts naar Frankrijk wijst.


2. Niets sterft vrijwillig in Port Bou.

Het meisje uit Aragon op het strand
doet haar rok uit en loopt antilopig
door de branding terwijl haar leren tas
een schrijfmap bewaart met ijzerwerk.
Ze is hier alleen voor deze zondag
die gelijk een naamloze geschiedenis is.

Een lege sokkel op een stalen plateau.
De voortuin van een verlaten douanepost.
Een rots die haast wegglijdt in de zee.
Geef het daar kleurenblind benamingen
spel van tramontane, wind met kracht
van hoge bergen, doet rillen in de zon.


3. Alles wat ontstaan is kan verdwijnen.

Het vrijelijk verstrekken van penicilline
en morfine. In de oude pensionkamer
staan twee bedden tussen een muur
van ziekte. Jij en ik, wie is mannelijk?

Wat is mannelijkheid? Het schrapen
van een mesje over de ontstoken keel,
hoe het voelt te worden geschoren
de laatste keer, voor een feest waar

je niet meer bij zal zijn. Of hoe
een kind lachend zand gooit
naar de zon. Vallen en pas
schaamte bij het opstaan.


4. Ook wat niet ontstaan is kan verdwijnen.

Zand, wortels, helmgras, sporen die hier
nimmer liepen. De inwoners die de reiziger
nastaren maar zijn signalement niet geven.
Hun gang nog verstoord na het bouwen

van een monument. Nu, als de tramontane
aan je lichaam likt en jou en je bril oppikt,
die meevoert. Waar de passage het kerkhof
brengt tot aan de afgrond boven de branding.

Daaromtrent kan enkel een bijziende vinden.
Hoe het hier komt? Vijftig jaar geleden. Zo-
iets vergeten is barbaars. Zelfs de verminking
van een kunstwerk is een uiting van cultuur.

Dit deed ik. Gewetenloos. Vandaag. Datum.

© Erik Lindner
Из: Tramontane
Perdu, 1996
Аудиопроизводство: Literaturwerkstatt Berlin, 2014

18 September 1994

[1]

 

All that came to be can disappear.

 

How a long bench on a hot day

takes shade from seven olive trees.

How your bottom feels numb

at the touch of solid, age-old stone.

 

How the tramontana breaks the sea to waves

and with the piercing light of a sleepy sun

picks up the water’s surface and swirls it

in hurricanes of yellow, blue, ochre, sand, water.

 

Fear of heights can dissolve, directionless.

 

Swallows which dive like bats along

the steep rock-face behind the bench

where the footpath snakes through three bays

but now points only to France.

 

 

[2]

 

Nothing chooses to die in Port Bou.

 

The girl from Aragon on the beach

takes off her skirt and strides antelope-like

through the surf while her leather bag

keeps a writing-case of card and steel.

She’s here only for this Sunday

which is a sort of nameless history.

 

An empty socket on a steel baseplate.

The front garden of an abandoned customs post.

A boulder almost sliding into the sea.

Give it labels colour-blind there

play of tramontana, wind with the strength

of high mountains, makes you shiver in the sun.

 

 

[3]

 

All that came to be can disappear.

 

Selling penicillin and morphine

over the counter. In the old guesthouse

room, two beds stand between a wall

of illness. You and I, who is masculine?

 

What is masculinity? The scrape

of a blade over the inflamed throat,

how it feels to be shaved

the last time, for a party

 

you won’t be going to. Or how

a child laughs and throws sand

at the sun. Falling and only

ashamed when you get to your feet.

 

 

[4]

 

What didn’t come to be can also disappear.

 

Sand, roots, marram grass, footprints which

never went here. The locals who stare after

the traveller but give no description.

Their passing still disrupted after a monument

 

was built. Now, as the tramontana licks at

your body and lifts you up and your spectacles too,

sweeps them along. Where the passageway leads

the churchyard to the abyss above the breakers.

 

Only the short-sighted can find out about this.

How it came to be here. Fifty years ago. For-

getting such things is barbarism. Even vandalising

an artwork is an expression of culture.

 

I did it. With no scruples. Today. Date.

Translated by Francis R. Jones