[Крышку не па сабе.]

Крышку не па сабе.
І зорнае неба здаецца
прыцьмелым прыскам,
які разьдзімае раз-пораз вецер
і папярхаецца дымам.

Крышку не па сабе.
Няўжо й на нябёсах
у выраях вечнасьці
чыняцца чорныя справы,
выскаляюцца жаўтазубыя вогнішчы
і брат забівае брата?

Учэпіста вісьне
пад дахам душы
кажан трывогі.
І поўня нязрушна мігціцца,
як пень
           сьпілаванага
                               Дрэва Сусьвету.