МАРТОВСКИ СНЕГ

Троа повеќе пролетна тишина
Стежнала над покривите
Троа подолг утрински ѕев
Во постелата

Само огнот недоверлив
Во ламтеж
И со ритам срчен
Го навјасува зракот скуден
По таваните и стреите

Се искачува денот
Искрите се враќаат од небо
Сè уште мелат
Острите камења во небесните воденици

Излези и отвори ѝ
На премрзнатата земја
По дворовите без наметка
Што се шета