ΜΑΥΡΑ ΧΕΙΛΗ

Ακούστε
Εσείς που μασουλάτε τη μοναξιά μου
με την τηλεόραση ανοικτή
Εσείς που έρχεστε στην κηδεία μου
για να ανάψετε ένα κερί
Ακούστε
Ένα ρήμα θα σας σφηνώσω στα μάτια
Ένα beat θα σας φυτέψω στα στήθια

Εγώ δεν έχω μήτε ένα φράγκο στην καρδιά
μήτε κολακείες και επίθετα κρυμμένα στην τσέπη
Σκορπίζω την ομορφιά μου στο μπετόν
Με τα χέρια βουτηγμένα στο αίμα ποιητών
γράφω τα πάντα στα 9mm
Δεν υπάρχει κανείς να σεβαστώ
Μετανάστης τριάντα ετών
Δεν έχω ευθύνες
Φτύνω λέξεις στα 120 bpm

Εσείς οι μέσοι άνθρωποι!
Τεμαχίζετε τον έρωτα σε ίντσες
Αγοράζετε τον έρωτα με πιστωτικές κάρτες
Καυχιέστε επιδόσεις
Μπροστά σε μια οθόνη κατεβάζετε στύσεις
Εμένα το κορμί μου κανείς σας δεν μπορεί να το αγγίξει
Εγώ κάθε βράδυ βάφω τα χείλη μου μαύρα

Ακούστε με εσείς που φυλλομετράτε τις ήττες μου
Με θέλετε ευθεία γραμμή, άντρα αντί παιδί
Με θέλετε καλοραμμένο σακάκι
Ευγενικό και νουνεχή
Μου δένετε τα χέρια σε δείκτες ρολογιών
Προσπαθείτε να με σφηνώσετε σ’ αυτόν τον κόσμο
Μπορείτε, όπως εγώ,
να κάνετε τις λέξεις πράξεις;
να κυοφορήσετε την άνοιξη;  
να καείτε χωρίς να αφήσετε στάχτες;

Ελάτε να σας κάνω ανθρώπους
εσάς αξιότιμε δικαστή που σκουπίζετε τις ενοχές από τα γένια σας
εσάς αγαπητέ δημοσιογράφε που διαφημίζετε το θάνατο
εσάς τη φιλάνθρωπη κυρία που χαϊδεύετε κεφαλάκια παιδιών
κι εσάς που διαβάζετε αυτό το ποίημα σαλιώνοντας το δάκτυλο
Προσφέρω σε όλους σας το σώμα μου για προσκύνημα
Πιστέψτε με
μια μέρα θα με λατρέψετε σαν το Χριστό

Όμως λυπάμαι για εσάς κύριε
Δε διαπραγματεύομαι με ορκωτούς λογιστές λέξεων
με κριτικούς τέχνης που τρώνε από τα χέρια μου
Μπορείτε, αν θέλετε, να μου πλύνετε τα πόδια
Μη το πάρετε προσωπικά

Τι να τις κάνω τις σφαίρες όταν υπάρχουν τόσες λέξεις
πρόθυμες να πεθάνουν για μένα;

© Jazra Khaleed
De: Γκρόζνι
Αθήνα
Producción de Audio: Literaturwerkstatt Berlin 2011

BLACK LIPS

Listen
You who chew on my solitude
with your televisions on
You who attend my funeral every morning
to light a candle
Listen
I will drive a verb into your eyes
I will plant a beat in your chests

I don’t have a cent in my heart
or smooth talk and epithets hidden in my pocket
I scatter my beauty on concrete streets
I dip my hands in poets’ blood
I write everything in 9 mm caliber
There’s no one for me to respect
A twenty-one-year-old Muslim punk
I bear no responsibility
I spit words at 120 B.P.M.

You man in the street!      
You portion out love in inches
Purchase love with credit cards
Trumpet your prowess
At your screen you download erections
None of you can touch my body
I paint my lips black every night

Listen to me, you who leaf through my defeats!
You want me to be a straight line, a man and not a boy
You want me to be a well-sewn jacket
Polite and politic
You tie my arms to watch hands
You try to jam me into this world
Can you, like me,
turn words into deeds?
Can you carry springtime in your bellies?
Burn without ashes?

Come let me make you human,
you, Your Honor, who wipe guilt from your beard
you, esteemed journalist, who tout death
you, philanthropic lady, who pat children’s heads without bending down
and you who read this poem, licking your finger—
To all of you I offer my body for genuflection
Believe me
one day you will adore me like Christ

But I’m sorry for you sir—
I do not negotiate with chartered accountants of words
with art critics who eat from my hand
You may, if you desire, wash my feet
Don’t take it personally

Why do I need bullets if there are so many words
                    prepared to die for me?

Translated by Peter Constantine
in: Words Without Borders, March 2010