Elena Pallantza 
ÜbersetzerIn

auf Lyrikline: 10 Gedichte übersetzt

aus: deutsch nach: griechisch

Original

Übersetzung

steilküste

deutsch | Anja Kampmann

schon bald ist sonntag
in den klippen verfangen sich
die wölfe so klingt das meer das uns trifft
das rollen der steine von vorn ein paar stiefel
im fels wie sich die wogen waschen an der luft
im laufe bläht der wind das cape den raum
für dein kleines gedächtnis gelb
als sie rannten kinder die ihre zungen
in den regen strecken meer salz das heulen
des winds zu erlernen von vorn
mit der gischt kommt die liebe rau
in all ihren alten sprachen.

© Carl Hanser Verlag, 2016
aus: Proben von Stein und Licht. Gedichte
München: Carl Hanser Verlag, 2016
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2015

απόκρημνη ακτή

griechisch

κοντεύει κιόλας κυριακή
και στους γκρεμούς παγιδευμένοι
λύκοι σαν τον αχό της θάλασσας που μας χτυπά
κατρακυλούν οι πέτρες ολοένα ένα ζευγάρι μπότες
στο βράχο θεριό το κύμα πώς ασπρίζει στον αέρα
στο διάβα του φουσκώνει ο άνεμος τη νιτσεράδα ανοίγει
χώρο για τη μικρή σου μνήμη κίτρινο
τότε που τρέχανε παιδιά που βγάζουν γλώσσα
στη βροχή θάλασσα αλάτι το αλύχτισμα
του ανέμου να συλλαβίζεις πάλι απ’ την αρχή
αφρίζοντας έρχεται ο έρωτας τραχύς
σ’ όλες του τις αρχαίες γλώσσες.

Translation: Elena Pallantza

globus

deutsch | Anja Kampmann

und keiner weiss wie tief der see ist
über den du schwimmst pyramiden
aus wissen und weit oben verschieben
die sterne leis ihre antworten aber
am ufer steht einer und wartet
mit einem einfachen tuch in dem das gras
noch haftet dieser tag
er hat im dunkeln die farbe von
eurer haut aber in diesen himmeln
werden raketen wieder von wärme gelenkt aber
das mit der kalten see geht niemand
was an. die grenzen fast lautlos
lecken ihre wunden im sand
aber im dunkeln steht jemand
und wartet bis du kommst.

© Carl Hanser Verlag, 2016
aus: Proben von Stein und Licht. Gedichte
München: Carl Hanser Verlag, 2016
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2015

υδρόγειος

griechisch

και κανένας δεν ξέρει πόσο βαθειά είν’ η λίμνη
που διασχίζεις κολυμπώντας πυραμίδες
γνώσης και τ’ αστέρια από ψηλά
αναβάλλουν ήσυχα τις απαντήσεις τους αλλά
στην όχθη στέκεται κάποιος και περιμένει
κρατά μονάχα ένα μαντήλι πάνω του κρέμονται ακόμα
φύλλα ξερά κι αυτή η μέρα
έχει στα σκοτεινά το χρώμα
που ‘χει το δέρμα σας αλλά σ’ αυτούς τους ουρανούς
η λάβρα κατευθύνει και πάλι τους πυραύλους
το θέμα όμως με την κρύα θάλασσα δεν
αφορά κανέναν. τα σύνορα σχεδόν βουβά
γλείφουν στην άμμο τις πληγές τους
αλλά στα σκοτεινά στέκεται κάποιος
και περιμένει να φανείς.

