Antonis Fostieris 
Translator

on Lyrikline: 8 poems translated

from: الألمانية to: اليونانية

Original

Translation

[Was auch geschieht]

الألمانية | Farhad Showghi

Was auch geschieht: wir haben einige Birken am
geöffneten Fenster, zu denen gleich alles paßt. Jede
Handbewegung, ein Anfang vielleicht, ein Stück Papier.
Auch der Wohnblock bei Nässe und Sonne oder als
grosser enthäuteter Lachs. Frauen und Kinder beginnen
zu rufen, binden ihre Stimmen an die Birken, versuchen
etwas, gehen fort. Wir spüren ein Winken auf den
Wangen. Unsere Finger erscheinen und spielen und
werden mehr und mehr. Wir machen nichts falsch.
Wenn wir auch zu den Birken passen, spielend die Launen
wechseln, irgendwo sitzend mit Sommerschuhen und
dem Rücken zum Lachs. Lachs, sagen wir, Lachs, und die
Frage: Wer sorgt für Wasser, wer für Wirbel und sturm-
feste Schuppen? Jede Zimmerluft ist Lachsluft jetzt, die
Aussenluft der Birken. Und die Stimmen der Frauen und
Kinder laufen ohne Frauen und Kinder um die Birken
herum.

© by Farhad Showghi
from: Die Walnußmaske, durch die ich mich träumend aß
Hamburg: Rospo-Verlag, 1998
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

[Συμβαίνει και αυτό]

اليونانية

Συμβαίνει και αυτό: υπάρχουν κάμποσες σημύδες στ’ ανοικτό παράθυρο, που τους ταιριάζουν
όλα. Κάθε χεριονομία, κάθε αρχή, κάθε χαρτάκι. Κι εκείνο πέρα το τεράστιο κτήριο, με ήλιο και
βροχή, σαν εύσαρκος γδαρμένος σολομός. Γυναίκες και παιδιά αρχίζουν να φωνάζουν, δένουν
απάνω στις σημύδες τις κραυγές τους, επιχειρούν να κάνουν κάτι, πάνε πίσω. Ξάφνου
αισθανόμαστε στα μάγουλα ένα νεύμα. Τα δάχτυλά μας ξεπετάγονται, παίζουν και γίνονται
ολοένα πιο πολλά. Δεν σφάλλουμε σε τίποτα. Παρόλο που ταιριάζουμε με τις σημύδες,
αλλάζοντας διάθεση με παιγνιώδη χάρη, καθόμαστε φορώντας θερινά παπούτσια και με την
πλάτη μας στον σολομό. Στον σολομό, λέμε, στον σολομό, μα το ερώτημα είναι: Ποιος άραγε
φροντίζει για νερό, για ταραχές και λέπια που ν’ αντέχουνε κακοκαιρίες; Ο αέρας κάθε δωματίου
είναι αέρας σολομού, ο αέρας έξω απ’ τις σημύδες. Και οι φωνές των γυναικών και των παιδιών
τρέχουνε πια χωρίς γυναίκες και παιδιά γύρω τριγύρω απ’ τις σημύδες.

Translated by Antonis Fostieris
© by Antonis Fostieris

[Hältst du nicht inne]

الألمانية | Farhad Showghi

HÄLTST DU NICHT INNE, beginnt eine ganze Gegend.
Handteller dreht sich, wird Strassenfest. Du gehst jetzt
weg und kommst deutlich zurück. Aber dein Handteller
dreht sich schon weiter. Wird Baulärm oder Geranie.
Es ist nicht zu erkennen, daß Du gerade wohnst. Dein
Heimweg macht alles alleine: Häuser, Bäume, von
unten gestrichene Balkone. Du kannst dich verspäten,
zwei Finger, drei Zimmer, eine Angst verlieren und
schließt die Tür. Dein Schlüsselbund macht dir Klänge,
wie Du ihm Luft.

