Hugo Claus

الهولندية

Mateja Seliškar

السلوفانية

DE MOEDER

Ik ben niet, ik ben niet dan in uw aarde.
Toen gij schreeuwde en uw vel beefde
Vatten mijn beenderen vuur.

(Mijn moeder, gevangen in haar vel,  
Verandert naar de maat der jaren.

Haar oog is licht, ontsnapt aan de drift
Der jaren door mij aan te zien en mij
Haar blijde zoon te noemen.

Zij was geen stenen bed, geen dierenkoorts,  
Haar gewrichten waren jonge katten,

Maar onvergeeflijk blijft mijn huid voor haar  
En onbeweeglijk zijn de krekels in mijn stem.

'Je bent mij ontgroeid,' zegt zij traag mijn
Vaders voeten wassend, en zij zwijgt
als een vrouw zonder mond.)

Toen uw vel schreeuwde vatten mijn beenderen vuur.
Gij legde mij neder, nooit kan ik dit beeld herdragen,
Ik was de genode maar de dodende gast.

En nu, later, mannelijk word ik u vreemd.  
Gij ziet mij naar u komen, gij denkt: 'Hij is  
De zomer, hij maakt mijn vlees en houdt
De honden in mij wakker.'

Terwijl gij elke dag te sterven staat, niet met mij
Samen, ben ik niet, ben ik niet dan in uw aarde.
In mij vergaat uw leven wentelend, gij keert  
Niet naar mij terug. van u herstel ik niet.

© De Bezige Bij & Hugo Claus
من: Gedichten 1948-1993
Amsterdam: De Bezige Bij, 1994
الإنتاج المسموع: Het Beschrijf, 2004

Mati

Ni me, ni me razen v tvoji zemlji.
Ko si kričala in ti je koža trepetala,
So se mi kosti vžgale.

(Moja mati, ujeta v svoji koži,
Se spreminja v taktu let.

Svetlo je njeno oko, uteklo je
Gonji let, ko me je gledala in
Imenovala 'moj srečni sin'.

Ni bila kamnita postelja niti živalska vročica,
Njeni sklepi so bile mlade mačke,

A brez milosti ostaja zanjo moja koža
In črički nepremični v mojem glasu.

'Prerasel si me,' počasi reče,
Umivaje očetove noge, nakar obmolkne
Kot ženska brez ust.)

Ko je tvoja koža kričala, so se mi kosti vžgale.
Odrinila si me, te podobe več ne prenesem,
Bil sem povabljen, a poguben gost.

A zdaj, pozneje, kot mož, sem ti tuj.
Vidiš, kako se ti bližam, pomisliš: 'On je
Poletje, drami moje meso in pse
V meni ohranja budne.

Pri čemer vsak dan po malem umreš, a ne skupaj
Z mano, mene ni, ni me razen v tvoji zemlji.
V meni tvoje življenje prekucaje ugaša, k meni
Se ne vrneš, od tebe več ne pridem k sebi.

Prevedla Mateja Seliškar Kenda
From: Ruimte. Antologija sodobne poezije iz Flandrije.
Društvo slovenskih pisateljev, 2009