Translation: Elena Pallantza

maribor

deutsch | Anja Kampmann

eine herzschwäche des lichts
ein übergriff ins gestern
ein fluss mit pflaumen an den ufern
birnen ein markt
und als tito kam die dörfer
und als tito kam die gesunden
männer und die gesunden frauen
und die kinder die ihre hunde an stricken
mit fortnahmen
und danach
und in den wäldern die geschosse
den wäldern den wäldern den hügeln
mit weichem grünlichem licht
und im herbst im sommer winter
und das frühe verlassene jahr
wie es den anderen folgte
folgte folgten einander fort
die angler die metzger
nüsse zu sammeln nüsse
von innen pocht es hohl
eine leere in den früchten und wer
hob sie auf wer aß
davon was blieb maribor
mit wirbeln aus glas aus glas
sind die hunde zurückgekommen zuerst
mit ihren losen langen stricken
die niemals gelassen wurden nur fester
gedrückt und gepresst in den
blinden händen den vergessenen händen
mit den wimpern
zum baden gehen zum tauchen
im dorfsee im dorfteich
in den vertiefungen der landschaft
in den spiegelungen eines neuen tags
die wimpern wimpern und der strick
des hunds am tag und unter
den erinnerungslosen wolken
im grünlichen grünlichen
wo einer kam wo alles im gehen
verblasst.

© Carl Hanser Verlag, 2016
aus: Proben von Stein und Licht. Gedichte
München: Carl Hanser Verlag, 2016
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2015

μάριμπορ

griechisch

μία στηθάγχη του φωτός
μια έφοδος στο χθες
ένα ποτάμι με δαμασκηνιές στις όχθες
αχλάδια μια αγορά
και όταν ήρθε ο τίτο τα χωριά
και όταν ήρθε ο τίτο οι άντρες
οι γεροί οι γερές γυναίκες
και τα παιδιά που πήρανε μαζί τους τα σκυλιά
δεμένα σε τριχιές και φύγανε
κι ύστερα
μες στα δάση οι πυροβολισμοί
στα δάση στα δάση στους λόφους
με τ’ απαλό χλωροπράσινο φως
και το φθινόπωρο το καλοκαίρι χειμώνα
κι η πρώτη ρημαγμένη άνοιξη
πώς ακολούθησε τις άλλες
ακολούθησε ακολούθησαν ξωπίσω
κι οι ψαράδες οι χασάπηδες
καρύδια να μαζέψουνε καρύδια
κούφιο ακουγόταν από μέσα
το άδειο των καρπών και ποιος
τους μάζεψε ποιος έφαγε
τι απόμεινε το μάριμπορ
με στρόβιλους από γυαλί από γυαλί
πρώτα γυρίσαν τα σκυλιά
λυμένες οι μακριές τριχιές τους
που πριν ποτέ δεν τις αμόλησαν παρά
τις σφίγγαν κι άλλο τις πίεζαν πάνω
στα χέρια τα τυφλά τα ξεχασμένα χέρια
και με τα ματοτσίνορα
να πάν’ να κολυμπήσουν να βουτήξουν
στην ψαρολίμνη του χωριού, μες στη μικρή λιμνούλα 
στις γούβες του τοπίου
στης νέας μέρας τους κατοπτρισμούς
τα τσίνορα τα τσίνορά τους κι η τριχιά
του σκύλου με τη μέρα και κάτω 
από την αμνησία του σύννεφου
στο πράσινο στο πράσινο 
εκεί όπου κάποιος γύρισε εκεί όπου όλα 
κάποτε περνούν και
ξεθωριάζουν.

Translation: Elena Pallantza

Versuch über das Meer

deutsch | Anja Kampmann

Es soll um den Horizont gehen den
Farbauftrag der Ferne das helle Knistern
der Flächen von Licht und die Verbreitung
des Lichts wie es sich aufbäumt das Meer
in seiner weiten Brust der Faulschlamm
der Fischmehlfabriken das Meer der romantischen
Feuer an den Kiesstränden Reisende
die sich für immer verlieren
in einer Aussicht das Meer in den Häfen, den Docks
den Containerarealen das Meer züngelnd
unter Kränen die nachtwärts
das Heimweh hieven das Meer der Muränen
lauernd hinter einem Stein
das Meer der Tiefe verborgen ein Suchbild
für die Träume vom. Meer
die im Meer verschwunden sind grundlos
die Gräben darüber ein Mosaik aus Flocken
strömendes zähes Feld aus Dreck das Meer
das so gut verborgen ist japsend nach Luft in
seiner weiten Brust nach sich selbst
schnappend.