© by Farhad Showghi
from: Unveröffentlichtem Manuskript
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

[Αν δεν σταθείς για]

اليونانية

Αν δεν σταθείς για μια στιγμή, ολόκληρο τοπίο θα ξεκινήσει. Περιστρεφόμενη παλάμη, πανηγύρι
που αρχίζει μες στο δρόμο. Φεύγεις, το βλέπω, και γυρίζεις πάλι πίσω. Μα η παλάμη σου κι
εκείνη περιστρέφεται. Μεταμορφώνεται στον κρότο των κτιστών ή σε γεράνι. Κανείς δεν νιώθει
ότι τώρα κατοικείς. Ο δρόμος της επιστροφής τα κάνει όλα μόνος: σπίτια και δέντρα και
μπαλκόνια με βαμμένα ύφαλα. Μπορείς ν’αργοπορήσεις χάνοντας δυο δάχτυλα, τρία δωμάτια,
έναν φόβο, κλείνεις απότομα την πόρτα. Ακούς τον ήχο απ’ των κλειδιών την αρμαθιά, καθώς κι
εσύ ανακουφισμένος την πετάς.

Translated by Antonis Fostieris
© by Antonis Fostieris

Wieder die Wespe sein, die morgens

الألمانية | Brigitte Oleschinski

durch ein fremdes Zimmer taumelt, flirrend hoch
über den Baustellenwaben, den weit in den Beton hinaus gefächerten

Lastwagentrassen, den am Boden verstreuten Wäsche-
stücken, Bungee war das

an einem Seidenfaden, Bun-

gee –

© beim Verlag und bei der Autorin
from: Your Passport is not Guilty
Reinbek: Rowohlt Verlag, 1997
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWerkstatt berlin

Να γίνεσαι ξανά η σφήκα ένα πρωί

اليونانية

τρεκλίζοντας μέσα σε ξένο δωμάτιο, βουίζοντας
απ’ των οικοδομών απάνω τις κερήθρες
πάνω από δρόμους φορτηγών

που όλο τσιμέντο απλώνονται μακριά,
πάνω από ρούχα βρόμικα, κατάχαμα ριγμένα,

μπάντζι,
να κρέμεσαι σε μια κλωστή μεταξωτή, ναι, μπάν-

τζι

Übertragen von Antonis Fostieris
© beim Übersetzer

Wer immer du bist

الألمانية | Jürgen Theobaldy

Nicht immer sehe ich dich
mit meinen Augen, ich sehe dich auch
mit deinen Augen, Bild um Bild
kreiselt im Stau vor der Netzhaut.
Der Erklärungen sind so manche
und ähneln einander doch, Schatten,
fließend, über Blätter.
Aber wenn ich das Bild nicht weiß,
dann sehe ich es doch,
mit meinen sogenannten eigenen Augen,
die eben sehen, wie die Wolken
über Gipfeln dort der Alpen
aus Vulkanen aus Schnee hervorgehen.
Unter ihnen warst du daheim –
und bist es wieder.
Du brauchst nun keinen mehr,
der dich mit deinen Augen sieht,
und doch ist nicht umsonst,
was sich daraus ergibt, es ist,
nun eben, wie man sagt, man atmet,
und auf einmal hälst du inne.
Komm in deinem schönen Kleid.
Schau dich um.
Sag mir, wen du siehst.
Wer immer wir sind,
wir sind es nicht immer.

© Jürgen Theobaldy
from: Der Nachtbildsammler
Köln: Palmenpresse, 1992
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

ΟΠΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ

اليونانية

Δε σε κοιτάω πάντα με τα μάτια
τα δικά μου, αλλά συχνά
με τα δικά σου – εικόνες πλήθος που ορμούν,
περιδινούνται ως τα βάθη του βολβού.
Υπάρχουν ερμηνείες που κάπως μοιάζουνε,
σκιές γλιστρούν πάνω στα φύλλα.
Ίσως δεν ξέρω την εικόνα,
όμως τη βλέπω καθαρά
με τα δικά μου – τα "δικά μου" – μάτια,
που τώρα βλέπουν από ηφαίστεια χιονιού
πάνω απ'των Άλπεων τις κορφές
να ξεπροβάλλουν σύννεφα.
Κάτω απ'αυτά ήταν το σπίτι σου,
και τώρα εκεί ξαναγυρνάς.
Κανέναν πλέον δε χρειάζεσαι
να σε κοιτάει με τα δικά σου μάτια,
ωστόσο τίποτα
δεν ήταν μάταιο απ'όσα έγιναν
– είναι καθώς, εκεί που ανασαίνουμε,
για λίγο ξάφνου σταματάμε.
Έλα λοιπόν με τ'όμορφό σου φόρεμα.
Κοίταξε γύρω σου.
Πες μου ποιόν βλέπεις.
Όποιοι κι αν είμαστε,
δεν είμαστε πάντα.

