სალომეა

(მათე 14, 6-11)

„იცეკვე, სალომეა!“
_ ცეკვის მასწავლებელი ზედმეტად მკაცრი იყო
და ჩემი დაღლა არ ადარდებდა,
დედა კი ამბობდა,
რომ ტყუილად ვწუწუნებ,
მაინც არავინ შემიბრალებს.
„როცა შენი ცეკვით
რჩეულ რაინდებს თავს მოაწონებ,
მაშინ გამიხსენებ!“
_ მიმეორებდა ჩემი ცრემლების პასუხად
და სარკეებიან დარბაზებში მარტო მტოვებდა.
გარეთ მზის სხივი წკრიალებდა პალმის რტოებზე
და ფეხებს იქით გაქცევა სურდათ,
სადაც ქალიშვილები კისკისებდნენ ფანჩატურებში
და რაინდებზე ჩურჩულებდნენ დაუსრულებლად.
„იცეკვე, სალომეა,
სწავლა თუ გინდა,
ცისკრიდან მზის მიმწუხრამდე უნდა იცეკვო,
მუსიკა გულმა უნდა უკარნახოს
ფეხებს და მკლავებს,
ყურით კი არა, ტანით ისმინე!
იცეკვე, სალომეა,
სამაჯურები ააჩხრიალე,
ხელებს უფრო მეტის თქმა ძალუძთ,
ვიდრე ბაგეებს,
თავს ნუ ხრი,
მუდამ წინ იყურე,
ზეცას ახედე
და თუკი მზერას
რომელიმე რაინდს მიუძღვნი,
არამცდაარამც არ გაგიკრთეს ღიმილი შუბლზე!“
_ მასწავლებელი შეუვალი და მომთხოვნი იყო
და მეფის ასულზე მზრუნველობა
კიდეც ართობდა.
„იცეკვე, სალომეა,
შენი სხეული მისთვის არის შექმნილი,
რომ სიტყვის უთქმელად დაეუფლოს,
რასაც ისურვებს
და როცა დიდი გოგო გახდები,
მთელ სამეფოს წინ დაგიფენენ ერთი ცეკვისთვის,
ერთი ცეკვისთვის შენს წინაშე
ათასობით თავი მოდრკება,
შენ კი აირჩევ იმ ერთადერთს,
მარადიულ უკვდავებას რომ გაზიარებს.
იცეკვე, სალომეა,
იმ დღის მოსვლამდე კიდევ ბევრი უნდა იცეკვო! “

© Bela Chekurishvili
Extraído de: შეკითხვად სიზიფეს
Tbilisi: Diogenes, 2012
Produção de áudio: Matthias Unger, 2016

Salome (Auszug, Teil 1)

                                                                   Matthäus 14, 6-11

„Salome, tanz!“
Die Lehrerin war viel zu streng
Und wenn ich müde war,
sah sie nicht hin.
Die Mutter meinte nur,
ich soll nicht klagen,
ich bräuchte gar nicht erst
nach Mitleid fragen.
Und wenn ich weinte,
predigte sie mir:
„Wenn sich die Ritter erst
nach dir den Kopf verrenken,
dann wirst du noch
an meine Worte denken.“
In der Spiegelhalle ließ sie mich allein.
Draußen spielte der Sonnenstrahl
In den Palmzweigen
Und meine Beine wollten eilen
Zu den jungen Mädchen in die Laube,
Die da flüsterten und lachten,
Über die Ritter ihre Witze machten.
„Tanz, Salome,
Wenn du es lernen willst,
Musst du vom Morgengrauen
Bis zum Abend tanzen.
Pump die Musik aus deinem Herzen,
Bis dir die Arme und die Beine schmerzen.
Hör mit dem Körper hin,
Nicht mit den Ohren!
Tanz, Salome,
Lass dein Gehänge klimpern,
Sprich mit den Armen,
Nicht mit den Wimpern.
Nein! Den Kopf hoch!
Und den Blick nach vorn!
Immer nach oben schauen, hin zur Sonne!
Und wenn dein Blick
Den eines Ritters trifft,
Zeig nie ein Lächeln
Auf deinem Gesicht.“
Die Lehrerin war viel zu streng,
So gnadenlos und stur,
Und die Sorge um die Königstochter
Amüsierte sie
Im Grunde nur.
„Tanz, Salome,
Dein Körper ist dafür gemacht,
Sich ohne Worte zu erobern,
Was immer er sich wünscht.
Wenn du erst ein großes Mädchen bist,
Wird man dir das ganze Königreich
Zu Füßen legen – nur für einen Tanz.
Und vor dir werden sie sich beugen
Tausend Köpfe, nur für diesen Tanz,
Und du wirst dich nur zu einem neigen,
Und diesem gibst du dich
Dann ganz –
So habt ihr Teil an der Unsterblichkeit.
Salome, Tanz,
Noch ist der Tag nicht nah, doch ist die Zwischenzeit
Allein zum Tanzen da!“

Nachdichtungen von Norbert Hummelt auf Grundlage der Interlinear-Übersetzungen von Tengiz Khachapuridze.
Aus dem Band Aus der Ferne. Neue Georgische Lyrik. Berlin: Corvinuspresse, 2015