© Carl Hanser Verlag, 2016
aus: Proben von Stein und Licht. Gedichte
München: Carl Hanser Verlag, 2016
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2015

Δοκίμιο για τη θάλασσα

griechisch

Ας μιλήσουμε για τον ορίζοντα την
πινελιά του απείρου για το λευκό
τσιτσίρισμα των φωτεινών πεδίων και
του φωτός τη διάχυση καθώς θεριεύει η θάλασσα
και στο μεγάλο κόρφο της η γλίνα
απ’ τα εργοστάσια ιχθυάλευρου η θάλασσα των ρομαντικών
φωτιές σε παραλίες με βότσαλα και ταξιδιώτες
που για πάντα θα χαθούν
κι η άλλη θάλασσα των λιμανιών, στα ντοκ
και τα κοντέινερ τινάζει τις φιδίσιες γλώσσες της
κάτω απ’ τους γερανούς που ξεφορτώνουν
μισεμό με προορισμό τη νύχτα η θάλασσα της σμέρνας
που καραδοκεί κάτω απ’ την πέτρα
η θάλασσα η κρυμμένη στους βυθούς της γρίφος
θαλασσινών ονείρων
που χάθηκαν αναίτια στης θάλασσας τα βάθη
οι τάφροι κι απάνω τους ψηφιδωτά κηλίδων
έκταση ρυπαρή πηχτή η θάλασσα
τόσο καλά κρυμμένη καθώς ασθμαίνει
ο μεγάλος κόρφος της καθώς
παλεύει να γραπώσει
τον εαυτό της

Translation: Elena Pallantza

[so ist es nun aber Abend]

deutsch | Charlotte Warsen


                                   so ist es nun aber Abend
               und ich kann mit keiner möglichen Todesart leben
             man trieb auf Klarnamen und Barken durch die Nacht
                             im Innern einer Salzwasserlagune
                      einige von uns die vom Ufer wiederkehrten
                           waren mit Fliegen dermaßen bedeckt
              dass sich kein Teil von ihnen mehr erkennen ließ im
           Mondschein jede Einzelne ein benzinfarbener Schwarm
sogleich bemächtigten sich die Insekten auch der an Bord Gebliebenen
                    trugen sich so dick auf Gesicht und Körper auf
                            dass man weder aus noch ein wusste
                       zwei oder drei Tage hielt diese Plage an …




                     es war kaum witzig und es mussten alle grinsen


               
                                              
        am dritten Morgen gaben Palmwedel und Vogelschwingen den Blick frei

                                                                                 
                                                              
                                ins abgeblühte Landesinnere



auf eine Summe Affenrufe       welliger Empfindungen          schlug uns schwül                                                   entgegen Ich hielt an einer Wasserstelle inne  





            spülte 58 Kaffeebohnen             einzeln verpackt&schokoliert    
                              mit einer Flasche Vodka runter  

                                                                 und wurde jeder einzelnen gerecht



                                                        aber das amüsierte nicht
          und animierte niemanden mit mir zartbesaitet in den Wald zu gehen so schnell wie sie können es zwar nicht so zeigen
                   aber insgeheim sind die Depressiven den Animierten für ihre                                                                                                       debilen Grinsetips                                                dankbar

                     nicht wahr

                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                  und überall saßen Wasserwesen in den Felsen auf
       so kühle Weise zart und auf so zarte Weise fragil geil und all das auf so
                                                                    transluzent entspannte
                                       Art dass alles gut aussah und auch so
        wehrlos und entleert dass alle Erregung unerträglich ewig dauerte und                                                                                               immer nochmal eine
            Runde länger als man sowieso schon nicht mehr lustig schlucken ledrig
      seinen Namen bei sich zu behalten nicht mehr
 gut aussah für Wochen
              nichts vermochte