Translated by Antonis Fostieris


© by Antonis Fostieris

Ohne Hymen geboren, die Ohren

الألمانية | Brigitte Oleschinski

dir nach dem Munde redend, war ich dein flehendes
Echo. Ich kann nur antworten. Wenn mich der Wind packt, antworte ich.
Wenn in den Baugruben das Wasser glitzert, antworte ich.
Du hast mich gerufen

wie die Windböe über den Brennesselhalden, wenn aus den Wipfeln
der Kräne eine Wolke von Krähen steigt. Dein Ruf
riß mir die Stimme aus dem Leib, ich sang.

Schamvolle Glieder, im Singen
ausgestreut. Nur Hunde

besprangen ihre Spur

© beim Verlag und bei der Autorin
from: Your Passport is not Guilty
Reinbek: Rowohlt Verlag, 1997
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWerkstatt berlin

Χωρίς υμένα γεννημένη, τ’ αυτιά

اليونانية

ξαναλένε τα λόγια σου, εγώ η ηχώ
που σε ικέτευε. Όχι,
μπορώ μοναχά ν’ απαντώ.
Όταν ο άνεμος άγριος μ’ αρπάζει, απαντώ.
Στα γιαπιά, στις λακκούβες π’ αστράφτει νερό, απαντώ.
Συ με φώναξες

σαν μπουρίνι απάνω από λόφους τσουκνίδες,
όταν σύννεφο μαύρο κοράκια υψώνεται απ’των
γερανών τις κορφές. Το δικό σου το κάλεσμα
τη φωνή απ’το κορμί μου ξερίζωσε, τραγούδησα
.
Μέλη γεμάτα ντροπή, σκορπισμένα
βαθιά στο τραγούδι. Μόνο οι σκύλοι

τα χνάρια τους όχευαν.

Übertragen von Antonis Fostieris
© beim Übersetzer

Niemand hier

الألمانية | Brigitte Oleschinski

berührt dich. Es ist nur dein Atem, der

die Wände beschlägt und in der Ecke
den umgestülpten schwarzen Eimer. Der Atem
bläht sich und stinkt

wie ein Scheuerlappen. Niemand hier
berührt dich

© beim Verlag und bei der Autorin
from: Your Passport is not Guilty
Reinbek: Rowohlt Verlag, 1997
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWerkstatt berlin

Κανείς εδώ

اليونانية

δεν σε αγγίζει.  Μόνο η δικιά σου αναπνοή θαμπώνοντας

τους τοίχους και πιο πέρα στη γωνία
τον γυρισμένο ανάποδα
μαύρο κουβά. Η ανάσα σου
φουσκώνει και βρομάει

σα σφουγγαρόπανο. Κανείς εδώ
δεν σε αγγίζει.

Übertragen von Antonis Fostieris
© beim Übersetzer

Die Bewohner

الألمانية | Jürgen Theobaldy

Nur die Bewohner machen
eine Wohnung fröhlich,
aber du bist nicht da,
die Heizung ist abgedreht
und kühl sickert die Luft
durch den Spalt im Fenster.
Ich will nicht sagen, daß ich
dich austauschen könnte
gegen irgend jemanden sonst,
ähnlich dir oder ganz
anders. Du bist eine
von Millionen, aber auch ich
bin einer von Millionen.
Wären wir soweit (du und ich
und alle, die wir nicht kennen),
die Türen nicht abzuschließen,
wenn wir wegfahren für länger,
wer weiß, ich wäre eingetreten
in einen fröhlichen Kreis.
So blicke ich auf den Teebeutel,
vertrocknet im Aschenbecher,
stehe im Mantel herum
und vermisse dich, die ich liebe,
vielleicht mehr
als uns lieb sein kann.

