Hugo Claus

الهولندية

Marnix Vincent

الفرنسية

ENVOI

Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar  
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.

Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,  
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad  
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,  
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,  
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

© De Bezige Bij & Hugo Claus
من: Gedichten 1948-1993
Amsterdam: De Bezige Bij, 1994
الإنتاج المسموع: Het Beschrijf, 2004

ENVOI

Ils bâillent encore, mes vers.
Jamais je ne m'y ferai.
Ils ont assez vécu sous mon toit.
Assez. Je leur donne conge. Je n'attendrai pas  
que leurs orteils refroidissent.
Délivré de leur tapage obscur,
je veux entendre le bourdonnement du soleil  
ou celui de mon cœur, cette éponge traîtresse  
qui durcit.

Mes vers - trivial charabia ou trop nobles  
braillements- n'ont pas le coït classique.  
L'hiver gerce leurs lèvres,
la première chaleur du printemps les terrasse,  
ils me gâchent mon été,
et l'automne, ils ont une odeur de femmes.

Assez. Encore douze lignes
sur cette page pour les couver
et puis, le pied au cul.
Allez radoter ailleurs, rimes d'un centime,  
trembler ailleurs pour douze lecteurs
et un critique ronfleur.

Allez maintenant, vers aux pieds légers,  
vous n'avez pas pesé lourd sur la vieille terre  
où les tombes rient de voir leurs hôtes,  
cadavres sur cadavres entassés.
Allez maintenant, et titubez vers celle
que je ne connais pas.

Traduction: Marnix Vincent
Paru: Hugo Claus, Poèmes, L’Age d’Homme, Lausanne, 1998.