GR – Yannis Stiggas – Final Poem

Είναι που να τρελαίνεται κανείς

όπως ξηλώνουν έτσι τα μερόνυχτα
το αίμα σου κλωστή-κλωστή
οι τρεις σου μοίρες να πανιάζουνε
τι περιμένεις ν’ αρχινίσει, βρε κουτέ,
δεν είναι παραμύθι αυτό


μονάχα το κουφάρι του.


στο κάτω κάτω της κραυγής

εγώ δεν ήρθα εδώ να πτοηθώ

είμαι ο καλπάζων νους
 της άλλης γονιμότητας

που ’χει βαθύνει τις ρωγμές

και πιο πολύ
 το πείσμα

                 ν’ αρνείσαι

τον ήλιο

σ’ όλες τις ηλικίες του
—είναι σ’ όλες ανήλικος

       λέει στη ζωή
       και στους σύρτες της

Για τέτοιο πείσμα μιλάω

Η μία πνοή είναι μία
οι δύο είναι αμέτρητες

Εκεί που χορταριάζει το χάος
πάμε και χτίζουμε σπίτια.

© Yannis Stiggas
Audioproduktion: @ poesiefestival berlin 2012

Greece – Yannis Stiggas – Final Poem

It could make you go mad

the way the days and the nights unravel
your blood thread by thread
your three Fates blanching
what kind of beginning are you expecting, you fool,
this is no fairytale

it is

just its corpse.


when push comes to holler 

I didn’t come here to shrink back

I am the galloping thoughts
of that other fecundity

that has deepened the fissures

and more so
the willfulness

to reject

the sun

in all its ages
—it is underage

it says to life
it says to life’s harness

That is the willfulness I am talking about

One breath is one breath
two breaths are countless

Where chaos gathers moss
we build our houses.

Translation from Greek by Peter Constantine