Rudolf Marku
NE KOPSHTIN ME MOLLE
Kalonim te dy ne kopshtin me molle, Une s’isha Adami, ti Eva s’ishe, Qe vjeshte.Kokrrat e fundit te pjekura Na ftonin nga lart,plot shije. Perkulem deget, u zgjatem,gjuajtem me gure, E pamundur, asnje kokerr s’morrem dot. Po mos te te kisha ty prane ato çaste, Te uritur do e ndjeja veten dhe sot.



