Theodoros Chiotis  (Θεόδωρος Χιώτης)
ÜbersetzerIn

auf Lyrikline: 4 Gedichte übersetzt

aus: griechisch nach: englisch

Original

Übersetzung

Ζώνες διαβίβασης

griechisch | Theodoros Chiotis

1.

“Ας διαβιβαστεί
στον κόσμο του μέλλοντος”:

θα μπορούμε να αναπνέουμε ακόμη κι
         όταν ο αέρας γίνει πυκνότερος.

Μαθαίνουμε από τον Δρ. Μορώ
          τους απαιτούμενους κώδικες για την σύνθεση νέων προσώπων.

2.

Στρατιώτες του θέρους
ζηλωτές του λυκόφωτος
σπίτια που έγιναν στρατώνες.

Όλα αυτά είναι απόηχοι των προηγούμενων ετών:

 “Δεν κάναμε σωστή χρήση του
προηγούμενου χειμώνα,
                      μα δεν μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς,
     καθώς βρισκόμασταν σε καθεστώς υποτέλειας”.

3.

Παίξε Grand Theft Auto.
Ξάπλωσε στο χώμα.
Μη δημιουργείς φασαρίες.

Μια εισβολή, περιγεγραμμένη σε μια κάποτε γνωστή γλώσσα:
 
“Αν δεν συνεισφέρεις στο κίνημα
τότε τι κάνεις εδώ;”

4.

Δώσε (το) σώμα (σου)
σε αυτό που δεν σου μοιάζει.

Μπορεί να το βλέπεις διαφορετικά αλλά
το Ψυχώ δεν είχε ποτέ να κάνει με θέματα υγιεινής.

5.

Οδηγίες:

Μείνε ακίνητος.
Σκόρπισε την ιλαρότητα.
Διάλυσε την μάζωξη.
Κατάλαβε και τα τέσσερα ημισφαίρια.
Επανάλαβε κάτι που δεν υπήρχε ως τώρα.
 
6.

Ένας χάρτης για ένα νέο αναπνευστικό σύστημα.
Υποξείδιο του αζώτου αντικατεστημένο από δακρυγόνο.
Τα όρια ανάμεσα στο κεφάλι και το πρόσωπο καταρρέουν.
 
        Τώρα: κόψε κατά μήκος του καμβά.

© Theodoros Chiotis
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin / Haus für Poesie, 2016

Zones of frequency

englisch

1.

“Let it be told
to the future world”:

We will still be able to breathe
         when the air turns thicker.

We are learning from Doctor Moreau
          the codes needed to assemble new faces.

2.

Summer soldiers
twilight zealots
homes turned into barracks.

All these are echoes of previous years: 

“We did not make proper use of
last winter,
                      neither could we,
while we were in a dependent state”

3.

Play Grand Theft Auto.
Lay on the ground.
Don’t cause trouble.

An invasion, described in a once familiar language:

“If you are not contributing to (the) movement
then why are you here?”

4.

Give (your) body
to what does not resemble you. 

You might think otherwise but
Psycho was never about hygiene.

5.

Instructions:

Sit still.
Displace the mirth.
Break the meeting.
Occupy all four hemispheres.
Repeat something that did not exist until now.

6.

A map for a new respiratory system.
Nitrous oxide replaced by tear gas.
Our head and face boundaries collapse.

        Now: cut across the canvas.

Translated by Theodoros Chiotis

Sinn ist da

griechisch | Theodoros Chiotis

1.

Οι αλλαγές
συμβαίνουν σε συναρμογές                                  απλωμένες
κάτω από τη σάρκα –

το οικείο τοπίο                               αντικαθίσταται από
                                         κατεστραμένη γη :
μάζα
                          σημαδεμένη από
μια αντικατοπτριζόμενη σκέψη
                               μια γυάλινη κυλινδρική πύλη που βλέπει στον
                                                                                             έξω κόσμο .

2.

Ο ανταλλακτικός αλτρουισμός ως πιθανή στρατηγική -
μάθε και κατοίκησε αυτόν τον κόσμο.
Η μεταβολή του ορισμού του ορίου (ουσ.):
εκείνο που κάποτε δεν απαιτούσε
καμία σκέψη .

3.

Η αντιμετώπιση του εαυτού ως
                                        σειρά λανθασμένων                        αποκρίσεων.
Εξαπάτηση ή / και αντίποινα:

ένας κύκλος βεβιασμένων αναχωρήσεων
   που διακόπτεται από
                                                           ένα νέο σφάλμα.