© Jürgen Theobaldy
from: Zweiter Klasse
Berlin: Rotbuch Verlag, 1976
Audio production: 2001 M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

ΟΙ ΕΝΟΙΚΟΙ

اليونانية

Μόνο οι ένοικοι κάνουν στ'αλήθεια
ένα σπίτι ευτυχισμένο.
Όμως εσύ δεν είσ’ εδώ,
η θέρμανση μένει κλειστή
και παγωμένος ο άνεμος περνάει
τις χαραμάδες.
Δε θά'λεγα πως εύκολα
μπορώ να βρω στη θέση σου
μιαν άλλη, να σου μοιάζει
αρκετά – ή και καθόλου.
Είσαι στο εκατομμύριο μία,
κι ένας στο εκατομμύριο εγώ.
Αν ήμασταν ετοιμασμένοι (εσύ κι εγώ
και όλοι αυτοί που βέβαια δε γνωρίζουμε)
φεύγοντας για καιρό ν'αφήναμε
τις πόρτες μας ξεκλείδωτες,
μπορεί να μου άνοιγε και μένα
ένας κύκλος ευτυχίας.
Τώρα όμως μένω να κοιτάω εδώ
το ξεραμένο φακελάκι από το τσάι
στο τασάκι,
στέκομαι εδώ με το παλτό μου, αναίτια,
να νοσταλγώ εσένα,
εσένα που αγαπώ
ίσως ακόμα πιο πολύ
κι απ'όσο το'χαμε θελήσει.

Translated by Antonis Fostieris


© by Antonis Fostieris

Ende des Stadtplans 9

الألمانية | Farhad Showghi


Ich öffne etwas, aber Sonnenlicht löst mein
Schulterblatt. Ein Lebensmittelladen leuchtet
verletzbar, schaukelt im Hof des Nachbarn. Jetzt
gehe ich an der Straße, im Austausch mit Sträuchern
und Salaten und der Linienbus wird gleich ein
schneller Garten. Schöner Tag, es ist mit  Flugzeugen
zu rechnen, die weisse, kleine Finger brechen, sagen
wir, so beginnt das Blau, es lohnt, sich dort weiter
zu verletzen, die Luft ist gut, wirkt hörbar auf meine
Pulloverbrust. Ein Wohnblock geht mir mit Fenstern
und Türen durch alle Glieder, bewegt klingelnd
meine Fahrkartenhand. Und ich beginne gleich
meinen Unfall zu haben.

© by Farhad Showghi
from: Ende des Stadtplans
Weil am Rhein/Basel/Wien: Urs Engeler Editor, 2003
Audio production: 2001, M. Mechner, literaturWERKstatt berlin

[Ανοίγω κάτι]

اليونانية

Ανοίγω κάτι, αλλά το φως του ήλιου ξεκολλάει τον ώμο μου. Ένα μπακάλικο λάμπει ευάλωτο και
τραυματίζεται μες στην αυλή του γείτονα. Τώρα στον δρόμο περπατώντας νά σου οι θάμνοι
ολόγυρα, λαχανικά, και το λεωφορείο μεταμορφώνεται σε γρήγορο κήπο. Ωραία η μέρα, σίγουρα
θα’ρθουν αεροπλάνα, συνθλίβοντας άσπρα μικρούλια δάχτυλα, ιδού πώς αρχίζει το μπλε, αξίζει
λοιπόν να ματώνεις ακόμα εκεί, ο αέρας καλός, σχεδόν τον ακούει το πουλόβερ στο στήθος μου.
Ένα ολόκληρο οικοδομικό συγκρότημα με πόρτες και παράθυρα διαπερνάει τα μέλη μου,
κουνάει το χέρι μου με το εισιτήριο και κουδουνάει. Εδώ ακριβώς ξεκινάει το δικό μου ατύχημα.

Translated by Antonis Fostieris
© by Antonis Fostieris