Kostas Koutsourelis 
Translator

on Lyrikline: 29 poems translated

from: الايطالية, الألمانية, الانجليزية, الفرنسية, اليونانية to: اليونانية, الفرنسية, الألمانية

Original

Translation

[Sempre mi scordo di te, sempre]

الايطالية | Donata Berra

Sempre mi scordo di te, sempre
mi perdo, ardo per altro, guardo
agli incanti, dove attenti
stanno in agguato trabocchetti,
lacci, e la ventura. Inseguo
i mulinelli tutti,
l'aria sventata dei libecci in fuga
su verso il bosco che ignaro trascolora
e si dipinge ancora
avanti il sonno.
Cerco qua e là
come a caccia di mirtilli,
fuori disegno,
spinta e malsicura.

Se ti ritrovo, se a te ritorno, è allora
alla stagione degli alberi di cachi
coi neri rami nudi carichi d'oro.

© Verlag Im Waldgut / Donata Berra
from: Maria, schräg an einen Pfosten gelehnt / Maria, di sguincio, addossata a un palo. Gedichte / Poesie. Aus dem Italienischen übersetzt von J. Kelter
Frauenfeld: Im Waldgut, 1999
ISBN: 3-7294-0285-4
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

[Πάντα σε λησμονώ, πάντα]

اليونانية

Πάντα σε λησμονώ, πάντα
χάνομαι, σ' άλλες φλόγες δοσμένη, τις σειρήνες
ακούοντας, κει που ενεδρεύουν
κρυφά παγίδες και δόκανα,
και η ίδια η μοίρα. Ελαφρύς ο αέρας
με πάει και με παίρνει, ένας λίβας με φέρνει
και μετά με σκορπά
σ' ένα δάσος ανίδεο που χάνει το χρώμα του
αχνίζοντας ρόδινο
πριν στον ύπνο δοθεί.
Και μια εδώ τριγυρνώ, και μια εκεί
σαν να ψάχνω στους βάτους για μούρα,
όλο σχέδια πλάθοντας,
ανεμώλια κι αβέβαιη.

Αν ποτέ σε ξανάβρω, αν σε σένα γυρίσω ποτέ,
θα 'ναι όταν ωριμάζουν στα δέντρα οι λωτοί
και χρυσίζουν γυμνά τα μαύρα κλαδιά τους.






© Kostas Koutsourelis



[Non ho più richiesto di altre voci]

الايطالية | Donata Berra

Non ho più richiesto di altre voci
gli amici, che i bei suoni soavi
degli amori, e della coppia in crisi.
Non ho gridato, più, che almeno due domande
voglio strappare a questa vita breve
non li ho inchiodati ai ferri corti a dire
a aprire, duri, a luce d’intelletto
quello che suona, a noi mortali, acre.

Sono venuti a cena a parlottare fitto
tra le polpette al sugo e freudiane
letture d’anime d’altri e di ragù:
e ho mandato una vecchina gaia
profumata di cero e senza denti
a chiudere le porte del tempio di Giano.

© Donata Berra
from: unveröffentlichtem Manuskript
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

[Δεν έχω πια απαιτήσεις απ' τους φίλους μου]

اليونانية

Δεν έχω πια απαιτήσεις απ' τους φίλους μου,
αρκούμαι στα τερπνά γλυκόλογά τους
για αγάπες κι έρωτες και τους καημούς των ζευγαριών.
Πια δεν τους βάζω τις φωνές, να μου απαντήσουν
σ' όσα τους ρωτώ γι' αυτή τη σύντομη ζωή,
ούτε με το μαχαίρι στο λαιμό τούς εκβιάζω
μπρος στη σκληρή λάμα της σκέψης να μου πουν
τι είναι αυτό που τη θνητή ύπαρξή μας σφάζει.

Τους είχα καλεσμένους για το δείπνο
και κουβεντούλα: μεζέδες, αναλύσεις
φροϋδικές περί ψυχής, ραγού το κύριο πιάτο,
κι έστειλα έναν γέροντα φαφούτη και φαιδρό
που μύριζε λιβάνι και κερί
στο ιερό του Ιανού τις θύρες να σφαλίσει.




© Kostas Koutsourelis



Vater und Sohn

الألمانية | Uwe Kolbe

Ein einziges Abstandhalten
und Beieinanderstehn
mit schlenkernden Armen.
Der Vater die Uniform,
der Sohn mit den Rastazöpfen.
Der Vater im Rucksack Preußen,
der Sohn auf dem Surfbrett
zur Mündung der Flüsse hinaus.
Der Vater auf Reisen,
der Sohn die innere Emigration.
Der Vater die Briefe,
der Sohn schweigt.
Vater, ders locker nimmt,
Sohn zu dem Herzen.
Einander Kampf ohne Regel,
ernster als auf dem Spielplatz je,
länger als lebenslang.
Nie sterben die Väter,
hört man, seit Ohren sind,
und selten leben die Söhne.

© Uwe Kolbe
from: Vineta. Gedichte
Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag , 1998
ISBN: 3-518-40990-5
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Πατέρας και γιος

اليونانية

Μόνο απόσταση,
απλή συμπαρεύρεση,
με χειρονομίες αμήχανες.
Ο πατέρας στολή,
ο γιος κόμμωση ράστα.
Ο πατέρας την Πρωσσία υπό μάλης,
ο γιος τη σανίδα του σερφ
καταπλέοντας ποτάμια.
Ο πατέρας ταξιδιώτης επίσημος,
ο γιος εσωτερικός μετανάστης.
Ο πατέρας να γράφει,
ο γιος να σιωπά.
Ο πατέρας που τα παίρνει όλα όπως έρθουν,
ο γιος που παίρνει τα πάντα κατάκαρδα.
Η μάχη τους είναι δίχως κανόνες,
πιο σοβαρή απ' όσο άλλοτε στην παιδική χαρά,
διαρκέστερη από μια ολόκληρη ζωή.
Οι πατέρες δεν πεθαίνουν ποτέ,
λένε από τότε που υπάρχουνε στόματα,
και οι γιοι σπάνια ζουν.

