ДРЭВЫ

Зямлю,
каб не рассыпалася 
на выбоінах Млечнага, Шляху,
як старое рыпучае кола,
не рассохлася ад пякучых пацалункаў сонца,
як збан, што з ганчарнага круга
трапіў адразу ў печ,
не размякла пад зорнымі ліўнямі, 
ад якіх не ратуе 
і парасон захмаранага неба;
каб не раскідала па жмені 
касмічным вятром на забаўку 
свайго жыцьцядайнага мліва —

утрымлівае не збуцьвелая зямная вось, 
не мітычная сетка мэрыдыянаў, 
ня частыя пазваночнікі чыгунак 
і нават ня сінія паясы рэкаў,

а Дрэвы,
карэньні якіх аплялі Зямлі
і не адпускаюць,
нават калі на месцы пушчы
застаюцца заплаканыя пні.