შობა ღამის აფთიაქში

მე ღამის აფთიაქში დავიბადე.
ცარიელი ქუჩიდან, ლამის მთელს სახეზე
პომადა გათხაპნილი, ორი მეძავი შემოეხეტა.
მათი იაფასიანი სუნამო ვერ ფარავდა
ზამთრის სუსხისა და სიბინძურის სუნს.
ისინი მოვიდნენ ჩემთან, თაყვანისსაცემად.
ისინი მოვიდნენ და თქვეს:
რომ მათ ქონდათ ხილვა, გამოცხადება.
მთვრალი ანგელოზები ბარდიურზე ჩამომსხდარიყვნენ
და არ ჩქარობდნენ სახლში დაბრუნებას.
ჩვენამდე აღწევდა მათი სევდიანი სიმღერა.
ქუჩები საშობაოდ მოერთოთ
და გუბეებში არეკლილ ნეონის ტყეებს
გვიანი ტაქსები აშხეფებდნენ გარშემო.
მე ღამის აფთიაქში დავიბადე,
ტკბილეულის ნაცვლად - ნაირფერ აბებს ვყლაპავდი.
ზღაპრების მაგივრად - წამლის რეცეპტს მიკითხავდნენ.
და ერთხელაც არ გამოვსულვარ გარეთ.
მეგონა რომ არასოდეს შეიცვლებოდნენ გარიჟრაჟის ეს ხეები,
გამჭირვალე და ფერადი სუპერმაკეტის წინ,
შავი ქუჩა - რომელსაც სამუდამოდ
წოლითი რეჟიმი გამოუწერეს.
ჩვენი სტუმრები - ნარკომანები, სააფთიაქო კოვბოები,
ავადმყოფები და ძილგატეხილი ცოლები
ცისფერ ღამის პერანგებში,
არასოდეს მეფერებოდნენ, თუმცა ვგრძნობდი, რომ მათ ჩემი სწამდათ.

© Alex Chigvinadze
Produção de áudio: Giorgi Leonidze State Museum of Literature, Georgia

Christi Geburt in der Apotheke

Ich wurde in der Nachtapotheke geboren.
Von der leeren Straße herein kamen, Lippenstiftschmiere
fast übers ganze Gesicht, zwei Nutten geschlendert.
Ihr Billigparfüm konnte die eisige Winterkälte
und den Geruch nach Unsauberkeit nicht verdecken.
Die beiden kamen zu mir, mich anzubeten.
Sie kamen und sagten:
Eine Vision hätten sie gehabt, eine Verkündigung.
Betrunkene Engel hockten auf dem Bordstein,
hatten es nicht eilig, nach Haus zu gehen.
Bis zu uns drang leise ihr wehmütiger Gesang.
Die Straßen waren zur Weihnacht geschmückt,
und die in den Pfützen sich spiegelnden Wälder aus Neon
wurden rundherum von späten Taxis bespritzt.
Ich bin in der Nachtapotheke geboren.
Statt Süßigkeiten schluckte ich bunte Pillen.
Anstelle von Märchen las man mir Arzneirezepturen vor.
Keinen Schritt tat ich jemals nach draußen.
Ich meinte, diese Bäume des Morgendämmers stünden ewig
so vor dem gläsern-durchsichtigen und farbigen Supermarkt.
Die schwarze Straße - für immer anscheinend
war ihr verordnet, dazuliegen.
Unsere Gäste sind Drogensüchtige, Apothekencowboys,
Kranke sowie an Schlaflosigkeit leidende Ehefrauen
in hellblauem Nachthemd.
Keiner hat mich je liebkost, doch spürte ich – diese Leute
                                           glaubten an mich.

Nachdichtung aus dem Georgischen von Kristiane Lichtenfeld