NL – Ester Naomi Perquin

De sneeuw blijft zich tonen, laten we dus oppassen
en ademen in gezamenlijke vertaling.

Laten we dus woorden die onze onder jassen trillen
terwijl we onze rondes lopen uit de mouwen schudden
en langs de stenen handen naar beneden laten vallen.

Want niemand heeft ons in de gaten. Er is een hooguit
een kind dat ze opraapt, tegen het licht houdt
en weer laat vallen; het zijn er teveel.

Ondertussen steken bloemen de kop op, draaft het paard
van Picasso met schuim om de lippen voorbij
en worden mannen door hun eigen
stropdas tot strepen gemaakt.

Niemand heeft tijd gehad om naar de lucht te kijken
waar, tussen de stormen door, een gezicht
te zien is, met vermoeide ogen.

Onze leiders willen graag op vaders lijken.

© Ester Naomi Perquin
Audioproduktion: renshi.eu @ poesiefestival berlin 2012

Netherlands – Ester Naomi Perquin

The snow keeps manifesting, so let us watch out
and breathe in a joint translation.

So let us toss off words that tremble under
jackets as we complete our circuits
and drop hands over cobbles.

For no one notices us. At most there’s  
a child that retrieves them, holds them up to the light
and drops them again; there are too many.

Meanwhile flowers poke their heads out, Picasso’s
horse trots past with foam on its lips
and men are turned into dashes
by their own neckties.

No one’s had time to look at the sky
where, in the breaks between storms, a face
can be seen, with weary eyes.

Our leaders like looking like fathers.

Translation from Dutch by Paul Vincent