© Charlotte Warsen
aus: Seufzergruppen (Auszüge aus einem Klagegesang)
Audio production: Haus für Poesie / 2016

[τώρα όμως βράδιασε κι εγώ]

griechisch


                                       τώρα όμως βράδιασε κι εγώ
                      δεν βολεύομαι με κανέναν πιθανό τρόπο θανάτου
                    ταξιδεύαμε όλη νύχτα πάνω σε ονόματα πραγματικά
                          και μαούνες, στα σωθικά μιας λίμνης αλμυρής
                                 όσοι από μας γυρίσαν απ’ την όχθη
                                  τους είχανε σκεπάσει τόσες μύγες
       που δε μπορούσες να διακρίνεις ούτε μια πιθαμή απ’ το δέρμα τους
          στο φεγγαρόφωτο η κάθε μια ένα μολυβένιο σμήνος σα βενζίνη
                                   μονομιάς τα έντομα επιτέθηκαν
                   και σ’ αυτούς που ‘χαν μείνει στις βάρκες, κάθονταν
                           σωρηδόν στο σώμα και το πρόσωπό τους,
                                εκείνοι δεν ήξεραν πού να κρυφτούν
                                δυο ή τρεις μέρες κράτησε το κακό...



                                 δεν ήτανε για γέλια
                      μα όλοι γελούσαν

                                την τρίτη μέρα
                      κλαδιά από βάγια και φτερούγες πουλιών λευτέρωσαν το βλέμμα
                                 προς την ενδοχώρα που ανθορροούσε
 πλήθος φωνές μαϊμούδων αισθήσεις κυματοειδείς   μας χτύπησαν κουφόβραση
εγώ                                                                             σταμάτησα σε μια πηγή

       κατέβασα 58 κόκκους καφέ                         
                            ατομικά συσκευασμένους και με επικάλυψη σοκολάτας

                  μ’ ένα μπουκάλι βότκα

                                        τιμώντας κάθε μια τους χωριστά


                  όμως αυτό κανέναν δεν διασκέδασε
                              κι ούτε ξεσήκωσε κανέναν στο δάσος να μ’ ακολουθήσει
                  περιπαθώς και τάχιστα μπορεί να μην το δείχνουν
           μα κατά βάθος οι καταθλιπτικοί ευγνωμονούνε τους ξεσηκωμένους
                                 για τις σαχλές ιδέες τους


                  έτσι δεν είναι

           πάνω στους βράχους κάθονταν
                    παντού νεράιδες κι ήτανε τόσο
                               παγερά απαλές και τόσο απαλά εύθραυστες καυλωτικές
           με τέτοια φεγγοβόλα αταραξία που όλα έμοιαζαν όμορφα και
ευάλωτα και άδεια τόσο που όλη η έξαψη απέκτησε μια αφόρητη διάρκεια και πάντως
           κράτησε κομμάτι παραπάνω για να ‘ναι αστείο σού κάθονταν στο λαιμό
                     το να κρατάς τ’ όνομά σου για σένα
                                          δεν ήταν πια ωραίο και για βδομάδες
                                δεν λειτουργούσε

übersetzt von Elena Pallantza
erschienen in: Anthologie junger deutscher Lyriker*innen, hg. und ins Griechische übertragen von Elena Pallantza, Athen: Vakxikon 2019.

Ging die Auerstraße hoch

deutsch | Sonja vom Brocke

Ging die Auerstraße hoch, durch Baugebiet, und vergaß zu verfolgen,
welcher Weg schon hinter mir lag – keine Schnur, ein Hineindrehen wie
Hineinreden, bis die Stadt nicht mehr zurrte in Fibern. Fieber-, Cyberland,
abgetrennt, war kaum Ziel, für den bangen Aufenthalt.