© Kostas Koutsourelis 2001

Today

الانجليزية | Sapphire

Today is the day you have been waiting for
when you would finally begin to live
when you would at last open the door

This is the what, the circumstance, the more
you have been withholding, saving to give.
Today is the day you have been waiting for

when you could sit down to your desk for
hours, take pride, time, find out what work is,
when you would at last open the door

to your own self-development, what god has for
you. Today is the day you come out of prison, live.
Today is the day you’ve been waiting for

the tomorrow you pined away yesterday for.
I think love rhymes in a way with give.
You at last open the door

to the possibility of now, the core
of life is the moment, now, how you live.
Today is the day I have been waiting for
when you would at last open the door

© 1999 by Sapphire / Ramona Lofton
printed by permission of the author
from: Black Wings & Blind Angels
New York: Alfred A. Knopf, Publisher, 1999
ISBN: 0-679-44630-3
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Αυτή 'ν' η μέρα

اليونانية

Αυτή 'ν' η μέρα που περίμενες
που θα αρχίσεις επιτέλους να ζεις,
που θ' ανοίξει η πόρτα επιτέλους να βγεις

Αυτό είναι το τι και το γιατί, το παραπάνω,
όλα όσα φύλαγες τόσο καιρό να δώσεις.
Αυτή 'ν' η μέρα που περίμενες

για να κάτσεις ξανά στο γραφείο για ώρες
για να νιώσεις και πάλι τι σημαίνει δουλειά,
για ν' ανοίξει επιτέλους η πόρτα να βγεις

σ' όλα όσα σου μέλλονται, σ' όλ' αυτά που μπορείς.
Αυτή 'ν' η μέρα που απ' το κελί σου θα βγεις
και πάλι να ζήσεις. Αυτή 'ν' η μέρα που περίμενες

το αύριο εκείνο που ανέβαλλες χθες.
Το αγαπώ, μου φαίνεται, ριμάρει κάπως με το δίνω.
Ήρθε η ώρα επιτέλους κι ανοίγεις την πόρτα

σ' όλα όσα το τώρα μπορεί να σου δώσει,
στον πυρήνα του τώρα, στη στιγμή της ζωής.
Αυτή 'ν' η μέρα που κι εγώ περίμενα τόσο,
που θ' ανοίξει επιτέλους η πόρτα να βγεις.

© Kostas Koutsourelis

Sternsucher

الألمانية | Uwe Kolbe

Der, hör ich, nachts aus dem Haus geht
und, seh ich, hoch in den Himmel schaut,
den, weiß ich, eine sehr gerne mal träfe,
doch, sagt sie, so wie es aussieht,
der, klagt sie, schaut doch immer nur hoch
und, denkt sie, niemals in mein Gesicht.
So, mein Freund, findest du nie deinen Stern.

© Suhrkamp Verlag Frankfurt am Main 1998
from: Vineta. Gedichte
Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag , 1998
ISBN: 3-518-40990-5
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Αστροθήρας

اليونانية

Τις νύχτες, τον ακούω, βγαίνει απ' το σπίτι,
και κοιτάζει, τον βλέπω, πάντα ψηλά,
κάποια, το ξέρω, θα τον ήθελε πλάι της,
μα όπως έχουν, μου λέει, τα πράγματα,
πάντα εκείνος, αλίμονο, θα κοιτάζει ψηλά
και ποτέ, συλλογίζεται, δεν θα δει τα δικά μου τα μάτια.
Μα έτσι, φίλε μου, τ' άστρο σου δεν θα το βρεις.

© Kostas Koutsourelis 2001

PRAELUDIUM

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Στης νύχτας το ελάχιστο ξανά,
λέξεις σεπτές, μεσ' από φώτα
και σκιές προγονικές πλοηγώντας,
τι άλλο μού μένει παρά να στραφώ
πλησίστιος μα κι αργός,
αναίμακτος μα πορφυρός,
στην αγκαλιά σου πάλι

Αφού, λευκή σελίδα, εσύ,
μονάχα εσύ το ξέρεις,
πως αν τη μάχη μου μαζί σου
προσδοκώ να την κερδίσω,
κι όχι σαν τους πολλούς
στου σώματός σου τις ρωγμές
και στο λιμό του κόλπου σου
ρίψασπις να κρυφτώ,
διάδοχος αισχρός εξαίσιου κράτους

Αν όλα αυτά δεν θέλω,
νά ο καιρός

Με ήχους και φθέγματα οχυρά
στο πρόσωπό σου το πορώδες να ταχθώ,
σαν ωραιότητα ένοπλη
να λάμψω όλος μελάνι

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

PRAELUDIUM

الفرنسية

Au bout de la nuit une fois encore,
des mots vénérables, émergeant de la lumière
et des ombres ancestrales à la barre,
que me reste-il d’autre que de me diriger
à pleines voiles mais lentement
exsangue mais couvert de pourpre,
dans tes bras de nouveau

Puisque toi, page blanche,
Toi seule le sais,
que si ce combat contre toi
j’espère le gagner,
et pas, comme la plupart,
dans les fissures de ton corps
et la famine de tes entrailles
mais en me cachant, déserteur,
successeur honteux d’un règne merveilleux

Si je ne veux rien de tout cela,
v o i c i   l e   t e m p s

Avec des sons et des paroles fortifiées
à ton visage poreux de me ranger,
comme une belle en armes
de briller tout encre

traduction: Kostas Koutsourelis


pas publié



© 2001 Kostas Koutsourelis



PRAELUDIUM

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Στης νύχτας το ελάχιστο ξανά,
λέξεις σεπτές, μεσ' από φώτα
και σκιές προγονικές πλοηγώντας,
τι άλλο μού μένει παρά να στραφώ
πλησίστιος μα κι αργός,
αναίμακτος μα πορφυρός,
στην αγκαλιά σου πάλι

Αφού, λευκή σελίδα, εσύ,
μονάχα εσύ το ξέρεις,
πως αν τη μάχη μου μαζί σου
προσδοκώ να την κερδίσω,
κι όχι σαν τους πολλούς
στου σώματός σου τις ρωγμές
και στο λιμό του κόλπου σου
ρίψασπις να κρυφτώ,
διάδοχος αισχρός εξαίσιου κράτους

Αν όλα αυτά δεν θέλω,
νά ο καιρός

Με ήχους και φθέγματα οχυρά
στο πρόσωπό σου το πορώδες να ταχθώ,
σαν ωραιότητα ένοπλη
να λάμψω όλος μελάνι

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

PRAELUDIUM

الألمانية

Im letzten Rest der Nacht aufs neue,
ehrwürdige Wörter durch Lichter
und Schatten früherer Zeiten navigierend,
was bleibt mir übrig als zurückzukehren
in voller Fahrt, doch langsam,
unblutig, doch sattrot
in deine Arme wieder

Da, weiße Seite, du,
nur du weißt gut Bescheid,
daß ich, wenn ich erhoffe,
den Kampf mit dir endlich zu gewinnen,
und nicht, wie die Mehrheit der anderen,
mich feige zu verstecken
in deines Leibes Spalten
und im Hunger deines Schoßes,
schändlicher Kronprinz eines hochberühmten Reiches

Wenn ich all das nicht will,
d i e s   i s t   d i e   Z e i t   f ü r   m i c h

Mit festen Tönen und soliden Lauten
durch dein poröses Schlachtfeld zu marschieren,
herrlich bewaffnet und voll Tinte
schwarz zu erstrahlen

Aus dem Griechischen ins Deutsche übertragen von Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger

© 2001 Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger


POSTLUDIUM

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Γεμάτος ρήματα λειψά,
λεξιφανής εδώ καταλήγω

