ВЕЖА

Пасярод Эўропы горад Ніш,
ты зь бядой славянскі люд радніш.

Белай Вежы
шматвяковы мур,
у жалобе бойніцы прыжмур.

Эйфэля
ажурны ў неба мост,
пачакай да зор сягаць наўпрост.

Вежа ў Пізе,
пахілі чало,
як бы там хістаць ні пачало.

Сьцшся, Бабілёнскі даўгабуд,
хоць і ты паўстаў зь людзкіх пакут…

Над зямлёй хеопсаў і рабоў
вышай вежаў, атамных грыбоў,
вышай храмаў, саляных слупоў –
вежа з чалавечых чарапоў.

Найвідушча 
навакол глядзіш
са сьляпых вачніцаў,
горад Ніш.

Турак зь ятагана кроў саскроб.
Вежа са шляхоў людзкіх ня збочыць,
нібы з таго сьвету пэрыскоп –
Царства мёртвых
за жывымі сочыць.