Wiosna narodów

XVIII стагодзьдзе.
Прыходзіць дзяўчынка па навуку ў маёнтак,
кажа: “Дабрыдзень, цётачка!” –
а ёй – бізуном па срацы:

Mów, kurwa, po polsku!
Mów, kurwa, po polsku!

ХІХ стагодзьдзе. 
Прыходзіць хлопчык па навуку ў школку,
кажа: “Дабрыдзень, дзядзечка!” –
а яму – лінейкай па пальцах:

Говори, блядь, по-русски!
Говори, блядь, по-русски!

Адно й застаецца радасьці:
кароўкі ў полі,
каштэлі ў прыполе
і хлеб на абруску.