Και πώς αλλιώς
τα δίχτυα τα δικά σου ν' αποφύγω,
πού να κρυφτώ καλύτερα
και πού να καταφύγω
παρά στου απατηλού σου κράτους την πυγμή

Οθόνη γκρίζα εσύ,
στις νεύσεις σου υποτακτικός,
στων εντολών σου την ευσπλαχνική ηδονή
έχω σκορπίσει αυτά που σ' άλλες αγκαλιές
βλάστησαν, άνθισαν, και δέσανε καρπό

Τώρα στην εύνοιά σου αφήνομαι,
στο έλεος το φιλάνθρωπο των πλήκτρων,
στα όσα ανυπόκριτα
τ' άσαρκα μέλη σου γεννούν
φτύνοντας φως απ' το αποτρόπαιο σκότος -
πριν καταλύσω εδώ

Στης μνήμης σου την ηλεκτρονική αθανασία

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

POSTLUDIUM

الفرنسية

Armé de verbes incomplets,
Derrière l’éclat des mots c’est là que j’aboutis

Et comment d’ailleurs
Échapper à tes rets,
où puis-je mieux me cacher
et me réfugier
qu’à la vigueur de ton règne trompeur

Toi  écran gris,
à tes signes soumis,
à la volupté miséricordieuse de tes ordres
j’ai dispersé ce qui dans d’autres bras
a poussé, fleuri et porté des fruits

Je m’abandonne maintenant à ta faveur,
à la merci charitable des touches,
à tout ce qu’engendrent sincèrement
tes membres décharnés
 crachant des jets de lumière du fond de l’infâme obscurité -
avant de m’installer ici

À l’immortalité électronique de ta mémoire

traduction: Kostas Koutsourelis


pas publié



© 2001 Kostas Koutsourelis



POSTLUDIUM

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Γεμάτος ρήματα λειψά,
λεξιφανής εδώ καταλήγω

Και πώς αλλιώς
τα δίχτυα τα δικά σου ν' αποφύγω,
πού να κρυφτώ καλύτερα
και πού να καταφύγω
παρά στου απατηλού σου κράτους την πυγμή

Οθόνη γκρίζα εσύ,
στις νεύσεις σου υποτακτικός,
στων εντολών σου την ευσπλαχνική ηδονή
έχω σκορπίσει αυτά που σ' άλλες αγκαλιές
βλάστησαν, άνθισαν, και δέσανε καρπό

Τώρα στην εύνοιά σου αφήνομαι,
στο έλεος το φιλάνθρωπο των πλήκτρων,
στα όσα ανυπόκριτα
τ' άσαρκα μέλη σου γεννούν
φτύνοντας φως απ' το αποτρόπαιο σκότος -
πριν καταλύσω εδώ

Στης μνήμης σου την ηλεκτρονική αθανασία

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

POSTLUDIUM

الألمانية

Voll schwacher Wörter,
ende ich hier als Wort

Wie sonst
sollte ich deinen Netzen ausweichen,
wo mich besser verbergen
und wohin mich fliehen
als in die Faust deines trügerischen Reichs

Du grauer Bildschirm,
deinem Nicken bin ich nun ergeben,
in der barmherzigen Wollust deiner Befehle
hab ich all das verstreut, was in anderen Armen
ersproß, erblühte und zur Frucht reifte

Nun überlasse ich mich deinem Wohlwollen,
dem Mitleid und Erbarmen deiner Tasten,
allem, was unverlogen
deine dürren Glieder hervorbringen,
Licht aus der gemeinen Finsternis spuckend –
bevor ich mich hier niederlasse

In der Unsterblichkeit deines Speichers

Aus dem Griechischen ins Deutsche übertragen von Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



© 2001 Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger




On se garde de toucher

الفرنسية | Philippe Beck

On se garde de toucher,
on fuit,
si on est sage,
le poète maniaque.
Les enfants
lui donnent
la chasse, et, imprudemment,
le suivent.
Si,
déclamant ses vers
la tête haute
et allant au hasard,
il tombe par mégarde
dans un puits ou une fosse
comme l´oiseleur
qui piste les merles,
il peut bien crier
sur tous les tons :
Au secours! holà!
citoyens!,
nul ou quasiment
ne va le tirer de là.
D´ailleurs,
comment savoir
s´il n´est pas tombé
au trou
sciemment
et s´il  acceptera
de l´aide?

Empédocle
Veut passer
pour un dieu :
il se jette
de sang-froid
dans l´Etna qui chauffe,
et laisse avec vista
derrière lui,
au bord du feu
des sandales parlantes.

Sauver un poète
malgré lui,
c´est le tuer,
s´il s´est
pour de bon
intoxiqué
d´une mort magnifique
et historique.

(Stance d´après Horace, Epître aux Pisons)

© Al Dante
from: Le Fermé de l’époque
Romainville: Al Dante, 2000
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Πάντοτε παίρνουμε τα μέτρα μας

اليونانية

Πάντοτε παίρνουμε τα μέτρα μας,
κοιτάμε να μη τον αγγίξουμε,
μυαλό αν έχουμε,
τον μανικό ποιητή.
Τα παιδιά, παρ' όλ' αυτά,
τον κυνηγούν
και, απερίσκεπτα,
τον παίρνουν από πίσω.
Αν όμως
μια φορά, τους στίχους του απαγγέλλοντας
με το κεφάλι στραμμένο ψηλά
και περπατώντας στην τύχη,
πέσει απρόσεκτος
σ' ένα πηγάδι ή σε μια τάφρο,
σαν κυνηγός πουλιών
όταν παραμονεύει τα κοτσύφια,
ακόμη κι αν φωνάξει
σ' όλους τους τόνους:
Βοήθεια! Βοήθεια
χριστιανοί!
κανείς, σχεδόν κανείς
από κει μέσα δεν θα τον τραβούσε.
Άλλωστε,
πώς να το ξέρουμε
μήπως δεν έπεσε
στην τρύπα
επίτηδες,
ή αν έχει καν ανάγκη
από βοήθεια;

Ο Εμπεδοκλής
ζητάει να περνιέται
για θεός:
ψύχραιμος ρίχνεται
στην Αίτνα τη ζεστή,
και αφήνει προνοητικότατα
πίσω του,
στα χείλη της φωτιάς
τα ομιλούντα σανδάλια του.

Το να διασώζεις έναν ποιητή
παρά τη θέλησή του,
είναι σαν να τον σκοτώνεις,
αν έχει αυτός
φαρμακωθεί
για τα καλά
από ένα θάνατο περίλαμπρο
και ιστορικό.

(πάνω σ' ένα θέμα του Ορατίου, Εpistula ad Pisones)

© Kostas Koutsourelis

Nirgendwo mehr hin

الألمانية | Uwe Kolbe

Werden auf der Brücke bleiben,
eines in des andern Armen,
küssen sich, weit offne Augen
werden in den Mond sehn.

