Meditasjon XIX

Brannrestar. Svidd dag. Ein ørken 
stor som kroppen. Skifer-
sjel. Språket myldrar fram 
før det vender seg 
og teier

Det finst eit hemmeleg rom 
mellom dagane, ei sjakt 
ned mellom glatte veggar 
eit sug mot botnen 
Det finst ei kodemelding 
skriven på innsida av augnelokka

Underlege maskinar om natta
meiningslause drivverk
og hjul, historien
står med halvopne dører av tungt metall
Ein tom fabrikkhall, eit ekkorom
ein låg slepande lyd
når restar og avfall blir fordelt
i syrebad, i slamkammer

Kom ikkje med denne kalken 
denne oppslemma drikken, den bitre 
kornete væska: smaken 
av det som kan kome

Vi går ikkje for nær
Vi held ein avstand vi trur
gjer oss uskyldige
Vi har perfeksjonert
grensedraginga sin kjølige mekanikk
Dessutan er det altfor seint
eller altfor tidleg
Vi treng ingenting lenger

Alt er strålande byggverk
av sand av oske
Ein tilbakekalla profeti
Utopiens katastrofer
Gamle barn med augo til barbarar