Hugo Claus

الهولندية

Mihai Beniuc

الرومانية

DE MOEDER

Ik ben niet, ik ben niet dan in uw aarde.
Toen gij schreeuwde en uw vel beefde
Vatten mijn beenderen vuur.

(Mijn moeder, gevangen in haar vel,  
Verandert naar de maat der jaren.

Haar oog is licht, ontsnapt aan de drift
Der jaren door mij aan te zien en mij
Haar blijde zoon te noemen.

Zij was geen stenen bed, geen dierenkoorts,  
Haar gewrichten waren jonge katten,

Maar onvergeeflijk blijft mijn huid voor haar  
En onbeweeglijk zijn de krekels in mijn stem.

'Je bent mij ontgroeid,' zegt zij traag mijn
Vaders voeten wassend, en zij zwijgt
als een vrouw zonder mond.)

Toen uw vel schreeuwde vatten mijn beenderen vuur.
Gij legde mij neder, nooit kan ik dit beeld herdragen,
Ik was de genode maar de dodende gast.

En nu, later, mannelijk word ik u vreemd.  
Gij ziet mij naar u komen, gij denkt: 'Hij is  
De zomer, hij maakt mijn vlees en houdt
De honden in mij wakker.'

Terwijl gij elke dag te sterven staat, niet met mij
Samen, ben ik niet, ben ik niet dan in uw aarde.
In mij vergaat uw leven wentelend, gij keert  
Niet naar mij terug. van u herstel ik niet.

© De Bezige Bij & Hugo Claus
من: Gedichten 1948-1993
Amsterdam: De Bezige Bij, 1994
الإنتاج المسموع: Het Beschrijf, 2004

Mama

Eu nu-s, nu-s doar în glia ta
cînd ai ţipat, cînd pielea ţi s-a-ncrîncenat,
oasele mi-au luat foc.

(Mama, prinsă-n pielea ei,
se schimbă an de an.

Ochiu-i limpede scapă de pasiunea
anilor privindu-mă pe mine
şi spunîndu-mi: “fiu-mi fericit!”

Incă nu era un pat de piatră, nici febră animală,
încheieturile-i erau tinere pisici.

Dar pielea mea ea nu vrea s-o ierte,
greierii din glas mi-au amuţit.

“M-ai depăşit”, îmi spune ea
spălîndu-i tatii-ncet picioarele,
apoi tăcu ca o femee fără gură.)

Cînd pielea ta a ţipat oasele mi s-au aprins,
m-ai depus, nici cînd nu voi regreta această imagine
eram oaspele poftit dar ucigaş.

Iar mai apoi, astăzi bărbat, ţi-am devenit străin.
Vezi unde bat, gîndeşte: “El este
vara, el ţine tulpina
carnea mea şi cîinii ce-n mine sălăşluiesc”.

Pe cînd în fiece zi eşti pe moarte,
nu cu mine, eu nu-s, nu-s doar în glia ta,
în mine viaţa ta se şterge-n vîrtejuri, nu vei veni
spre mine, de tine nu măvoi vindeca.

Translated by Mihai Beniuc

From: Antologie de poezie neerlandeză (Olandeză şi flamandă)
Bukarest, Editura Minerva, 1973.