Haben Vater, Mutter wohl,
haben sie vergessen.
Sind so jung und schon so schwer,
wenn sie sich im Kreis drehn.

Werden Himmeln und Laternen
Liebe und den Ausbruch schwören.
Doch die Lichter, Straßen bleiben
stumm, es wird nur Wind wehn.

Werden von der Brücke nicht mehr,
nicht für Eltern, für die Katz,
nur noch sich und sich gehören,
nirgendwo mehr hin gehn.

© Suhrkamp Verlag Frankfurt am Main 1994
from: Nicht wirklich platonisch. Gedichte
Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag , 1994
ISBN: 3-518-40571-3
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Δεν θα παν αλλού πια

اليونانية

Θα μείνουν στη γέφυρα,
ο ένας τον άλλο θα έχει αγκαλιά,
θα φιλιούνται, μάτια ορθάνοιχτα
θα κοιτούν το φεγγάρι ψηλά.

Και πατέρα ή μητέρα ολότελα
θα τους έχουν βέβαια ξεχάσει.
Είναι νέοι, μα έχουν ήδη τα πόδια στη γη
σαν χορεύουν οι δυο κυκλικά.

Και στ' αστέρια ή στα φανάρια
των δρόμων θα ορκίζονται αγάπη.
Μα τα φώτα ή οι δρόμοι θα μένουν
βουβοί, μόνο αέρας στεγνός θα φυσά.

Και γονείς κι άλλα μάταια
πράγματα πια δεν θα σκέφτονται,
δεν θ' ανήκουν παρά μόνο στους ίδιους,
κι απ' τη γέφυρα δεν θα πάν αλλού πια.

© Kostas Koutsourelis 2001

Magica

الايطالية | Donata Berra

A frammenti, solo
e per ellissi
risponde
la biblioteca della memoria.

Alla richiesta, all'urgenza del prestito
(e lo struggimento dell'ora vorrebbe
subito, qui, tutto, il passato
per colmare il dolore
e garantirlo)

lievemente
come galleggiano i sogni
dall'aria insondabile del remoto
innalza un'immagine

onnipotente, illustrata e magica.

© Verlag Im Waldgut / Donata Berra
from: Zwischen Erde und Himmel / Tra terra e cielo. Gedichte / Poesie. Aus dem Italienischen übersetzt und mit einem Nachwort versehen von Jochen Kelter
Frauenfeld : Im Waldgut , 1997
ISBN: 3-7294-0253-6
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Magica

اليونانية

Μ' αποσπάσματα, μόνο
και χάσματα
απαντά
η βιβλιοθήκη της μνήμης

Κάθε φορά που προσφεύγεις σ' αυτήν
μες στη βιάση (τις στιγμές  
που το άχθος του χρόνου
ζητάει να σφραγίσει με πόνο
όλα όσα έχουν παρέλθει)

ανάλαφρη,
σαν όνειρο απαλό που επιπλέει,
απ' τον ανεξιχνίαστο αέρα του απόμακρου
αναθρώσκει μια εικόνα

πάγχρωμη, παντοδύναμη, μαγευτική





© Kostas Koutsourelis 2001



ΩΔΗ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Ποιες σκιές
επιστρέφουν
στο λίκνο τους

Ποιοι κοιμούνται
στην πάτρια γη

Ποια σελήνη
λευκάζει στη θλίψη τους

Ποιας λήθης
τους δρέπει η φωνή

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

ODE

الفرنسية

Quelles ombres
retournent
à leur berceau

Qui dort
sur la terre natale

Quelle lune
blanchit leur chagrin

De quel oubli
les cueillent  la voix

traduction: Kostas Koutsourelis


pas publié



© 2001 Kostas Koutsourelis



ΩΔΗ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Ποιες σκιές
επιστρέφουν
στο λίκνο τους

Ποιοι κοιμούνται
στην πάτρια γη

Ποια σελήνη
λευκάζει στη θλίψη τους

Ποιας λήθης
τους δρέπει η φωνή

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

ODE

الألمانية

Wo gehen sie hin
all diese Schatten

In welcher Wiege,
in welchem Land
wollen sie schlafen

Welcher Vollmond
erstrahlt in weißer Trauer

Welchen Vergessens
hebt sich nun die Mauer

Aus dem Griechischen ins Deutsche übertragen von Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



© 2001 Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger




ΠΕΡΙ ΤΡΑΥΜΑΤΩΝ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Γράψιμο πάει να πει πληγή,
είθισται να ομολογούν
εξ επαγγέλματος
οι ποιητές προ πάντων

Βαλβίδα ασφαλείας, θα 'λεγα εγώ,
σχεδόν αυτόματη, ώστε
να διαφεύγει ο ατμός,
η πίεση να πέφτει

Προτού ο βρασμός διαρρήξει
ανεπανόρθωτα τον λέβητα
και βρουν θάνατο οικτρό
ένοχοι τε και αθώοι

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

DES BLESSURES

الفرنسية

Écrire, c’est une plaie,
avouent habituellement
en professionnels
les poètes notamment

Soupape de sécurité, dirais-je,
presque automatique, pour
que la vapeur s’échappe,
que la pression tombe

Avant que l’ébullition ne rompe
irréparablement la chaudière
et que les coupables et les innocents
ne trouvent une mort déplorable

traduction: Kostas Koutsourelis


pas publié



© 2001 Kostas Koutsourelis



ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Σε καταδέχτηκε όλος αινίγματα ανοιχτός,
ρίγος δαιμόνιο,
όσους κι αν λάτρεψε θεούς
ήσουν εσύ η πιο θανατερή του αλαζονεία

Κι αν θέλησε
για λίγο αυτός ν' αντιταχθεί,
ό,τι καρπώθηκε
στ' άφιλα χέρια σου
τώρα αποθέτει

Αείρροος κι αβαρής,
γοργός κι απρόσκλητος
σε συλλαβίζει

Ξεπλήρωσέ τον αιώνα ορυκτέ,
αντί το αίμα που άλλοι σου ζητούν
δώσε του εσύ όσα πόθησε,
ό,τι του ανήκει

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

LE SAMEDI A L’AUBE

الفرنسية

Il t’a accepté, énigmes ouvertes,
frisson merveilleux,
et qu’importe les dieux qu’il adorait
tu étais sa plus mortelle arrogance

Et s’il a voulu
un temps s’opposer,
ce qu’il y gagna
sur tes mains délaissées
vint se poser

Mouvant toujours et aérien,
rapide et inattendu
il épelle ton nom

Récompense-le siècle caverneux,
au lieu du sang que d’autres exigent
comble ses désirs
donne-lui ce qui lui revient

traduction: Kostas Koutsourelis


pas publié



© 2001 Kostas Koutsourelis



ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Σε καταδέχτηκε όλος αινίγματα ανοιχτός,
ρίγος δαιμόνιο,
όσους κι αν λάτρεψε θεούς
ήσουν εσύ η πιο θανατερή του αλαζονεία