4.

Η θέσπιση ενός σημείου αποκοπής
         ανεπαίσθητες     μικροεπιταχύνσεις
αυτό       είναι εξέλιξη : μονομερής αποστασία
ενάντια
    στην αμοιβαία           συνεργασία.

Μια λύση που απορρέει από την επιστήμη και την
              φαντασιακή εφαρμογή της.

5.

Η υποκατάσταση
του αυτόνομου   εαυτού
από ένα εξαρτώμενο   σώμα :

η μνήμη ως δοχείο συλλογικών εμπειριών
ο κάλυκας ως σημαίνον απουσίας

                     μια επαναλαμβανόμενη παραβίαση της συνεργασίας.

6.

                                             Πώς μπορείτε να μην γνωρίζετε
ό,τι όλοι γνωρίζουν;


Μια χωρική ύπαρξη που οδηγεί σε κορεσμό &
η ανακάλυψη των διαταγών κρυμμένων σε κοινή θέα. 
                                                         Η πλήρης ακινησία φέρει τις
δικές της σημειολογικές συντεταγμένες :
" ...μου φάνηκε ότι
θα έπρεπε να είχα συνεχίσει να είμαι το ίδιο άτομο. "

Το τέχνασμα ως απότοκο της
ενότητας;
      Ή ως αποτροπαϊκή τελετουργία;
Είναι προφανές ότι η αναγνώριση δεν είναι αμοιβαία.

7.

Πυκνές ροζέτες που σχηματίζουν μια μοβ θάλασσα,
ένα διάλυμα που σιγά-σιγά αποκτά πυκνότητα.

Η σιωπηλή λογοκρισία της προφορικής,
φωτογραφικής και ψηφιακής ιστορίας:
το κακό μάτι ως ψηφιακή εφαρμογή.

Ένα μικροσκοπικό κλάσμα του κόσμου
εμφανίζεται ως το αποτέλεσμα
μιας άδειας που χορηγείται
από το πουθενά.

Ας ευχαριστήσουμε όλους εκείνους που το
κατέστησαν δυνατό για μένα
να παρευρίσκομαι εδώ
απόψε .

Mαγεία.

© Theodoros Chiotis
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin / Haus für Poesie, 2016

Sinn ist da (Treachery of Images III)

englisch

1.

The changes
occur in constellations         spread
inside the skin

familiarity                   replaced by
                           razed earth
a space-occupying mass
                               scarred by
mirrored thinking
              a glass tube portal to the
                           outside world.

2.

Reciprocal altruism as a possible strategy –
recognise and inhabit the world.
The change of definition of boundary (n.):
that which once required
no thinking.

3.

Confrontation of self as 
                                 a set of mistaken            responses.
Cheating and/or retaliation:

a cycle of forced departures
  broken by
                                                 a new error.

4.

The introduction of a cut-off point
           imperceptible              microaccelerations                
this is               evolution: unilateral defection
versus
            mutual                     cooperation.

A solution stemming from science and its
          fictional application.

5.

The substitution
of the autonomous self
by a dependent         body:

memory as container of collective experiences
the calyx as signifier of absence

                 a repetitive violation of cooperation.

6.
                                                        
                                         How can you not know
what everybody knows?


A saturating spatial existence &
the discovery of orders hidden in plain sight.
                            Complete immobility carries its
own semiotic coordinates:
“…it seemed to me that I
must be the same person”.

Contrivance as an after-effect of
unity?
    Or as apotropaic ritual?
It is apparent that recognition is not mutual.

7.

Dense rosettes giving rise to a sea of purple,
an inverse decoction.

The silent redaction of oral,
photographic & digital history:
the evil eye digitally applied.

A tiny fraction of the world
appears as the result
of a permission issued
out of nowhere.

Let’s thank all those who
made it possible for me
to be                           here
               tonight.

Magic.

Translated by Theodoros Chiotis

Άτρακτος (παραλλαγή)

griechisch | Theodoros Chiotis

Το σώμα                                            αρχιπέλαγος
                                                                                                                            
                                                                         [ὀφθάλμοις δὲ μέλαις νύκτος ἄωρος . . ]

         νομίζουμε        ότι κοιμόμαστε
αλλά στα μάτια μας
         παραμονεύουν
οι ώρες
                η διχαλωτή γλώσσα               που φτιάχνει
         μια καμπύλη                   που διεκδικεί
                                                                                       [τ]η[ν]         αναπνοή
                                                             
       το σώμα ένας κύκλος
 που                                  γίνεται
μισοφέγγαρο και μετά
                               χάν 
                                                             ε
                                        
                                                  ται στο
 
                                                                      νερό.