Ein Friedhof, darin das Theater, die alten Damen noch mottig, in ihre
Kittel gemufft. Hüte der Raben. Ihre hadernde Konferenz, die Zahl an
Zahl um das Efeugrab rankte. Doch ihr Gaukeln zerstob (ich gebe zu,
geschluchzt zu haben).

Empfindlicher Spuk. Danach nur die einzelnen Federn vom Hut, die keine
Federn waren, und auf den Grabstein flogen, der ein Grabstein war, und
so fort, aber für immer, unverwandt im Rumpelgarten der Abwesenheit,
in die ich mich löste.

Die Klinik von Hellichtem außerhalb der Mauern ein Aufkalken nüchterner
Uhrzeit. Mull und Radlager übernahmen die Führung, das Autohaus, in der
Wand einer Brücke, bot Kaffee an. »Setzen Sie sich, haarscharf und Flügel
echt! Diese Haut ist ein Schlachtvieh, wohlsortiert, Kuppeln unverbindlich
und hier, der Plastikknopf zähmt, was Sie sagen – sagen Sie! Hör’n Sie
mal?! Hören Sie? Kein Mucks; nun Sie mögen verschwinden.«

© kookbooks
aus: Venice singt
Berlin: kookbooks, 2015
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2015

[Ανέβαινα την ‘Αουερστρασε]

griechisch

Ανέβαινα την ‘Αουερστρασε, μέσ’ από την κατοικημένη ζώνη, χωρίς να συγκρατώ
τους δρόμους που άφηνα πίσω μου – μίτος δεν υπήρχε να ξετυλίξω
ή να πειστώ, ώσπου η πόλη έπαψε να σφίγγει τους ιστούς της. Aποκομμένη από
ιστότοπους και cyberland, ανεπαρκείς έτσι κι αλλιώς προορισμοί σε ταξίδια τρόμου.
Νεκροταφείο, θέατρο εντός, γηραιές κυρίες στη ναφθαλίνη, η μούχλα
της ποδιάς τους. Καπέλα από κοράκια. Συνέλευση για καβγά που αναρριχάται πόντο
πόντο κι ελικοειδώς μαζί με τον κισσό των τάφων. Μα τ’ ακροβατικά τους
θα διαλυθούν στη σκόνη (ομολογώ το λυγμό μου).
Ευαίσθητα στοιχειά. Στο τέλος απομείναν κάτι σκόρπια φτερά καπέλου που δεν
ήταν φτερά, και προσγειώθηκαν πάνω στο μνήμα που ήταν μνήμα, και ούτω καθεξής
αλλά για πάντα, προσηλωμένα στους μπαξέδες της απουσίας, μες στην οποία
κι εγώ εξαχνώθηκα.
Η κλινική του Πάμφωτου εκτός των τειχών σαν ενασβέστωση νηφάλιας
ώρας. Γάζες και κύλινδροι ανέλαβαν την ξενάγηση, το πάρκινγκ στον τοίχο μιας
γέφυρας πρόσφερε καφέ. «Καθίστε, το φτερό στην τρίχα, μα την αλήθεια!
Αυτό είναι δέρμα σφάγιου, καλοδιαλεγμένο, αλλάζουμε χαλαρά ταχύτητες,
κι εδώ, το πλαστικό κουμπί μετριάζει ό,τι πείτε – πείτε κάτι! Μ’ ακούτε; Ακούτε; Τσιμουδιά, ε; Χαθείτε τότε από ‘δω πέρα».

