Zielone kantyczki

Wtedy do mnie dotarło, gdy to mnie dotarło. Przy czym 
okazało się, otarło ramię. Tarło niezdarnie. Zdjęcia się 
utarło wieszać w antyramie, nas utarło się wieszać w 
podziemiach, ewentualnie bunkrach Naszego Wydawcy.

Jak? Najbardziej. O to się otarło akurat nie raz nie dwa 
niewielu z nas, a reszcie, Skarbie, na do widzenia, jak 
temu miastu, zajęcia: jak mogliście zwątpić w miłość i 
że co było a nie jest nie pisze się w rejestr. Co w ogóle

było? Nie pytam; czytam Żadana, i - Chwilo, nie trwaj, 
Chwilo, wypierdalaj! Wybacz mi ten wers, byłem lub 
byłaś widocznie najebana. Dzisiaj, z perspektywy zera, 
dostrzegam nie znaczne ustępstwa, jedynie uchybienia

drobne, i doceniam, żeś pozostała wierna, choćby sobie. 
Bo wiem, że nie udaje się dlatego, że trzymamy kciuki, 
zapominając jak głupi o gardzie; że się po raz kolejny 
oddaje dla tego jednego, temu jedynemu. Na otarcie łez.