НЕМАЧ

Тысячы рук не даюць ім штодзень спакою,
тысячы ног марна намацваюць парог –
няма дзе спатыкнуцца.

Тысячы позіркаў,
як матылькі ў заваконьні,
б’юцца аб пругкія шыбы –
як тут пазьбегнуць суроку?

Апаўночы
яны адчайна стуляюць натамлёныя крылы,
але дарэшты выстуджаную падземную стадолу
да раніцы праймаюць дрыжыкі.

Рана-раненька выбухне помста,
і сотні людзкіх размоваў
будуць прышчэмленыя на паўслове;
і кожны прасталюдзін думацьме,
як прасьлізгнуць незаўважаным.

І зноўку тысячы рук,
не знайшоўшы прывычнае клямкі,
          хапаюць і тузаюць,
          тузаюць і хапаюць.

Ды не рыпяць дагледжаныя завесы,
і ніхто не пачуе іх даверлівых скаргаў.

Ды няма аб што бразнуцца,
          каб пасыпаўся тынк са сьцяны,
          каб пахіснуліся вушакі,
          каб спыніўся спалоханы запозьнены цягнік.

У два бакі адчыняюцца 
дзьверы ў мэтро.