Hugo Claus

neerlandés

Ronald Brouwer

español

ENVOI

Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar  
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.

Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,  
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad  
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,  
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,  
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

© De Bezige Bij & Hugo Claus
De: Gedichten 1948-1993
Amsterdam: De Bezige Bij, 1994
Producción de Audio: Het Beschrijf, 2004

ENVOI

Mis versos aún están boquiabiertos.
Nunca me habituaré. Pues bastante tiempo
han habitado aquí ya.
Basta. Los echo de casa, no quiero esperar
a que se enfríen los dedos de sus pies.
Sin que me importune su turbio alarido
quiero oír el zumbido del sol
o el de mi corazón, esa pérfida esponja que se endurece.

Mis versos no follan a la clásica,
pasan del balbuceo vulgar al finísimo berreo.
En invierno revientan sus labios,
en primavera les encama el primer calor,
me aguan el verano
y en otoño huelen a mujer.

Basta. Por doce líneas más en esta hoja
mi mano seguirá cubriéndolos
y después les daré una patada en el culo.
Idos a dar la matraca por ahí, rimas de un céntimo,
a temblar por ahí para una docena de lectores
y un crítico roncador.

Idos ya, versos, con pie ligero,
no habéis pisado fuerte esta vieja tierra
donde las fosas se ríen al ver a sus huéspedes,
cadáveres apilados unos sobre otros.
Idos ahora y tambalead hacia aquella
que no conozco.

Traducción al español de Ronald Brouwer