                                                                                                Νομίζουμε ότι κοιμόμαστε
                                                                                                                                  κρατάμε 
                                                                                                    στα                    χέρια μας
                                                                                                                        τα φύλλα και 
                                                                                                                         τις     σαύρες
                                                                                             που μαζεύονται στο κρεβάτι
                                                                                                        & τρέχουν πάνω κάτω
                                                                                            στην σπονδυλική στήλη που 
                                                                                  μοιραζόμαστε         με        το αγόρι
                                                                         που τραβάει      φωτογραφίες συνέχεια 
                                                                                                                               μπροστά 
                                                                                                          από τις κάμερες του
                                                                       κλειστου κυκλωματος παρακολούθησης.


λες:
“είναι               ώρες τώρα που είμαι εδώ πάνω και δεν
το παίρνω απόφαση να πεθάνω”,
τα δάκτυλα        ενωμένα με μεμβράνη

                         φτερά   νυχτερίδας:
οι αρτηρίες πάλλονται
                                    οι λέξεις  εντοπίζουν πλέγματα.

       Νομίζουμε ότι κοιμόμαστε

       πέτρες που τις λιώνει
το αίμα που κολλάει
       στα πέλματα.

Δεν γνωρίζουμε τα ονόματα
       τα χέρια βυθίζονται στους χάρτες
       οι οπές του προσώπου καλύπτονται
από χώμα
το στόμα ανοιγοκλείνει

είμαστε σίγουροι ότι είμαστε άλλοι μα
όλοι ονειρεύομαστε
ότι είμαστε ο ίδιος
άνθρωπος: μοιραζόμαστε το ίδιο δέρμα:
ίσως έτσι να κάνουμε αυτό που θέλουμε
                                                                               [με το σώμα του άλλου]:
μετά θα εξαφανίσουμε
το κουφάρι.

Νομίζουμε ότι κοιμόμαστε

       κολλάμε τη μύτη μας πάνω στην οθόνη
που παίζει σε λούπα
              ένα βιντεο από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης: το    ίδιο
 πρόσωπο  μπλε
                σκούρο μπλε σχεδόν
μαύρο.


Σημείωση: το παράθεμα της Σαπφούς στο στίχο 2 προέρχεται από τον τόμο Greek Lyric, Volume I: Sappho and Alcaeus (Loeb Classical Library No. 142). Eπιμ. David A. Campbell (Harvard University Press: Cambridge, MA, 1982).

© Theodoros Chiotis
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin / Haus für Poesie, 2016

Spindle (variation)

englisch

The body                                             an archipelago
                                                                               
                                                                     [and on the eyes black sleep of night]

        we think        we are asleep
but behind our eyes
        it is the hours that         
are lurking
                    the forked tongue               draws
        a curve                   competing
                                                                                      for         [a] breath
                                                             
     the body a circle
 which                                  transforms into a
halfmoon before
                              its im  
                                                            mer
                                        
                                                 sion in

                                                                 water.

                                                                                                   We think we are asleep
                                                                                                                           we clutch 
                                                                                                   in                    our hands
                                                                                                                  the leaves and 
                                                                                                                      the     lizards
                                                                                                which gather on the bed 
                                                                                                    running up and down 
                                                                                                                     the spine we 
                                                                                            share         with        the boy
                                                                                      taking      pictures incessantly 
                                                                                                                        in front of  
                                                                                                                          the CCTV
                                                                                                                            cameras.


you say:
“I have been up here for                hours            and
I have yet to make the decision to die”,
the space between the fingers               is now a fleshy cobweb

                        wings of a       bat:
the arteries are throbbing
                                   the words locate grids.

      We think we are asleep

      rocks eroded by
the blood sticking to
      the soles of the feet.

We do not know the names
      the hands sink inside the maps
      the holes on the face are covered
by soil
the mouth opens and then shuts  

we proclaim we are unlike others but
when we dream,
         we   are the same
person: we are sharing the same skin:
perhaps we might even be able to do what it is we want
                                                                      [using someone else’s body]:
afterwards we shall simply toss
the carcass aside.

We think we are asleep

      we stick our nose on the screen
playing on a loop a video
                      from the CCTV: it is the    same
face  blue
               dark blue   nearly
black.


Note: The offset quotation in lines 2-3 is from Anne Carson, If Not, Winter: Fragments of Sappho. Vintage Books: New York, 2002.