μετάφραση: Translated by Elena Pallantza

Kunde

deutsch | Sonja vom Brocke

Das Doktorphantom auf der Terrasse. Wenn du jetzt deine Slipper ausziehst
beschützt dich die Schlange oder greift sie dich an?
Und was jetzt.     Nein
du hast keine Ahnung. Zahlst die Pommes und taumelst
bläst in den Pan-Hals, knackst
und denkst an Gregor, Saskia oder Ev
mit dem dicken, sichtlich erschöpfenden Haar.
Sie trägt ihr Kind wie angeboren, dazu ein Broschenaccessoire.
Ihr weht eine Brise von Malven und Stepptanz und der Typ (Typ Sporttyp)
hat kräftige Zehen und beißt in einen Apfel.

Während du reinkriechst, mal wieder die Brüste verspielst
(beheben) und zur Büste versteinst. In der ein zäher Nerv, ein – holder –
ein – hohler –  
    geräumiges Kulthaus der Abelam.

Jetzt beschützt dich die Schlange oder greift sie dich an?

© kookbooks
aus: Venice singt
Berlin: kookbooks, 2015
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin, 2015

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ

griechisch

Το φάντασμα του γιατρού στο τραπεζάκι. Άραγε αν βγάλεις τώρα τα παπούτσια σου
το φίδι θα σε προστατέψει ή θα σου ριχτεί;
Εδώ σε θέλω.      Όχι,
δεν έχεις ιδέα. Πληρώνεις τις πατάτες σου, τρικλίζεις
φυσάς μες στο λαιμό του Πανός, κροταλίζεις
και σκέφτεσαι τον Γκρέγκορ, τη Ζάσκια ή την Εβ
με το πυκνό, ολοφάνερα αφόρητο μαλλί.
Κρατάει το μωρό της με φυσικότητα, έχει και μια αγκράφα για αξεσουάρ.
Την τυλίγει μια αύρα από ιβίσκους και κλακέτες κι ο τύπος (ο τύπος
του σπορτίφ τύπου) με τα χοντροδάχτυλα στα πόδια δαγκώνει ένα μήλο.
Αυτά ενόσω εσύ σέρνεσαι προς τα μέσα, χάνεις άλλη μια φορά τα στήθια σου
στα ζάρια (θυμήσου να τα πάρεις πίσω) και μαρμαρώνεις. Στο μπούστο σου ένα νεύρο – ιερό – ιλαρό – ακάθεκτο
        το απλόχωρο τελεστήριο των Αμπελάμ.
Άραγε τώρα θα σε προστατέψει το φίδι ή θα σου ριχτεί;

μετάφραση: Translated by Elena Pallantza

fünfter Wirbel / wir belagerten

deutsch | Georg Leß

rasten, errichteten Zelte über Städten, härteten mit zig
tausend Heringen das Land, Nachtruh verrauchte
unter dem Ansturm der Werktage, wenn wir vom Rand Kränze ernteten

neuer Legierungen Hall, wen störte das, denn eines Nachts
stand der gesammelte Feindesstamm, halliger
Hain verwohnter Gesichter zu zig
tausenden unter uns, hiermit erfassten wir unsre Vereinzelung
Vielzahl in Rage

als fünftes Ross, reiterlos, folgte Gewöhnung, rasten wir
rings ums Gesetzte, auf Umlaufbahnen
von Mietnomaden und legten uns weich in die Kurven auf Suche nach
Schlaf auf nahen Planeten, gerade Strecken sind uns nicht gegeben

© kookbooks
aus: die Hohlhandmusikalität
Berlin: kookbooks, 2019
Audio production: Haus für Poesie, 2019

πέμπτος σπόνδυλος / ήμασταν πολιορκητές

griechisch

βιαζόμασταν, στήναμε αντίσκηνα πάνω απ’ τις πόλεις, χερσώναμε τη γη
με μύριες ρέγγες, ο αναπαμός της νύχτας γίνονταν σκόνη
κάτω απ’ την ώση των εργάσιμων ημερών, ενόσω δρέπαμε δάφνες περιθωρίου

