Kur dashuria jep një shenjë...

Ajo futet ne rrjedhën e gjërave me arrogancë,
si heshtja që pason trokitjet e çekiçit të gjyqtarit
gjatë seancës.

Gjithë qenia perkundet, nga puhia me e vogel,
nje are e ardhur gruri
që pret për t’u korrur.

I thua vetes se je e mbrojtur,
se tashmë je vetëm një shpinë
një shpinë e fortë, pa gjoks, pa bark,
pa kërthizë,
(veçanërisht pa kërthizë)
si tavani i qilarit
mbi ushqimet e konservuara për dimër.

Zmbrapsem një moment
e gatshme për t’ia filluar çdo herë nga fillimi
me një paletë te pastër piktori
e një vrimë të errët në mes.

E nis për të disatën herë atë rrugë
fundin e së cilës e njoh mirë,
si prekjen metalike të fishekut, ne xhep,
të cilin, gjatë rrethimit,
ushtari i mirë
e ruan për vete.

© Luljeta Lleshanaku
De: Fëmijet e natyrës
Tirana: ombra GVG, 2006
Producción de Audio: Literaturwerkstatt Berlin, 2013

When Love Begins To...

It enters my days arrogantly
like the silence after the clap
of a judge’s mallet.

I sway in the slightest breeze
across a field of wheat
awaiting the harvest.

It arrives when I think I’m safe
when I think all I am is just a spine,
strong, without a chest or a belly,
without a navel –
like a cellar full of food
stored for winter.

I hesitate for a second
ready to start over again
with a clean painter’s palette
dark fingerprint in its centre.

Then I set off on the same road
the end of which I know best:
a cold bullet bulging in my pocket
the one every good soldier saves
for the day he finds himself surrounded.

Translated from Albanian: Henry Israeli
From Child of Natur, New Directions Publishing House, 2010