Fotografija patke

Fotografirala sam patku
koja stoji na drvenom trupcu
da ti pokažem patku i trupac
ili da kažem: bila je patka.
Ostatak dana nanosim šminku na lice
pa gledam u sebe iz daljine dok se ne prepoznam
i onda si mahnem,
kažem si dobar dan.
Kad se dovršim, kažem: ovo su usta

ili, ovakva usta:
i uronim usne u sjemenke velikog nara
i izreknem Nar,
bio je nar,

ovakav nar:
i onda ga progutam.

Pojavljujem se samo za sebe
i te izvedbe prate pljuskovi
skakavaca i zrikavaca
s niskog neba krošanja.
Oni su zapravo isto stvorenje,

samo što je jedan davno izgubio plač
kad ga je zakopao u grudi zemlje
da ga sačuva
i onda zaboravio.

Zeleno na očima, crveno na ustima,
drugi je zadržao u sebi svoj plač
i nabavio reket za badminton,
reket nalik na onaj kojim smo
u djetinjstvu udarali hruštove koji lete
i neki su ih, kad ih sruše na pod,
još polovili rubom,
kriveći tako obruče reketa
i trgajući njegove žice,
ali nikako ne ja.

Patka je jutros jela nar.
Ili, patka je jučer snijela taj nar.
Bila je crvena,
crvenog kljuna i crvenog repa,
bila je zelena,
kao skakavac, zrikavac,
crvena i zelena kao meso koje sjedi na travi.

Dan je standardan
kao rane na koljenima,
laktovima,
listovima i bedrima djevojčica
koje igraju nogomet
na minskom polju
u travi višoj od njihovog struka.

© Marija Dejanović

Φωτογραφία πάπιας

Φωτογράφισα μια πάπια
όρθια πάνω σε ξύλινη κασέλα
για να σου δείξω την πάπια και την κασέλα
ή για να πω: ήταν μια πάπια.
Την υπόλοιπη μέρα βαφόμουν
και μετά παρακολουθούσα τον εαυτό μου,
με παρατηρούσα από απόσταση, μέχρι να
με αναγνωρίσω και να μου γνέψω γεια.
Όταν τελειώσω λέω: αυτό είναι ένα στόμα

ή αυτό το είδος στόματος:
και βυθίζω τα χείλη μου σ’ ένα μεγάλο ρόδι
και λέω Ρόδι,
ήταν ένα ρόδι,
αυτό το είδος ροδιού.
Και μετά το καταπίνω ολόκληρο.

Εμφανίζομαι μόνο για μένα
κι αυτές οι πράξεις συνεπάγονται θύελλες,
απ’ το χαμηλό ουρανό των δεντροκορφών,
ακρίδες και γρύλους.
Αυτά τα δυο είναι στ’ αλήθεια το ίδιο πλάσμα,

μόνο που το ένα είχε χάσει την κραυγή του από παλιά,
όταν την έθαψε στη γη
για να την προστατέψει,
και μετά την ξέχασε.

Πράσινο στα μάτια, κόκκινο στα χείλη,
το άλλο κράτησε την κραυγή του
και πήρε ρακέτα μπάντμιντον,
ίδια μ’ αυτήν που είχαμε παιδιά
για να χτυπάμε ιπτάμενα σκαθάρια
και κάποιοι είχαν τη συνήθεια, όταν τα ’ριχναν κάτω,
να τα κόβουν στα δυο με την άκρη της ρακέτας
κι έτσι στράβωναν τις άκρες
κι έσκιζαν το δίχτυ,

αλλά όχι εγώ.
Σήμερα το πρωί η πάπια έφαγε το ρόδι
ή χθες επώασε αυτό το ρόδι.
Ήταν κόκκινο,
με κόκκινο ράμφος και κόκκινη ουρά,
ήταν πράσινο,
σαν ακρίδα, σαν γρύλος,
τόσο κόκκινο και τόσο πράσινο σαν κρέας καθισμένο στο γρασίδι.

Η μέρα είναι δεδομένη
σαν τις πληγές σε γόνατα,
αγκώνες,
κνήμες και μηρούς των κοριτσιών
που παίζουν ποδόσφαιρο,
σε ναρκοπέδιο
γεμάτο χόρτα που τους φτάνουν ως τη μέση.

Μετάφραση: Memi Katsoni