Shah

Është vjeshtë. Venat në mermer
bymehen nga shirat.

Varret e të afërmve të mi,
me vetëm katër gisht kohë midis,
të vënë në radhë
si një varg makinash të bllokuara
në kryqëzim me hekurudhën.

Lufta ka marrë fund. Ajo dorezë farkëtari
që i mbante dikur, si gishtat, të gjithë bashkë
është hedhur, e panevojshme, tej.

Jashtë saj, ata janë thjesht ca të panjohur
që presin vetëm trenin të kalojë
në krahun tjetër të rrugës …

Aroma e dheut
të kujton shtëpinë
ku mungon një orë e varur në mur.

Ua pastroj emrat me kujdes në pllaka
Vitet …, si plagë të vogla në gjunjë
Dashurinë …, që tashmë djeg më pak
se një gjemb trëndafili.

Në të hyrë të varrezës
roja luan shah me veten në kabinë.

© Luljeta Lleshanaku
De: Fëmijet e natyrës
Tirana: ombra GVG, 2006
Producción de Audio: Literaturwerkstatt Berlin, 2013

JEU D’ÉCHECS

C’est l’automne. Les veines du marbre
ont gonflé sous la pluie.

Les tombes des miens,
serrées les unes contre les autres,
en rang
comme des voitures alignées à l’arrêt
à un passage à niveau.

La poigne de fer qui les tenait réunies comme les doigts d’une main
a disparu, inutile, dans un coin.
Le combat est terminé.

Ce sont de simples inconnus
qui attendent juste que le train passe
de l’autre côté de la rue…

L’odeur de la terre
me rappelle ma maison
où une pendule accrochée au mur a disparu.

Je nettoie en douceur les plaques sur les tombes
Les années…, comme une écorchure au genou
L’amour…, qui brûle un peu moins désormais
Que les épines d’une rose.

A l’entrée du cimetière
le gardien solitaire joue aux échecs dans sa guérite.

Traduit de l’albanais par Evelyne Noygues © 2020