Κι αν θέλησε
για λίγο αυτός ν' αντιταχθεί,
ό,τι καρπώθηκε
στ' άφιλα χέρια σου
τώρα αποθέτει

Αείρροος κι αβαρής,
γοργός κι απρόσκλητος
σε συλλαβίζει

Ξεπλήρωσέ τον αιώνα ορυκτέ,
αντί το αίμα που άλλοι σου ζητούν
δώσε του εσύ όσα πόθησε,
ό,τι του ανήκει

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

SAMSTAG IM MORGENGRAUEN

الألمانية

Voll rätselhafter Fragen empfing er dich,
Dämon des Grauens,
wie viele Götter er auch verehrte,
du warst sein tödlichster Hochmut

Selbst wenn er sich
noch wehren wollte,
was er von dir bekam
in deine fremden Hände
legt er nun nieder

Stets fließend, stets ohne Gewicht,
stürmisch und ungefragt
zerlegt er dich in Silben

Zahl ihm alles zurück, du Lebenszeit aus Erz,
anstatt des Bluts, das andere von dir verlangen
gib du ihm alles, was er will,
alles, was ihm gehört

Aus dem Griechischen ins Deutsche übertragen von Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



© 2001 Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



Die Terrassen

الألمانية | Uwe Kolbe

Die Terrassen werden geschlossen,
die Saison ist vorüber heut Nacht.
Noch hat das Café seine Stühle draußen,
schon sind sie glasiert
von Dunkelheit, Stille.
Statt luftiger Rede von gestern
das Fernsehgeräusch hinter Fenstern
(wenn heut auch ein fernerer Krieg
der Grund, daß alle Geräte flimmern,
Studentin, Philosoph und Drogist
sehen dasselbe Programm).
Hier draußen hat Herbst gewonnen,
drei Viertel des Lebens - Erinnerung.
Staub setzt sich von aufgeschobenen Reisen,
das Wagnis der sehr kurzen Wege
ist beinah Routine geworden.
Wer kämpft hier eigentlich so
in dieser Nähe, Blumen zum Selberpflücken,
im Buchsbaumrevier, am Mühlbach,
wer kämpft eigentlich um seiner Seel,
die Dreizehnjährigen im Zelt, mein Gott?
Die Partysaison ist vorüber, zur Nacht
- wem gilt dieses späte Glockenläuten? -
ideal wär ein russischer Ofen,
auf dem empfinge Julia.

© Suhrkamp Verlag Frankfurt am Main 2001
from: Die Farben des Wassers. Gedichte
Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag , 2001
ISBN: 3-518-41262-0
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Οι εξώστες

اليونانية

Κλείνουν πια εξώστες κι αυλές,
η σαιζόν απόψε τελειώνει.
Τα τραπεζάκια των καφέ είναι έξω ακόμη,
σμάλτο ήδη πάνω τους
σκοτάδι και σιωπή.
Αντί για τις υπαίθριες χθεσινές συζητήσεις
ο θόρυβος της τηλεόρασης πίσω απ' τα τζάμια
(αν κι ένας μακρινός πόλεμος είναι σήμερα
η αιτία που κάθε συσκευή σπινθηρίζει,
φοιτήτρια, φαρμακοποιός, φιλόσοφος,
όλοι τους βλέπουν το ίδιο πρόγραμμα).
Εδώ έξω το φθινόπωρο έχει πια επικρατήσει,
τα τρία τέταρτα της ζωής – ανάμνηση.
Κατακαθίζει η σκόνη απ' τα ταξίδια που αναβλήθηκαν,
η τόλμη των ελάχιστων διαδρομών
κατάντησε σχεδόν ρουτίνα.
Ποιος όμως πολεμά τόσο κοντά μας,
άνθη φυτεύοντας μονάχος,
στ' άλσος με τους πυξούς, στο ρέμα του μύλου,
ποιος πολεμά για την ψυχή του αλήθεια,
τα δεκατριάχρονα παιδιά στ’ αντίσκηνο, θέ μου;
Η σαιζόν των πάρτυ τέλειωσε, τούτη τη νύχτα
–για ποιον χτυπά τόσο αργά αυτή η καμπάνα;–
το ιδανικό θα 'ταν μια ρώσσικη ξυλόσομπα
κι η αγκαλιά μιας Ιουλίας.

© Kostas Koutsourelis 2001

Der Essigbaum

الألمانية | Uwe Kolbe

Wahrscheinlich wars langer Weile geschuldet, daß ich ihn wahrnahm.
   Wir warteten wieder einmal - Bahnhof Schönhauser Allee –
Auf einen Zug am Nordring, an dessen verbliebener Hälfte.
   S-Bahn in Rostrot und Gelb, zischend kam sie zum Stehn,
setzte ich mich an das Fenster, um aus der Nähe zu schauen:
   trieb doch dort einer aus sich, aus einem dürren Nichts
tatsächlich richtige Blätter. Ich fragte, was das sei, den Vater:
   ´n Essigbaum, und der treibt Zweige und Blätter neu.
Ich darauf: An dieser Stelle kann er doch nicht überleben!
   Siehste doch, dieser Kerl ist so bescheiden, es geht.

Licht gab es keins da, jedenfalls nicht zu gewöhnlichen Zeiten,
   die wir hier warteten, ich neuerdings fasziniert
von diesem Kerl, besser –chen, der sich wacker das Leben ertrotzte.
   Sein zarter Stamm lehnte fast an der Stromschiene vorn,
hinter ihm ragte und lud jedesmal zum kindlichen Tagtraum
   eine düstere Stützmauer, zu Bögen gewölbt.
Dort, wo die Bögen sich voneinander trennten, ein Luftloch,
   sagte jedenfalls ich, je als kleineres Kreuz,
ausgespart für nicht erkennbaren Zweck, wozu die Belüftung?
   Einfach zur Zierde vielleicht. So hat das Kind nicht gedacht.

Seine Vision galt den Kellern dort, wo seit Kriegsende Gras wuchs,
   und es sprach neuerdings mit seinem Freunde, dem Baum,
der keiner werden konnte, weil alle S-Bahnen täglich
   in dem Minutentakt mit ihrem Fahrtwind an ihm
zerrten, und es alle Kraft galt, die Blätter zu halten, sonst gar nichts.
   Leise, versteht sich, sprach ich mit dem beinahe Baum.
Er war mein Vorbild, auch wenn ich seinen Namen nie nannte.
   Selten, doch wenn ich dorthin gehe und nach ihm schau,
ist es ein Spiel, die Augen verbunden, mit Schwindelgefühlen,
    obwohl ich die Regeln weiß, weil ich erwachsen bin.

