Meditasjon XXXI

Attgrodde haustdagar. 
Den okergule stilla 
i uslått grås, i armar. 
Ein talisman av fråver.

Landskapet breier seg ut
framfor føtene, stumt, inkje-anande
bortanfor vårt.

Vindfall, rotfelte skuggar. 
Små varsel. Teikn, som sol-
formørkinga får fuglesongen 
til å tagne, rørd av ein pust 
med rima kantar.
Det er på veg.
Eit regiment av drøymarar.
Ein uendeleg karavane av netter.
Eit brev, utan avsendar
utan mottakar. Bli
hos meg.