Translated by Theodoros Chiotis

21

griechisch | Theodoros Chiotis

                         “Ένα νησί δεν παύει να είναι ερημωμένο επειδή κατοικείται”                                                                                                        (Gilles Deleuze)


Κάθε χάρτης
είναι η τεκμηρίωση ενός
εξ
    ορ
  κ
        ισμού:
   φυτεύουμε πλοκάμια
στη γη των ματιών μας
και             μαθαίνουμε στους εαυτούς μας να
βλέπουμε          τα σύνορα
                         από απόσταση ασφαλείας.

Το σώμα χαράζει μια διαδρομή που αρχικά φαίνεται άγνωστη, στη συνέχεια γνώριμη και μετά από καιρό απειλητική. Πρώτα γίνεται η εγγραφή του σώματός στον χώρο και μετά η μνήμη του χώρου αναδιπλώνεται και εγγράφεται σε κάθε σημείο του σώματος.

           Μασουλάμε τη ρητίνη που εκπέμπει το φως των φαναριών της πόλης και φτύνουμε χάρτες:

περνάμε από τη μια νησίδα
στην άλλη μέχρι να
φύγουμε από την
πόλη και
τα πρόσωπά μας
αποκτούν ράμφη που ξηλώνουν
τις ραφές των πεζοδρομίων.

Το μεγάφωνο
στη μέση της πλατείας βραχυ
                                                     κυκλώνει:

    “αισθήματά

                                 Μόδες                         ηδονής                           ΣΠΛΕΝΤΙΤ».

Το σώμα επιστρέφει εκεί
όπου παλιά
α
να
τρι
χι
α
ζε
    
τα κόκκαλα τρίβονται
η ακτινογραφία αποκαλύπτει
ότι οι ώμοι έχουν γίνει
             χωράφια -

ποιος έβαλε την κόκκινη σαύρα
     που τυλίγεται
     γύρω από το μπράτσο
                                 του δέντρου
                                 που έχει γύρει
                                 προς τη θάλασσα 
                                                                                                     (αν εδώ συμπληρώναμε
                                                                                                           ότι το δέντρο γέρνει 
                                                                                                               προς την θάλασσα
                                                                                                 χωρίς ποτέ να την αγγίζει,
                                                                                                                          θα βλέπαμε 
                                                                                                                            πόσο πολύ 
                                                                                                                            αναζητούμε 
                                                                                                    το κλισέ - είναι και αυτό
                                                                                                                    μια επιστροφή)

       ο  χρόνος
               ακρόλιθο της
αμνηστίας.
 


Σημείωση: οι στίχοι 28-29 προέρχονται από το μυθιστόρημα Έξι νύχτες στην Ακρόπολη του Γιώργου Σεφέρη (Αθήνα: Ερμής, 1998, σ. 17-18). 

© Theodoros Chiotis
Audio production: Literaturwerkstatt Berlin / Haus für Poesie, 2016

21

englisch

                “An island doesn't stop being deserted simply because it is inhabited.” 
                                                                                                           (Gilles Deleuze)


Every map
is the evidence of an
ex
    or
  c
         ism:
  we sow tentacles
in the soil of our eyes
and             we teach ourselves to
observe              the borders
                 from a safety distance.

Τhe body traces a route that initially seems unfamiliar, then familiar and finally menacing. First, the body is inscribed on space and then the memory of space unfolds inscribing itself everywhere on the body.


        We chew on the resin emitted by the city stoplights and spit out
maps:

we jump from one islet
to another until we
leave the
city
and our faces
grow beaks that unpick
the seams of the pavements.

The loudspeaker
in the middle of the square short
                                                          circuits:

       “sentiments                                                                                                                                                                    Fashions                         of desire                           SPLENDID”.

The body returns to the point where
it used to
qu
i
ver



    
the bones are ground to dust
the x-ray reveals
the shoulders have become
                 flatlands -

who was it that placed the crimson lizard
    wrapping itself
    around the arm
                           of the tree
                           which stoops
                           towards the sea  
                                                                                                                 (if we noted here
                                                                                                            that the tree stoops 
                                                                                                                   towards the sea 
                                                                                                    without ever touching it,
                                                                                                                        we would see 
                                                                                                                      how earnestly 
                                                                                                                     we are looking 
                                                                                      for a cliche - and that is in itself 
                                                                                                                                a return)

           time
               a spandrel
to amnesty.



Note: the lines 28-29 come from the novel Six Nights at the Acropolis (Athens: Ermis, 1998, p. 17-18)

Translated by Theodoros Chiotis