Piso alto

Tengo miedo, dijiste, no hizo falta
que explicaras de qué.
Entonces yo debo haber hablado de la muerte
porque recuerdo citas, un par
de escritores de lengua alemana,
un proverbio italiano, rimado,
Horacio, Catulo y quién sabe
qué más. En mi recuerdo hablo
sin dudar, como leyendo en voz alta,
o como si alguien hablara por mí
mientras yo me sustraigo a tu atención
para pensar en otra cosa.
Nuestra ropa tirada por el piso
es una colección de excéntricos cadáveres,
rojos, verdes y grises, ahí
donde un asesino los dejó; y se escucha,
abajo, afuera, patinar
los autos en la calle mojada.

© Daniel Samoilovich
From: Superficies iluminadas
Madrid: Hiperión, 1996
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin 2009

Hoge verdieping

Ik ben bang, zei je, het was niet nodig
dat je uitlegde waarvoor.
Toen moet ik hebben gepraat over de dood
want ik herinner me citaten, een paar
schrijvers in de Duitse taal,
een Italiaans gezegde, op rijm,
Horatius, Catullus en wie weet
wat meer. In mijn herinnering praat ik
zonder te aarzelen, alsof ik hardop lees,
of alsof iemand via mij spreekt
terwijl ik me onttrek aan jouw aandacht
om aan iets anders te denken.
Onze op de grond gesmeten kleren
zijn een verzameling excentrieke kadavers,
rose, groene en grijze, daar
waar een moordenaar ze heeft gelaten; en je hoort
beneden, buiten, de auto’s
schaatsen op de natte straat.

Vertaling: Barber van de Pol