© Suhrkamp Verlag Frankfurt am Main 2001
from: Die Farben des Wassers. Gedichte
Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag , 2001
ISBN: 3-518-41262-0
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Tο ξυδόδεντρο

اليونانية

στον Peter Schneider


Ίσως ήταν η πλήξη που μ' έκανε να το προσέξω.
   Περιμέναμε και τότε όπως συνήθως -Σταθμός Σαινχάουζερ Αλλέε-
την αμαξοστοιχία για το Νόρτρινγκ, όση ήταν ακόμη να φτάσει.
   Κιτρινοκόκκινη στο χρώμα της σκουριάς στάθηκε τρίζοντας,
εγώ κάθισα στο παράθυρο για να το δω από πιο κοντά:
   για κοίτα που απ' αυτό το κατάξερο τίποτε πετάχτηκαν
στ' αλήθεια φύλλα. Ρώτησα τον πατέρα τι να είναι:
   Ξυδόδεντρο, που βγάζει νέα κλαδιά και φύλλα.
Κι εγώ: Μέσα σε τούτη την υπόγεια στοά δεν θα επιζήσει!
   Μα όχι, δες το, είν' ολιγαρκές και θα τα βγάλει πέρα.

Φως δεν υπήρχε κάτω εκεί, πάντως όχι τις ώρες
   που εμείς συχνάζαμε, κι εμένα μ' είχε συνεπάρει αυτό το δέντρο,
το δεντράκι μάλλον, που έτσι πεισματικά ποθούσε τη ζωή.
   Ο τρυφερός κορμός σχεδόν ξυστά στα καλώδια του ρεύματος,
πίσω του εξείχαν, πρόσκληση κάθε φορά στην παιδική φαντασία,
   υποστυλώσεις σκοτεινές με θολωτές καμάρες.
Εκεί όπου οι αψίδες χώριζαν, μια τρύπα εξαερισμού,
   ένας μικρός σταυρός που έχασκε για λόγους  
αδιευκρίνιστους, τι να τον ήθελαν τον εξαερισμό εκεί πέρα;
   Ίσως απλά για στολίδι. Μα έτσι δεν σκεφτόταν το παιδί.

Εκείνο ονειρευόταν τη στοά, όπου μετά τον πόλεμο φύτρωνε
   γρασίδι κι όπου μιλούσε με τον καινούργιο φίλο του, το δέντρο,
που δεν κατάφερνε να γίνει δέντρο, γιατί οι συρμοί ολημέρα,
   στο τακτικό τους πέρασμα ξεσήκωναν αέρα και το τράνταζαν,
κι η δύναμή του αρκούσε μόλις για να πετάξει φύλλα, τίποτα άλλο.
   Του μίλαγα, εννοείται, χαμηλόφωνα, ψιθυριστά.
Ήταν ο ήρωάς μου, κι ας μη το φώναζα ποτέ με τ' όνομά του.
   Παράξενο, όμως σήμερα, όταν περνώ από κεί και το αναζητώ,
σαν σε παιχνίδι, έχω τα μάτια μου κλειστά, μια αίσθηση ζαλάδας,
   παρόλο πια που ξέρω τους κανόνες, γιατί είμαι ενήλικας.

© Kostas Koutsourelis 2001

Das Wasser, an dem wir wohnen

الألمانية | Uwe Kolbe

für Peter Waterhouse

Wir rappeln uns auf
und spucken das modrige Wasser
aus jungem Mund
und husten das kratzende Naß
aus unverdorbenem Halse.
Die Augen sehen noch nicht
und suchen den Helfer schon,
der oben über uns steht
auf niedrigem, trockenen Steg.
Und gleich wird sein Arm da sein,
uns Halt bieten, hieven.
Noch hindert sein Lachen ihn,
noch lacht er zu laut,
um helfen zu können.
Gleich stehen wir wieder neben ihm
wie die begossenen Pudel.

© Suhrkamp Verlag Frankfurt am Main 2001
from: Die Farben des Wassers. Gedichte
Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag , 2001
ISBN: 3-518-41262-0
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Το νερό όπου κατοικούμε

اليونانية

στον Peter Waterhouse

Βγαίνουμε πάλι στον αφρό
φτύνοντας νερό μουχλιασμένο
απ' το νεαρό μας στόμα,
ξερνώντας μια υγρασία οχληρή
απ' τ' άθικτά μας λαρύγγια.
Τα μάτια είναι ακόμη τυφλά,
ζητούν να βρουν παραστάτη,
αυτόν που στέκει ήδη από πάνω μας
σε χαμηλή, στεγνή προβλήτα.
Δεν θ' αργήσει ν' απλώσει το χέρι του,
απ' το νερό να μας βγάλει.
Όμως τώρα είναι ακόμη ανήμπορος,
σκασμένος στ' αλήθεια απ' τα γέλια,
αρωγός μας να σπεύσει.
Γρήγορα θα σταθούμε και πάλι κοντά του,
θλιβεροί σαν βρεγμένο σκυλί.

© Kostas Koutsourelis 2001

ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Υπάρχει μια μελαγχολία σκοτεινή
όπως παιδάκι που τρυπώνει
σ' όλες τις μυστικές μου παρακαταθήκες,
στις εσοχές και τις απόχες του κορμιού μου,
που μες στον συρφετό, την αναστάτωση,
δόλια τον νου μου αναδιφά
σ' ώρες αργές και μ' εκδικείται

Υπάρχει μια μελαγχολία τρυφερή,
μπαίνει τις άυπνες νύχτες και φωλιάζει
πάνω στα χείλη μου και μου μιλά,
με την αχλύ των στεναγμών μ' ακουμπά?
γλιστρώ σε μια πραγματικότητα χωρίς λαβές
κι αφήνομαι στ' απαλά της φερσίματα,
η σκέψη μου όλη ζαχαρώνει στο φως

Υπάρχει μια μελαγχολία βουβή
σ' όλα όσα δεν είμαι ικανός να εξηγήσω

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

PETIT LIVRE D'HEURES PERSONNEL

الفرنسية

Il y a une mélancolie obscure
comme un enfant qui se faufile
dans tous mes recoins secrets,
dans les détours et les dédales de mon corps,
qui dans la foule et la confusion,
recherche perfidement mon esprit
aux heures lentes et se venge sur moi

Il y a une mélancolie tendre,
elle entre dans les nuits blanches et niche
sur mes lèvres ,  me parle
et m’effleure de la brume des soupirs,
je glisse sur une réalité sans manches
et m’abandonne à ses manières douces,
ma pensée tout entière s’adoucit à la lumière

Il y a une mélancolie muette
sur tout ce que je ne suis pas en mesure d’expliquer

traduction: Kostas Koutsourelis


pas publié



© 2001 Kostas Koutsourelis



ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Υπάρχει μια μελαγχολία σκοτεινή
όπως παιδάκι που τρυπώνει
σ' όλες τις μυστικές μου παρακαταθήκες,
στις εσοχές και τις απόχες του κορμιού μου,
που μες στον συρφετό, την αναστάτωση,
δόλια τον νου μου αναδιφά
σ' ώρες αργές και μ' εκδικείται

