Tien gedichten van de eenzaamheid III - In mijn vreemd verdriet vermoed ik het verstijven

In mijn vreemd verdriet vermoed ik het verstijven 
Van vele levens, soms de vunsheid van de bron 
De lelie of het belommerd lover. 
Soms vermoed ik het trillen van jouw handen 
Die zich nooit zullen herhalen in de looplijn 
Van de besmettelijke beproeving. 
Omdat ik besef hoe ik slapeloos, mezelve vermink 
Tot nutteloos zintuig, terwijl mijn weefsels versterven 
In het klamme koudvuur van iedere nieuwe nacht. 

En naar mijn beeld beweeg ik, naamloos 
Angstiger dan voorheen, en ruil mijn galg in 
Tegen de ratelende regens van het ritueel 
Dat nakomelingen en vee zal slachten, gereinigd 
Op de oude weg van de nieuwgebouwde staat. 
Tot alles zal verloren gaan en roemloos stranden 
In een duisternis waarin geen zon ooit zaden kiemt. 

Als naar waarheid. Als naar leugen. 
Sprekende: één taal, eenzelfde woord van onrust 
In de branding verheven boven alle banden. 
Ik voel de afwezigheid als een moeilijke openbaring, 
Als scherven van relikwieën, van werelden, onwaarachtig 
En buiten de tijd. Zo werd ik een getuige 
Tegen diegene die de tolk was van mijn tederheid. 
Geen slaap zal ons nog ooit verenigen, geen ontwaken 
Ons bevrijden. Want mijn schaduw zal een schaduw zijn.