μα ο ήχος των νέων κραμάτων ενόχλησε, γιατί μια νύχτα
στήθηκε σύσσωμο απέναντί μας το γένος των εχθρών, δάσος
βουερό από μύρια τσακισμένα πρόσωπα
ανάμεσά μας, τότε εννοήσαμε τη μοναξιά μας
στου πλήθους την παραφορά

σαν πέμπτο άτι, δίχως αναβάτη, ακολούθησε η συνήθεια, σπεύσαμε
γύρω απ’ τα πεπατημένα, μπήκαμε στην τροχιά
των φεσατζήδων και απαλογείραμε στις εσοχές, γυρεύοντας
ύπνο σε κοντινούς πλανήτες, ευθείες εξάλλου ποτέ δεν μας χαρίστηκαν

μετάφραση: Translated by Elena Pallantza

Kondorlied

deutsch | Georg Leß

nie gesehen, höchstens schwach
ich kannte diese Schwäche aus der Nachbarschaft

      da stand ein Kleintierzoo vor vielen Jahren
      im Wald am Elternhaus, ein Fertighaus
      ich zog vor vielen Jahren aus
      ich zog vor vielen Jahren aus
      die Gitter fielen, doch die Tiere blieben
      mit ihren Muskeln war etwas geschehn
      war ihr Verlangen nicht mehr anzuspannen

viel später wurde ich geboren
mal spielten wir Kojoten jagen
mal nach Kojotenknochen graben
fast hätte ich verloren

© parasitenpresse
aus: Schlachtgewicht
Köln: parasitenpresse, 2019
Audio production: Haus für Poesie, 2019

το τραγούδι του κόνδορα

griechisch

ποτέ μου δεν τον είδα, μόνο αμυδρά
θυμάμαι μια τέτοια ασθένεια στη γειτονιά

     εκεί ήταν κάποτε ένα πάρκο με ζώα μικρά,
     καταμεσής στο δάσος, στο πατρικό μου κοντά, ένα προκάτ
     πάνε χρόνια που ‘χω φύγει
     πάνε χρόνια που ‘χω φύγει
     τα κάγκελα έπεσαν, όμως τα ζώα έμειναν
     οι μύες τους σαν κάτι να ‘χαν πάθει
     να συστέλλονται είχαν ξεμάθει

εγώ είμαι χρόνια μετά γεννημένος
άλλοτε παίζαμε πως κυνηγάμε κογιότ
άλλοτε πως ξεθάβουμε τα κόκαλά τους
παρά λίγο να ‘μουν ο χαμένος

μετάφραση: Translated by Elena Pallantza

die kleinste Armee

deutsch | Georg Leß

sie marschiert gleich zu zweit, diese kleinste Armee
nicht die kleine, die kleinste

auch über die Parkplätze? ja
auch über die Parkplätze

durch die Büsche? ja
auch durch die Büsche

durchs Schilf? ja
selbstverständlich auch durchs Schilf

über die Wipfel? nein
über die Wipfel nun gerade nicht

     marschiert und marschiert
     die kleinste Armee

© kookbooks
aus: die Hohlhandmusikalität
Berlin: kookbooks, 2019
Audio production: Haus für Poesie, 2019

ο πιο μικρός στρατός

griechisch

εμπρός μαρς ξεκινάν’ οι δυο, ο πιο μικρός στρατός
δεν είναι ένας μικρός στρατός, είναι ο πιο μικρός
περνά και μέσα από τα πάρκινγκ; Ω ναι
και μέσα από τα πάρκινγκ
περνά κι ανάμεσα απ’ τους θάμνους; Ω ναι
κι ανάμεσα απ’ τους θάμνους
και μέσα από τις καλαμιές; Μα
ασφαλώς και μέσα από τις καλαμιές
και πάνω απ’ τις δεντροκορφές; Α όχι
πάνω απ’ τις δεντροκορφές, όχι
εν δυο εν δυο πορεύεται
          ο πιο μικρός στρατός

μετάφραση: Translated by Elena Pallantza