Υπάρχει μια μελαγχολία τρυφερή,
μπαίνει τις άυπνες νύχτες και φωλιάζει
πάνω στα χείλη μου και μου μιλά,
με την αχλύ των στεναγμών μ' ακουμπά?
γλιστρώ σε μια πραγματικότητα χωρίς λαβές
κι αφήνομαι στ' απαλά της φερσίματα,
η σκέψη μου όλη ζαχαρώνει στο φως

Υπάρχει μια μελαγχολία βουβή
σ' όλα όσα δεν είμαι ικανός να εξηγήσω

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

KLEINES PERSÖNLICHES STUNDENBUCH

الألمانية

Es gibt eine dunkle Melancholie,
wie ein kleines Kind, das plötzlich
in alle meine geheimen Räume schlüpft,
in all die Spalten und die Spitzen meines Körpers,
das in der Aufregung, im Gedränge,
heimtückisch meinen Verstand durchsucht
in langen Stunden und auf einmal Rache nimmt

Es gibt eine weiche Melancholie,
in meine schlaflosen Nächten dringt sie ein,
sie spricht zu mir, auf meinen Lippen nistet sie,
berührt mich mit dem Nebel eines Stöhnens;
ich gleite in eine Wirklichkeit ohne Griffe
und überlasse mich ihren zarten Gebärden,
mein ganzes Denken taucht in Zuckerlicht

Es gibt eine stumme Melancholie
in allem, was ich nicht erklären kann

Aus dem Griechischen ins Deutsche übertragen von Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



© 2001 Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Το ξέρω αγάπη μου γλυκιά
πως το 'χω ειλικρινά παραξηλώσει
μ' όσα σου γράφω και σου τραγουδώ
δυο χρόνια τώρα ερήμην σου,
χωρίς να το ζητάς,
χωρίς και να ενοχλείσαι.

Αφού εσύ είσαι τώρα αλλού
και μ' άλλον, ναι, το ξέρω.
Τι θέλει και με πιάνει αλήθεια
η νεκραναστημένη ετούτη νοσταλγία
για όλ' αυτά που από καιρό έχω χάσει
(της όψης σου της δοτικής τις απαλές παρειές,
το πόδι σου το ανέγγιχτο
μες στ' αχανή σεντόνια).

Ώστε και συ από μέρους σου
άριστα και σωστά με συμβουλεύεις
ότι ήρθε πια το πλήρωμα του χρόνου,
ήγγικεν ο καιρός
από τις θάλασσές σου ν' αποπλεύσω,
σε χάρτες άλλους ν' ανοιχτώ,
άφιλες μνήμες να σκοτώσω.

Κι εσένα ν' απαλλάξω
και από σένα εγώ
μια και καλή ν' απαλλαγώ.

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

RÈGLEMENT DE COMPTES

الفرنسية

Je le sais mon doux amour
que j’ai franchement dépassé la mesure
avec tout ce que je t’écris et te chante
deux ans déjà à ton insu
sans que tu le demandes
sans que tu sois importunée.

Puisqu’aujourd’hui  tu es ailleurs
Avec un autre, oui, je le sais.
Pourquoi m’abandonner
À cette nostalgie venue de l’ombre
pour tout ce que j’ai perdu depuis si longtemps
(les joues douces de ton visage généreux,
ta jambe innocente
sous les draps immenses).

Toi aussi donc
parfaitement et justement me conseilles,
la plénitude des temps arrivée,
que l’heure est venue
de faire voile loin de tes mers,
de gagner le large sur d’autres cartes,
de tuer d’ingrats souvenirs

De t ‘éloigner de moi
et de toi, une fois pour toutes,
et m’éloigner moi aussi

traduction: Kostas Koutsourelis


pas publié



© 2001 Kostas Koutsourelis



ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

اليونانية | Kostas Koutsourelis

Σ' αυτό το μαυσωλείο των λέξεων
κάθε σελίδα φρουρεί
μια μνήμη αβέβαιη,
μια σκονισμένη αθανασία

Κάποτε,
σ' ώρες απρόβλεπτες,
ένας ξένος ξεφυλλίζει αργά το κενό
κι απ' των σελίδων το βυθό
μια παγωμένη μουσική
παίρνει να τρίζει

© KOSTAS KOUTSOURELIS
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

BIBLIOTHEK

الألمانية

In diesem Mausoleum der Wörter
jede Seite bewacht
eine ungewisse Erinnerung,
eine verstaubte Unsterblichkeit

Manchmal,
zu unvorhergesehener Stunde,
durchblättert ein Fremder langsam die Leere
und aus der Tiefe der Seiten beginnt
eine gefrorene Musik
zu knirschen

Aus dem Griechischen ins Deutsche übertragen von Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



© 2001 Kostas Koutsourelis & Michaela Prinzinger



Ingredienzen der Schlaflosigkeit

الألمانية | Uwe Kolbe

Es war diese Mücke, ich hab sie gehört.
Und es war – wuchs da nicht Gras
zwischen zwei Kriegen?
Es war ähnlich dem Grund, weshalb ich die Stadt
zum ersten Mal wirklich verließ.
Und es war, daß die Liebe sich weigerte,
einfach zu sein wie ein Handgriff,
schön wie ein Silbenrätsel,
witzig und unerklärlich, wie die Attacke
der Katze, die anschließend wieder
vornehm gemessen schreitet oder
sich putzt, mit der Zunge die Pfote befeuchtet,
damit übern Hinterkopf streicht,
mit dieser unnachahmlichen Sorgfalt.
Es war, daß der Lärm meiner Stadt
den letzten alten Putz zerrüttet,
das letzte Brandmauern-Graubraun
auf den monströsen Lkw kippt,
der gestern mich fast überrollte.
Es war, daß Reste der alten Gewißheit
einander zersetzten, die neue
privat bleibt, das rasende Herz
- in unseren Breiten kommt so etwas
von übertriebenem Genuß.
Es war, du wachst auf und nuschelst,
mach endlich das Fenster zu.

