Ali Abdollahi

persisch

& dann fing ich noch einmal mit der Zeile an

auf einmal, da war ich
an dieser Stelle
aus meinem Leben
heraus, an dieser Stelle war
wenn man genau hinsah, nichts
Nennenswertes, kein Nennwert, kein
Ding, kein Name für das Ding.

Hätte ich geklopft, man hätte mich vielleicht
hereingelassen. Ich brauche dieses blasse
Licht im März, sage ich, ich brauche es
am Samstagnachmittag das Klirren
der Glascontainer zu hören und dabei zu denken
dass ich an nichts denke, ich brauche es
dass ein Schuh nur ein Schuh ist
ein Kühlschrank ein Kühlschrank
und der Wecker da draußen
der jeden Tag um die gleiche Zeit piept
nur ein Wecker da draußen
der jeden Tag um die gleiche Zeit piept.

Diese neue Zeile, die ich beginne, endet
vielleicht nie, oder hebt ab
so wie ein Hund hinausliefe, nur
weil die Tür offen steht



nach Zeilen von Rolf Dieter Brinkmann


© dtv
Aus: oder wie heißt diese interplanetare Luft.
München: dtv premium, 2013
Audioproduktion: Literaturwerkstatt Berlin, 2014

آنگاه آغازیدم دوباره از سطر &

یکباره، آنجا در آن جایگاه
من از زندگی خویش به در آمدم،
 در آن جایگاه بود، اگر نیک بنگریم، هیچ نامیدنی ای نبود، 
هیچ سزاوار نامی، هیچ چیزی، 
هیچ نامی برای چیز.  

اگر به در کوفته بودم، چه بسا 
به درون رخصتم می دادند.
نیازمند همین روشنای پریده رنگ اسفندم من، 
می گویم، نیازمندم در نیمروزان شنبه، 
جرینگاجرینگ سوله های شیشه ای را بشنوم و همزمان بیاندیشم
که به هیچ نمی اندیشم، محتاجم به این که
کفش فقط کفش باشد یخچال یخچال 
و ساعت زنگدار آن بیرون 
که هر روز سر یک زمان بیب می زند
فقط ساعت زنگدارِ آن بیرون باشد 
که هر روز سر یک زمان بیب می زند.

همین سطر نویی که می آغازم 
شاید هرگز پایان نیابد، یا برخیزد
درست بسان سگی که فقط چون در باز است
بیرون می دود.

با اقتباس سطرهایی از رولف دیتر برینکمان 

ترجمه علی عبداللهی