© Suhrkamp Verlag Frankfurt am Main 1998
from: Vineta. Gedichte
Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag , 1998
ISBN: 3-518-40990-5
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Συστατικά της αϋπνίας

اليونانية

Ήταν εκείνο το κουνούπι, το άκουσα.
Κι ήταν – δεν βλάσταινε χλόη εκεί πέρα
μεταξύ δυο πολέμων;
Ήταν σαν την αιτία που μ' έκανε ν' εγκαταλείψω
την πόλη για πρώτη στ' αλήθεια φορά.
Κι ήταν γιατί η αγάπη αρνήθηκε
νά 'ναι απλή σαν το σφίξιμο ενός χεριού,
σαν σταυρόλεξο όμορφη,
ανεξήγητη κι εύθυμη σαν μιας γάτας
η επίθεση, που αμέσως μετά
με αρχοντιά βηματίζει ή πλένεται
με τη γλώσσα, τις πατούσες της γλείφοντας
και μ' αυτές το κεφάλι χαϊδεύει
με φροντίδα απαράμιλλη.
Ήταν γιατί ο θόρυβος τούτος της πόλης μου
θρυμματίζει τους σοβάδες που απόμειναν,
γκριζοκάστανα ερείπια σωριάζοντας
σ' εκείνο το θηρίο φορτηγό
που για λίγο χθες να με πάταγε.
Ήταν γιατί τα υπόλοιπα της παλιάς βεβαιότητας
διαλύουν πια το ένα το άλλο, η καινούργια
είναι μόνο δική σου, το τρελό χτυποκάρδι –
κάτι τέτοιο συμβαίνει στα μέρη μας
από υπερβάλλουσα απόλαυση.
Ήταν που, ξυπνάς μουρμουρίζοντας,
κλείσ' αυτό το παράθυρο πια.

© Kostas Koutsourelis 2001

Broken

الانجليزية | Sapphire

I think everything in me has been broken. The shiny ceramic red heart
lies on the floor in shards, its light that used to flash electric now glows
steady in the dark. Outside the window I watch the souls of my mother
and father wrapped in black shawls ride down the river, weird water, in
strange boats. They are without hearts, liver, feet—except soles, they
are all souls now. I am here in my time, lit, broken, fire burning, full of
holes. Vibrating, at last, light, life, mine. At last, broken.

© 1999 by Sapphire / Ramona Lofton
printed by permission of the author
from: Black Wings & Blind Angels
New York: Alfred A. Knopf, Publisher, 1999
ISBN: 0-679-44630-3
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Κομμάτια

اليونانية

Νομίζω μέσα μου έχουν όλα σπάσει. Η κόκκινη στιλπνή κεραμική
καρδιά κομμάτια πια στο πάτωμα, το φως της, που ηλέκτριζε πιο πριν,
τώρα πια λάμπει σταθερά στο σκοτάδι. Απ' το παράθυρο κοιτώ τις
ψυχές του πατέρα και της μάνας μου μες σ' ένα μαύρο σάλι να
γλιστρούν στον ποταμό, σ' αλλόκοτα νερά, με βάρκες παράξενες.
Χωρίς καρδιές, δίχως συκώτι, με πόδια δίχως πέλματα, πνεύματα πια.
Εγώ είμαι εδώ, στο τώρα, στιλπνή, σπασμένη και φλεγόμενη, γεμάτη
τρύπες. Να σφύζω επιτέλους, φως, ζωή, φωτιά. Κομμάτια πια.

© Kostas Koutsourelis

August 9th

الانجليزية | Sapphire

Hate, black teeth, half an
eyeball, torn light, green grass, dirt
wings. Sick, blind angel.

© 1999 by Sapphire / Ramona Lofton
printed by permission of the author
from: Black Wings & Blind Angels
New York: Alfred A. Knopf, Publisher, 1999
ISBN: 0-679-44630-3
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

9 Αυγούστου 1945

اليونانية

Μίσος, μαύρα δόντια, λειψός
βολβός ματιού, σχάση φωτός, χλόη χλωρή, λερά
φτερά. Άγγελος άρρωστος, τυφλός.

© Kostas Koutsourelis

An Ordinary Evening

الانجليزية | Sapphire

My sister tells me it was just an ordinary evening, but evening is never
ordinary is it? Once the sun has started to climb down the sky things
change. You and she were sitting in the den—the olive green vinyl
couch, sports trophies, new color TV, pictures of Kennedy and King we
keep turning to the wall, plate glass door, concrete steps to the back-
yard. You were sitting in the den, by the tone of your voice you could
have been asking are there any more hot dogs left or saying let’s go get
high. She said you just turned around and looked at her and said, „Let’s
kill him, let’s kill the old man.“

© 1999 by Sapphire / Ramona Lofton
printed by permission of the author
from: Black Wings & Blind Angels
New York: Alfred A. Knopf, Publisher, 1999
ISBN: 0-679-44630-3
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Ένα βράδυ σαν και τ' άλλα

اليونانية


Η αδερφή μου λέει πως ήταν ένα βράδυ σαν και τ' άλλα, όμως
υπάρχουν τέτοια αλήθεια; Μόλις πήρε να γέρνει ο ήλιος, τα πράγματα
άλλαξαν. Εσύ κι εκείνη στο δωμάτιό σας – ο λαδής καναπές,
αθλητικά τρόπαια, η νέα έγχρωμη ΤV, τα κάδρα του Κένεντυ και του
Λούθερ Κιγκ ακόμη ανάποδα στον τοίχο, η γυάλινη πόρτα, βήματα
οικεία στην πίσω αυλή. Καθόσουν στη γωνιά, μ' ένα τόνο στη φωνή
σαν να ρωτάς αν έχουν μείνει άλλα χοτ-ντογκ ή σαν να λες έλα λοιπόν
να φτιαχτούμε. Εκείνη είπε πως γύρισες μονάχα και την κοίταξες και
είπες, "'Έλα λοιπόν να τον ξεκάνουμε, έλα να τον ξεκάνουμε τον
γέρο".

© Kostas Koutsourelis

Al porto

الايطالية | Donata Berra

Al porto, uno

A ridosso dell'onda, preso
tra le maglie della rete, perso
al finisterre sguardo, e le passioni:
fermo, aspettando che calino le nasse


Al porto, due

Senza apparente scopo
come la lenta risacca

ma con visibile fastidio
per le frasi che non la riguardano                           

sta la bella donna
seduta al bar Blu Mare

attorcigliando il fumo
cilestrino della sigaretta.

© Verlag Im Waldgut / Donata Berra
from: Maria, schräg an einen Pfosten gelehnt / Maria, di sguincio, addossata a un palo. Gedichte / Poesie. Aus dem Italienischen übersetzt von J. Kelter
Frauenfeld: Im Waldgut, 1999
ISBN: 3-7294-0285-4
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

Στο λιμάνι

اليونانية

Στο λιμάνι, ένα

Μπρος στο απάνεμο κύμα, μπλεγμένος
σε θηλιές και σ' αγκίστρια, χαμένος
τα ακρωτήρια κοιτώ, και τα πάθη:
χωρίς να σαλεύω προσμένω να σκιρτήσει το δίχτυ.

Στο λιμάνι, δύο

Χωρίς σκοπό προφανή
σαν το κύμα που σπάζει

μα με πλήξη εμφανή
μια και δεν μιλάνε για κείνη

η ωραία γυναίκα
μέσα στο μπαρ το σκοτεινό

με του τσιγάρου παιχνιδίζει
τον γαλάζιο καπνό.




© Kostas Koutsourelis